Η σημερινή ανακοίνωση της διεύρυνσης με πρόσωπα που ήταν ΠΑΣΟΚ ή όχι στο παρελθόν, έκαναν ένα διάλειμμα και υπηρέτησαν άλλα κόμματα και κατά βάση το ΣΥΡΙΖΑ και που σήμερα επιστρέφουν ή περνούν για πρώτη φορά την πόρτα του “πράσινου ήλιου”, είναι κατ’ εμέ, μια κίνηση-απάντηση της ηγεσίας του Κινήματος, με τουλάχιστον δύο αποδέκτες: τον εσωκομματικό αντίπαλο Χάρη Δούκα και το υπό σύσταση κόμμα Τσίπρα. Η οποία μάλιστα επισπεύδεται, ενόψει του συνεδρίου του κόμματος που είναι προγραμματισμένο για τα τέλη του επόμενου μήνα.
Ίσως δε να επιταχύνθηκε λόγω και της αρνητικής συγκυρίας που επιφορτίζουν στο ΠΑΣΟΚ τα μπλεξίματα του Γιάννη Παναγόπουλου με τη Δικαιοσύνη και τις αρχές δίωξης οικονομικού εγκλήματος, ενός Παναγόπουλου που περισσότερη σχέση έχει με την κυβέρνηση Μητσοτάκη σήμερα, παρά με το ΠΑΣΟΚ. Η ρετσινιά ωστόσο, πέφτει ξεκάθαρα πάνω στο δεύτερο…
Η ένδειξη συσπείρωσης γύρω από το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, κάποιων μεσαίου και μικρού βεληνεκούς στελεχών, έρχεται κατ’ αρχάς ως απάντηση στην εσωκομματική κριτική του Δημάρχου Αθηναίων που ζητά στο συνέδριο του κόμματος, ρητή απόφαση άρνησης οποιασδήποτε συνεργασίας με τη ΝΔ του Μητσοτάκη. Κατά δεύτερον, η κίνηση αυτή είναι αντίδραση σε μια υφέρπουσα φιλολογία – στηριζόμενη και από κάποιες μετρήσεις της κοινής γνώμης – που θέλει τον Τσίπρα να “τσιμπάει” απογοητευμένα από τον Ανδρουλάκη στελέχη και κόσμο της Κεντροαριστεράς.
Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ – αν και η άποψή μου για τις συνεδριακές διαδικασίες των κομμάτων γενικά είναι αρνητική ως προς τη δυνατότητά τους να παράγουν πολιτικά αποτελέσματα – εκτιμώ ότι θα δώσει απαντήσεις και μπορεί να προκαθορίσει τις μέλλουσες εξελίξεις, για τα πολιτικά πράγματα της χώρας και του χώρου, προς διάφορες κατευθύνσεις. Δεν αποκλείω ας πούμε, ένα ακόμα απονενοημένο διάβημα από την πλευρά του Δημάρχου Αθηναίων, αν επιμείνει στη σκληρή στάση απέναντι στην ηγεσία Ανδρουλάκη και επιλέξει ακόμα και τη ρήξη και πιθανά την προεκλογική συνεργασία με τον Αλέξη Τσίπρα. Κάποιες κινήσεις στελεχών και τοπικά, που στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ στήριξαν Δούκα, προϊδεάζουν αν δεν προοικονομούν μια τέτοια εξέλιξη, ωστόσο αυτή η εκτίμηση έχει έναν πολύ ισχυρό βαθμό υπόθεσης.
Η τελευταία “ζαριά” για το πολιτικό προϊόν που λέγεται ΠΑΣΟΚ, θα παιχτεί στις επόμενες εκλογές. Μπορεί να είναι η τελευταία απόπειρα ενός κόμματος που εδώ και κάποια χρόνια, προσωπικά πιστεύω πως έχει κλείσει τον κύκλο του. Πιθανά κάνω λάθος.
Επειδή όμως, τις στρατηγικές της αυτονομίας, του απομονωτισμού, της μοναδικής σωστής αλήθειας κτλ. τις έχει δοκιμάσει ο χώρος από το 2012 και μετά, σε καιρό μεταμνημονιακό, όπου η χώρα διαθέτει ευτυχώς αυτοδύναμες, σε σχέση με τον ξένο παράγοντα, κυβερνήσεις, το προεκλογικό αφήγημα του ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να μη μιλά για τη σταθερότητα στη χώρα, ενόψει του 2030 και να αφήνει το συγκεκριμένο διακύβευμα μόνο στον προεκλογικό λόγο της ΝΔ. Τα φθαρμένα συνθήματα κατά της “Δεξιάς” που ακούσαμε και στην προχθεσινή συγκέντρωση του Αλέξη Τσίπρα στα Γιάννενα, αγγίζουν ελάχιστους νομίζω από τον κεντρώο χώρο, στον οποίο λογικά θέλει να απευθυνθεί το ΠΑΣΟΚ.
Η σταθερότητα στη χώρα μπορεί να περνά μέσα και από τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ και αυτό το ενδεχόμενο δεν πρέπει να αποκλειστεί προεκλογικά. Ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ, δεν θα ψηφίζεις Μητσοτάκη, αλλά τον απόλυτο έλεγχο του ασύδοτου σήμερα Πρωθυπουργού, με σκληρές κόκκινες γραμμές και με σαφείς κεντρώες και προοδευτικές προγραμματικές θέσεις, τις οποίες θα μπορεί ένας εταίρος να επιβάλλει αύριο στο πρώτο κόμμα, αν δεν περάσει ένα βέτο ακόμα και για το πρόσωπο του αυριανού, κοινής αποδοχής Πρωθυπουργού – άλλου δηλαδή, και όχι του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η εναλλακτική για τη χώρα που θα κληθεί να αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός στις επόμενες εκλογές, θα είναι πιθανά μια κυβέρνηση συνεργασίας της ΝΔ του Μητσοτάκη με κόμματα και κομματίδια της υπερσυντηρητικής δεξιάς – Βελόπουλο, ΝΙΚΗ, Καρυστιανού κοκ. Από την ψήφο του λαού θα εξαρτηθεί προφανώς το αποτέλεσμα, ωστόσο το ΠΑΣΟΚ θα έχει προσφέρει μια ορθολογική εναλλακτική, ως σοβαρή δύναμη. Αν πλειοψηφήσει, το τενεκεδάκι του ΠΑΣΟΚ θα κυλήσει τέσσερα ακόμα χρόνια και ποιος ξέρει τι θα γίνει το 2031. Αν όχι, το 2027 θα σημάνει το οριστικό τέλος μιας πολιτικής δύναμης που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πορεία της Ελλάδας, τα τελευταία 50 κάτι χρόνια…
(* Η αναφορά στον τίτλο εμπνευσμένη από το λαϊκό άσμα:
Επιστροφές καταστροφέςΈχω για σένανε κάνει πολλέςΚι οι αντοχές γίναν κλωστέςΠόσο ν’ αντέξουνε σπάσαν κι αυτές)
Παναγιώτης Μπούρχας