Του Παναγιώτη Μπάρκα
Το πολιτικό, κοινωνικό και εκλογικό κλίμα στην Ελλάδα δείχνει ότι η χώρα βαδίζει σε πρόωρες εκλογές. Για την κυβέρνηση, ανάμεσα στα σκληρά ρίσκα, έχουν και αρκετά ευεργετήματα. Ο χρόνος για να κλείσει, έστω και κουτσά στραβά, η τετραετία δεν είναι σύμμαχός. Τα σκάνδαλα, η διαφθορά, η ακρίβεια, τα εθνικά θέματα, η πίεση των ασυγκράτητων κυβερνητικών και κομματικών στελεχών για να αρπάξουν ό τι είναι δυνατό, έχουν γονατίσει και θα γονατίσουν περισσότερο το κυβερνητικό έργο. Μια τέτοια εξέλιξη, πλέον απτή, αφαιρεί απολύτως την ελπίδα πιθανούς ανανέωσης της κυβερνητικής θητείας σε ταχτικές εκλογές. Άλλωστε θα φέρουν για την Ν.Δ ανεπιστρεπτί καταστροφικά εκλογικά και πολιτικά αποτελέσματα.
Από την άλλη ο χρόνος ευνοεί την αντιπολίτευση. Της εξασφαλίζει πολιτικά και εκλογικά εφόδια, η οποία προς το παρόν δείχνει ανέτοιμη για εκλογές.
Άρα οι πρόωρες εκλογές αποτελούν τον καλύτερο τρόπο, ώστε η κυβέρνηση να μπορέσει τουλάχιστον να επεκτείνει τον χρόνο διακυβέρνησης. Εκτός, αν υπάρχει η ειλημμένη απόφαση, όπως η κυβέρνηση Τσίπρα το 2019, ώστε το 2027 ο Κυριάκος Μητσοτάκης να παραδώσει αμαχητί τα κλειδιά της εξουσίας.
Οι αρχές διακυβέρνησης γελοιοποιούν την πολιτική ζωή στην Ελλάδα
Η αρχή «Αν φύγουμε εμείς ποιος θα έρθει;!», θυμίζει τη ρήση επιβολής στον Ελληνισμό της Αλβανίας, από το περιβάλλον του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αναστασίου (περιβάλλον το οποίο κάνει κουμάντο και στην κυβέρνηση της Ν.Δ), του κ. Ντούλε. Όταν λοιπόν ο Αναστάσιος πιέζονταν για την αντικατάσταση του Ντούλε, εκείνος έλεγε: «Σωστά, ο Βαγγέλης έχει πολλά λάθη, αλλά ποιος θα τον αντικαταστήσει;! Είναι ο καλύτερος που έχουμε!». (Από τον παραλληλισμό κρατούμε, ότι μια τέτοια αντιμετώπιση της κατάστασης οδήγησε στη διάλυση του Ελληνισμού, εθνικά, πολιτικά, κοινωνικά)
Στην σημερινή Ελλάδα των αλλεπάλληλων σκανδάλων, διαδοχικών κρίσεων και ασήκωτων κοινωνικών προβλημάτων, ο Μητσοτάκης χαίρεται που οι δημοσκοπήσεις τον βγάζουν πρώτο, ως τον καταλληλότερο πρωθυπουργό. Χαίρεται με την σκόρπια και άχαρη αντιπολίτευση, η οποία έχει απέναντι μια κυβέρνηση που έχει ρίξει το κράτος, αλλά δε ζητάει εκλογές για την ανατροπή της, διότι ούτε μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση, ούτε να τη διαδεχτεί.
Η αντιπολίτευση της κυβέρνησης κατά της επιστροφής Τσίπρα
Ο Μητσοτάκης όμως, δείχνει ότι φοβάται την επιστροφή, Τσίπρα. Γνωρίζει καλά ότι ο ελληνικός λαός έχει βραχυπρόθεσμη μνήμη, που τον ωφέλησε και τον ίδιο. Άρα πιστεύει ότι ο Ελληνικός λαός έχει ξεχάσει τα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Βοηθάει σ΄αυτό η δική του σκανδαλώδη διακυβέρνηση, την οποία πληρώνει ο λαοτζίκος. Επίσης, βλέπει ότι ο Τσίπρας μπορεί να τον ρίξει. Ο Τσίπρας, αν όχι μόνος του, μπορεί να πετύχει κυβερνητική συμμαχία κομμάτων. Συνεπώς, η σημερινή αντιπολίτευση Μητσοτάκη κατά Τσίπρα στοχεύει από την μία να ξυπνήσει στον ελληνικό λαό μνήμες 2015-2019. Γι’ αυτό αποφεύγει το γεγονός ότι ο Τσίπρας τιμωρήθηκε για τα λάθη του με την λαϊκή ψήφο, όπως και το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Ν. Δημοκρατίας πολλά από τα αμαρτήματα Τσίπρα, όχι μόνο τα υιοθέτησε, αλλά τα συνέχισε με μεγαλύτερη ορμή. Από την άλλη, ο Μητσοτάκης με όλον τον μηχανισμό του επιδιώκει να πυροδοτήσει διάσπαση και αντιπαράθεση στην αντιπολίτευση. Όμως, όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση κανέναν από τους στόχους της δεν πετυχαίνει κατά του Τσίπρα. Ο πρώην πρωθυπουργός, ωστόσο, κρατώντας κλειστά τα χαρτιά του, πηγαίνει ο ίδιος νερό στο μήλο του Μητσοτάκη.
