Σε μια περίοδο διεθνών ανακατατάξεων και αυξανόμενης αβεβαιότητας, ο τομεάρχης Ανάπτυξης του ΠΑΣΟΚ, Κωνσταντίνος Γάτσιος, από το βήμα του 4ου Συνεδρίου του κόμματος, περιέγραψε μια χώρα «αντιμέτωπη με υπαρξιακούς κινδύνους» και ένα πολιτικό σύστημα που, όπως είπε, αδυνατεί να δώσει απαντήσεις. Με αιχμή τους νέους, την παραγωγή και την ανάγκη στρατηγικής επανατοποθέτησης της Ελλάδας, έστειλε σαφές μήνυμα ότι το ΠΑΣΟΚ «δεν είναι συμπλήρωμα κανενός», επιχειρώντας να χαράξει διακριτό πολιτικό στίγμα.
Ο κ. Γάτσιος έκανε λόγο για μια ιστορική καμπή, όπου οι γεωπολιτικές και γεωοικονομικές εξελίξεις μεταβάλλουν ριζικά το διεθνές περιβάλλον, με την Ευρώπη –όπως υποστήριξε– να αδυνατεί να αντιληφθεί το μέγεθος των προκλήσεων. Στο πλαίσιο αυτό, σημείωσε ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει απλώς δυσκολίες, αλλά κινδύνους που αφορούν την εθνική κυριαρχία, την οικονομική βιωσιμότητα, το δημογραφικό και την πολιτιστική της ταυτότητα.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη θέση των νέων, υποστηρίζοντας ότι αποτελούν «τη μόνη ελπίδα» σε ένα περιβάλλον που δεν τους επιτρέπει να σχεδιάσουν το μέλλον τους. Στάθηκε ειδικά στο στεγαστικό ζήτημα, το οποίο χαρακτήρισε θέμα «εθνικής επιβίωσης», προτείνοντας αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, ανάπτυξη κοινωνικής κατοικίας και παρεμβάσεις για τα εγκαταλελειμμένα ακίνητα, με στόχο και την αναζωογόνηση της περιφέρειας.
Ως δεύτερο βασικό άξονα πολιτικής ανέδειξε την παραγωγή, τονίζοντας ότι η χώρα δεν στερείται δυνατοτήτων, αλλά στρατηγικής. Περιέγραψε μια οικονομία εγκλωβισμένη σε υψηλό ενεργειακό κόστος, γραφειοκρατία, ακριβή χρηματοδότηση και χαμηλής ποιότητας επενδύσεις, σημειώνοντας ότι η ανάπτυξη απαιτεί στοχευμένη πολιτική και όχι επιδοτήσεις κατανάλωσης.
Αναφερόμενος στην ακρίβεια, έκανε λόγο για «αόρατο φόρο» που πλήττει κυρίως τους πιο αδύναμους, κατηγορώντας την κυβέρνηση για αποσπασματική πολιτική. Τόνισε την ανάγκη ενίσχυσης των ρυθμιστικών μηχανισμών, στήριξης των ευάλωτων και ουσιαστικής αναδιανομής, υπογραμμίζοντας ότι η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί όρο σταθερότητας.
Στο μεταναστευτικό, υποστήριξε ότι η χώρα χρειάζεται εργατικό δυναμικό, αλλά με όρους οργάνωσης και επιλογής, συμβατούς τόσο με τις ανάγκες της οικονομίας όσο και με τις αξίες της κοινωνίας, επισημαίνοντας ότι ο έλεγχος των συνόρων συνδέεται άμεσα με την έννοια της κυριαρχίας.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην εξωτερική πολιτική, σημειώνοντας ότι η Ελλάδα «απειλείται και από τη σιωπή της», σε μια περίοδο όπου άλλες χώρες προωθούν ενεργά τα δικά τους αφηγήματα. Τόνισε την ανάγκη για σαφή και συνεκτική στρατηγική, με ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος, της αμυντικής βιομηχανίας και της διεθνούς παρουσίας της χώρας.
Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε διλήμματα μεταξύ «στασιμότητας και δημαγωγίας», τονίζοντας ότι «η πολιτική δεν είναι αριθμητική, αλλά αξιακή επιλογή». Επανέλαβε ότι το κόμμα οφείλει να οικοδομήσει ένα νέο δημοκρατικό και προοδευτικό ρεύμα, με επίκεντρο την κοινωνία και τις νέες γενιές.