Μπορεί το ενδιαφέρον των κομμάτων της αντιπολίτευσης να εστιάζεται στις κακές δημοσκοπικές επιδόσεις των αμφισβητιών του Κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του και στην αδυναμία πολιτικής κεφαλαιοποίησης της δεδομένης δυσαρέσκειας της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας από κάποια υπαρκτή πολιτική αντιπρόταση.
Του Παναγιώτη Μπούρχα
Η αντιπολίτευση του Μητσοτάκη, εν συνόλω, βρίσκεται σήμερα σε πρωτοφανές ιστορικά, για τα δεδομένα της Ελλάδας, πολιτικό αδιέξοδο, καθώς αν και 8 στους 10 Έλληνες – σημερινή δημοσκόπηση της ALCO – δηλώνουν καθόλου ή λίγο ικανοποιημένοι από το έργο της κυβέρνησης, είναι πιο πιθανό στις επόμενες κάλπες να γυρίσουν την πλάτη τους παρά να στηρίξουν ένα από τα κόμματα της κεντροαριστερής, αριστερής ή δεξιάς αντιπολίτευσης.
Παρά το ότι όμως, σε κεντρικό επίπεδο – για το ΠΑΣΟΚ θα μιλήσουμε στο παρόν σημείωμα – είναι δεδομένος ο προβληματισμός γι’ αυτή την εικόνα και σποραδικά, ξεφεύγουν… κατά καιρούς και διάφορες φωνές έμμεσης αμφισβήτησης προς το δρόμο που ακολουθεί η ηγεσία, φαίνεται ότι τοπικά, σε ό,τι αφορά την Ήπειρο τουλάχιστον, που μπορούμε να έχουμε μια εικόνα, γίνονται πραγματάκια…
Τι εννοώ;
Αναφέρομαι στη φιλοδοξία αρκετών υποψήφιων μνηστήρων για τις έδρες που θα διεκδικήσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις επόμενες εκλογές, έδρες που για τη δεύτερη θέση την οποία λογικά και με τα τώρα δεδομένα, θα είναι πολύ περισσότερες από αυτές που κατέλαβε το Κίνημα το 2023. Αυτή η συνθήκη είναι λογικό να βάζει πολλούς στη διαδικασία του να δουν τον εαυτό τους, μέσα σε βουλευτικό κοστούμι και οι προσωπικές στρατηγικές πολλές φορές, δε μπορούν να μείνουν κρυφές.
Στην Πρέβεζα για παράδειγμα, τους τελευταίους μήνες, ο γραμματέας του ΠΑΣΟΚ Ανδρέας Σπυρόπουλος δεν εμφανίστηκε τυχαία, διαφημίζοντας τη συγγενική σχέση που τον συνδέει με το Νομό, ασχέτως αν ως Θεσπρωτό τον ξέρουμε και έτσι τον αποκαλούμε εδώ και χρόνια. Το γεγονός αυτό έχει φέρει στα κάγκελα πολλούς “συντρόφους” του, γιατί στους οπαδούς κανενός κόμματος δεν αρέσουν οι “φυτευτοί” – αντίστοιχες, επιτυχημένες απόπειρες έχουν εφαρμογή από τη ΝΔ στο Νομό Ιωαννίνων, τα τελευταία χρόνια… Δικαίωμά του να διεκδικήσει την εκλογή, θα μπορούσε να πει κανείς, είτε είναι μισός είτε ολόκληρος Πρεβεζάνος! Το πρόβλημα ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση, έχει να κάνει με τη θεσμική ιδιότητα του γραμματέα: ο ρόλος του θεματοφύλακα των διαδικασιών και του προασπιστή του κύρους των θεσμών δεν υπηρετείται, φοβάμαι, από τέτοιες ενέργειες. Τον τελικό λόγο ασφαλώς, έχει η ηγεσία του κόμματος, αλλά δεν χρειάζεται να είναι κανείς ευφυής για να συνειδητοποιήσει τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει σε μια τοπική κοινωνία κάθε παρόμοιο σενάριο.
Στο Νομό Ιωαννίνων αντίστοιχα, εκτιμώ πως η “εκκαθάριση” του Χάρη του Λιούρη από την ηγεσία του Γενικού Αγροτικού Συνεταιρισμού Ιωαννίνων που συντελέστηκε στις εκλογές του περασμένου Σαββάτου και που οριστικοποιήθηκε με τη σημερινή συγκρότηση του προεδρείου του ΔΣ, ήταν ένα σαφές μήνυμα τοπικών δυνάμεων του ΠΑΣΟΚ, προς έναν νέο άνθρωπο που έκανε πράγματα στο Συνεταιρισμό τα τελευταία χρόνια, που είναι για δεύτερη θητεία εκλεγμένος στο Περιφερειακό Συμβούλιο Ηπείρου, και που πιθανά έχει τη φιλοδοξία για κάτι παραπάνω… Το δικό του λάθος, κατά την προσωπική μου εκτίμηση-συμβουλή, είναι ίσως πως δεν προσπάθησε να απογαλακτιστεί πολιτικά, ενόσω δρούσε, προσέφερε και έχτιζε το πολιτικό του προφίλ.
Συστήματα, “βαρωνίες”, ατομικές στρατηγικές ανήκαν ανέκαθεν στις παιδικές ασθένειες που ταλάνιζαν το ΠΑΣΟΚ, είτε στις περιόδους της εξουσίας ή της αντιπολίτευσης και φαίνεται πως ποτέ δεν τις ξεπέρασε. Μήπως όμως, είναι κι αυτός ένας λόγος που το Κίνημα δεν μπορεί να ανακάμψει δημοσκοπικά, απέναντι σε μια προβληματική κυβέρνηση και μια Αριστερά σε τέλμα;