Αυτοδυναμία Μητσοτάκη και σταθερότητα
Η δεύτερη αρχή, μονόδρομος για τον Μητσοτάκη, όχι όμως για την αντιπολίτευση, είναι η ανάγκη αυτοδυναμίας, επικαλούμενος «τη σταθερότητα» της χώρας. «Για να μη γίνει η Ελλάδα Γαλλία», όπως λένε με στόμφο γαλάζια στελέχη.
Ο Μητσοτάκης, ισοσταθμίζει την πολιτική σταθερότητα της χώρας με την δική του αυτοδύναμη κυβέρνηση, όταν όλες οι σημαντικότερες ευρωπαϊκές χώρες εξασφαλίζουν καλύτερη πολιτική σταθερότητα με κυβερνητικούς συνασπισμούς. Η συγκεκριμένη προϋπόθεση για τον Μητσοτάκη αφορά το γεγονός ότι η Ν. Δημοκρατία μπορεί να βγει πρώτο κόμμα σε επικείμενη εκλογική αναμέτρηση, αλλά δεν θα μπορεί να πετύχει κυβερνητική συμμαχία. Εδώ εστιάζεται για τον Μητσοτάκη και το μεγαλύτερο πρόβλημα. Διότι, γνωρίζει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια συγκέντρωσης ψήφων, έστω και με εξαγορά, για αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Εντωμεταξύ, οι ευκολανάγνωστες πλέον κινήσεις του προς την κατεύθυνση αυτή, κάνει ιδιαίτερα φανερό το γεγονός ότι αναμένονται πρόωρες εκλογές, ή εκλογές αιφνιδιασμού για την αντιπολίτευση,
Η ανάγνωση των κινήσεων Μητσοτάκη
Δεν αποκλείεται να επιχειρηθεί σύμπνοια μεταξύ των Ελλήνων, την οποία θα μπορέσει να καρπωθεί η κυβέρνηση, με πρόκληση «εθνικού κινδύνου» εξ ανατολάς, κυρίως από Τουρκία. Μια τέτοια εξέλιξη όμως προϋποθέτει πολλά αγκάθια σε βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων. Άρα θα ήταν πολύ ριψοκίνδυνη μια τέτοια εξέλιξη στο όνομα της κομματικής εξουσίας στη χώρα. (Λίγη υπομονή μέχρι την προσεχή συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν)
Ο αποκλεισμός ενός τέτοιου ενδεχομένου, του «εθνικού κινδύνου» φέρνει τον Μητσοτάκη αντιμέτωπο με ένα σκληρό διπλό μέτωπο. Στο εσωτερικό του Κόμματος και της κυβέρνησης και εκτός αυτών.
Υποχρεωτική προστασία των ενόχων
Στο εσωτερικό η απειλή δεν έρχεται μόνο από Σαμαρά και Καραμανλή, (η οποία είναι πολιτική), αλλά και από μια σειρά άλλα υψηλά στελέχη μπλεγμένα στα σκάνδαλα και στη διαφθορά. (Υπόθεση Τεμπών, τα δισεκατομμύρια στον ΟΠΕΚΕΠΕ κι αυτά που έπονται). Συνεπώς, τέτοια στελέχη της κλάσης Βορίδη, Καραμανλή και άλλα σε όλη την πυραμίδα, ασκούν πίεση στον Μητσοτάκη να τους κρατήσει με όποια θυσία και κόστος, διαφορετικά όχι μόνο θα πέσει αλλά θα ασχοληθεί και η δικαιοσύνη. Και τότε τον Μητσοτάκη δε θα τον σώσει η γνωστή αρχή του ότι «δεν γνώριζα»!
Το ίδιο κάνει και από μόνος του ο Μητσοτάκης βγαίνει προστάτης των χιλιάδων «αγροτών» που έφαγαν το μέλι ή έβαλαν το δάχτυλο στο βαρέλι με το μέλι του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η ανάγνωση της πραγματικότητας λέει ότι τους παρέχει εγγυήσεις ότι μόνον αυτός θα τους προστατέψει να μη επιστρέψουν τα λεφτά πίσω και να απαλλαγούν από ποινές και κυρώσεις. Οπότε θα πρέπει να στηρίξουν κι αυτή σθεναρά την κυβέρνηση και την Νέα Δημοκρατία. (όχι μόνο με την ψήφο) Σ αυτό δείχνει ικανοποίηση διότι κατάφερε να παγιδεύσει την αντιπολίτευση, η οποία αρέσκεται στο θόρυβο (πιστεύοντας ότι φθείρει έτσι την κυβέρνηση) παρά να προχωρήσει η ίδια στα συγκεκριμένα μέτρα, στις σε βάθος και πλήρεις αποκαλύψεις και στην προσφυγή στη δικαιοσύνη.
