Του π. Ηλία Μάκου
Μεγάλης ηλικίας πλέον ο π. Χριστόδουλος Δεληγιάννης, συνταξιούχος ιερέας, επί δεκαετίες εφημέριος στο Δελβινάκι και Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητρόπολης Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, στενός συνεργάτης του αλησμόνητου Μητροπολίτου Σεβαστιανού, δίνει όπου μπορεί το ιερατικό παρών του.
Παρά τα προβλήματα υγείας, με το μπαστουνάκι του, είναι δίπλα στους πιστούς, όταν τον χρειάζονται, πάντοτε χαμογελαστός και καλοσυνάτος.
Ο π. Χριστόδουλος, με την απλότητα του και την απαλότητα της ψυχής του σκορπίζει μια λάμψη που μετατρέπεται σε στήριγμα και σε ξάνοιγμα.
Στα αδιέξοδα της ζωής, στα σκοτάδια, στις ανηφοριές, στις φουρτούνες και στα τρίστρατα ο π. Χριστόδουλος δίνει ελπίδα τους ανθρώπους.
Πώς; Χωρίς πολλά λόγια, αλλά με πολλή αγάπη. Γοητεύει τους άλλουςμε το λαμπερό βλέμμα του, με το κρυστάλλινο γέλιο του.
Τυχαίνει να τον γνωρίζουμε πολλά χρόνια. Από την εποχή που ήμασταν μαθητές Λυκείου και συμμετείχαμε στους αγώνες του μακαριστού Σεβαστιανού. Τότε που ο π. Χριστόδουλος ήταν ένα από τα πρόσωπα εμπιστοσύνης του φλογερού Ιεράρχου και διεκπεραίωνε αψεγάδιαστα με την καθοδήγησή του όλα τα διοικητικά και οικονομικά θέματα της Μητρόπολης.
Του φαινόταν, και ακόμη του φαίνεται, παρά το βάρος των γηρατειών του, πολύ πεζό να στενεύουν τα ενδιαφέροντα και οι κινήσεις του μέσα στον περιορισμένο κύκλο του σπιτιού και της οικογένειάς του και απλωνόταν και απλώνεται προς τους άλλους.
Και ποτέ δεν κλείδωσε τις επιδιώξεις του, δεν έκλεισε τα βιβλία, δεν παραμέρισε και δεν παραμέλησε τα καθήκοντά του, δεν ποδοπάτησε τις σεμνές του συνήθειες, δεν φίμωσε τη σκέψη και τη συνείδησή του, δεν τίναξε στον αέρα την αξιοπρέπειά του για το πυροτέχνημα μιας στιγμής.
Κάθε φορά που τον συναντούμε σκεπτόμαστε: Τι κατορθώνει ο άνθρωπος σαν ξεπεράσει τους πειρασμούς του.