Η φετινή ΔΕΘ μπορεί να γίνει πολιτικό καμπανάκι για την κυβέρνηση

Η 5η Σεπτεμβρίου στη Θεσσαλονίκη έχει αυτή τη φορά τις προϋποθέσεις να είναι κάτι περισσότερο από την καθιερωμένη ημέρα κινητοποιήσεων που συνοδεύει την παρουσία του εκάστοτε πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Το Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου, ημέρα εγκαινίων της 90ής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης και της ομιλίας του πρωθυπουργού προς τους παραγωγικούς φορείς, υπάρχουν ήδη ενδείξεις ότι η πανελλαδική κινητοποίηση μπορεί να εξελιχθεί σε μία από τις μαζικότερες των τελευταίων ετών.

Αυτό προκύπτει κυρίως από την κινητικότητα που καταγράφεται στα σωματεία και στους συνδικαλιστικούς φορείς. Εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι δείχνουν αυξημένο ενδιαφέρον για συμμετοχή, σε μια συγκυρία κατά την οποία συσσωρεύονται αιτήματα που συνδέονται άμεσα με το εισόδημα και την καθημερινότητα.

Και εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον της φετινής κινητοποίησης. Τα τελευταία χρόνια οι συγκεντρώσεις της ΔΕΘ έφτασαν να αντιμετωπίζονται σχεδόν ως μια εθιμοτυπική παρουσία των συνδικάτων, μια υποχρέωση των συνδικαλιστών ή μια αφορμή για ψώνια στη συμπρωτεύουσα, χάνοντας ένα μέρος από την κοινωνική και κυρίως την πολιτική βαρύτητα που είχαν στο παρελθόν. Αν φέτος αυτή η εικόνα ανατραπεί, το μήνυμα θα είναι διαφορετικό.

Η ακρίβεια εξακολουθεί να περιορίζει την πραγματική αγοραστική δύναμη, το στεγαστικό πιέζει ολοένα περισσότερα νοικοκυριά, οι δημόσιοι υπάλληλοι επαναφέρουν δυναμικά τη διεκδίκηση του 13ου και 14ου μισθού, ενώ εργαζόμενοι και συνταξιούχοι θέτουν συνολικά το ζήτημα του εισοδήματος και του κόστους ζωής.

Όσο πιο ηχηρό είναι το μήνυμα της 5ης Σεπτεμβρίου, τόσο δυσκολότερο θα είναι να περάσει ως μία ακόμη εθιμοτυπική διαμαρτυρία της ΔΕΘ. Μια πραγματικά μαζική κινητοποίηση μπορεί να φτάσει πολύ πιο καθαρά στα αυτιά της κυβέρνησης Μητσοτάκη και να αμφισβητήσει την πολιτική μακαριότητα που δημιουργεί η εικόνα μιας κυβέρνησης η οποία παρουσιάζει τον εαυτό της ως εγγυητή της σταθερότητας και ως την αποτελεσματικότερη κυβερνητική επιλογή απέναντι σε μια αντιπολίτευση που μέχρι σήμερα εμφανίζεται ανοργάνωτη, άχρωμη και χωρίς πειστική εναλλακτική πρόταση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ελεύθερο πανεπιστήμιο με φοιτητές που δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν;

Γιατί οι θετικοί μακροοικονομικοί δείκτες και η πολιτική σταθερότητα δεν αρκούν όταν δεν μεταφράζονται με την ίδια καθαρότητα στην καθημερινότητα. Το μέσο ελληνικό νοικοκυριό κρίνει τελικά την οικονομία από το εισόδημα που του απομένει, το ενοίκιο που πληρώνει, το κόστος στο σούπερ μάρκετ, την ενέργεια και τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του ή να πάει για λίγες μέρες διακοπές.

Γι’ αυτό και το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι μόνο πόσοι θα βρεθούν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης στις 5 Σεπτεμβρίου αλλά είναι κυρίως τι θα συμβεί από την επόμενη ημέρα.

Με την κυβέρνηση να εισέρχεται πλέον στην τελική διαδρομή προς τις εθνικές εκλογές, μια ισχυρή κοινωνική κινητοποίηση μπορεί να αυξήσει την πίεση για αλλαγές στο μείγμα της ασκούμενης πολιτικής. Να την υποχρεώσει, δηλαδή, να περάσει από τη διαχείριση των καλών αριθμών σε αποφάσεις που θα αγγίζουν περισσότερο τον πυρήνα των πραγματικών προβλημάτων του μέσου ελληνικού νοικοκυριού.

Εκεί θα κριθεί τελικά και η πολιτική σημασία της 5ης Σεπτεμβρίου: αν θα μείνει άλλη μία καθιερωμένη κινητοποίηση της ΔΕΘ ή αν θα αποτελέσει την ημέρα κατά την οποία η κοινωνική δυσαρέσκεια θα αποκτήσει τέτοια ένταση, ώστε να αρχίσει να παράγει και πολιτικό αποτέλεσμα.