Το αντίπαλο δέος
Τον προβληματίζει όμως το γεγονός, ότι η εξέλιξη έχει εξαγριώσει τους «άλλους» αγρότες και για τους προστατευόμενους που τα έφαγαν και γιατί δεν θα μπορέσουν να επωφεληθούν τις χορηγήσεις από την Ε. Ένωση και γιατί στην προσπάθεια της κυβέρνησης να καλυφθούν τα σκάνδαλα, αυτοί δέχτηκαν βαρύτατες συνέπειες.
Το άνοιγμα
Όσο περνούν οι μέρες από τις εξαγγελίες στην ΔΕΘ, τόσο συρρικνώνεται η φλόγα της αισιοδοξίας που προσπαθεί ολομέτωπα ο συστημικός μηχανισμός στην υπηρεσία της κυβέρνησης να την κρατήσει ζωντανή. Να διαψεύσουν το αντιπολιτευόμενο εγχείρημα ότι ο χρυσός είναι άνθρακας. Τα πάντα καταρρέουν στη λογική ότι η κυβέρνηση αφαίρεσε άμεσα και έμμεσα από τον πολίτη δισεκατομμύρια και του επιστρέφει τρίματα, ότι τα μέτρα δεν εκφράζουν τον πολίτη και ούτε θα νικήσουν την ακρίβεια που καλπάζει. Άρα, οι εξαγγελίες κρατούν κλειστό το άνοιγμα.
Δεύτερο. Ο Μητσοτάκης συνεχίζει το μπόλιασμα του κυβερνητικού έργου και του προφίλ της Ν.Δημοκρατίας με το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ. Αποδεικνύεται όμως ότι, αν και η Ν. Δημοκρατία έχει τις μεγαλύτερες εισροές υποστηρικτών από το ΠΑΣΟΚ, στην ουσία εκτός από την προσκόλληση κάποιων πρώην στελεχών από το ΠΑΣΟΚ και τον εκνευρισμό της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, που το Κόμμα μένει κολλημένο σε πολύ χαμηλά ποσοστά για να διεκδικήσει εκλογική πρωτιά, δεν αντλεί τους ψηφοφόρους που ο Μητσοτάκης έχει ανάγκη, ούτε από άλλα κόμματα, ούτε από τους αναποφάσιστους. Απεναντίας, στη Ν. Δημοκρατία διαπιστώνεται μεγάλη φυλλοροή προς άλλα κόμματα, κυρίως σε Βελόπουλο και Κωνσταντοπούλου. Άρα ο Μητσοτάκης είναι σαν να αλέθει σε μήλο χωρίς γέννημα.
Το άνοιγμα εκ νέου προς την Δεξιά
Στις ευρωεκλογές έφεξε του Μητσοτάκη με την υπόθεση Μπελέρη. Στελέχη της ακροδεξιάς πτέρυγας στη Ν. Δημοκρατία, ή και τέτοια που είχαν αλισβερίσι διαρκείας με τον Μπελέρη, πρότειναν στον Μητσοτάκη την απόσπαση ψήφων από την ακροδεξιά με την υποψηφιότητα Μπελέρη. Στο πρόσωπο του Μπελέρη η κυβέρνηση με τα γαλάζια αυτά στελέχη είχε επενδύσει εθνικά στο όνομα της προστασίας των εθνικών δικαιωμάτων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού και της αντιπαράθεσης σε εθνική κλίμακα με τον Έντι Ράμα. Το πείραμα πέτυχε. Η Ν. Δημοκρατία αύξησε με το Μπελέρη κατά 3 τοις εκατό το εκλογικό της αποτέλεσμα. Καμιά όμως σημασία δεν έχει για την κυβέρνηση, αν την επόμενη τα εθνικά δικαιώματα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού έμειναν στη γνωστή διαχειρισιμότητα του Έντι Ράμα. Από την άλλη, το πείραμα απογοήτευσε πολλούς Βορειοηπειρώτες ψηφοφόρους που στήριζαν την Ν. Δημοκρατία και δεν μπορεί να υπολογίζει πλέον.
Η στάση στην αποφυλάκιση Μιχαλολιάκου
Ωστόσο, ο Μητσοτάκης φαίνεται ότι κάνει σιωπηλά άλλα ανοίγματα προς τη ακροδεξιά. Η αποφυλάκιση από τη δικαιοσύνη, αυτή τη στιγμή, του αρχηγού της Χρυσής Αυγής, Μιχαλολιάκου (χωρίς καμιά αντίδραση από την Ν. Δημοκρατία, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για απόφαση που παρακάμπτει όλες τις σχετικές με το θέμα αρχές και θέσεις της κυβέρνησης της Ν.Δ) είναι ενδεικτικό χάιδεμα των αυτιών της ακροδεξιάς, αλλά χωρίς θορύβους. Και ταυτόχρονα καμπανάκι για πρόωρες εκλογές.