Ανάλυση: Γιατί Κώστας Τασούλας; Η στρατηγική του Κ. Μητσοτάκη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι εντελώς απρόβλεπτος, αυτό είναι μια αρχή που πρέπει να παραδεχτούμε όλοι, σύμμαχοι και αντίπαλοι.

Δεν πιστεύω ανεξάρτητα με το τι λέει σήμερα ο καθένας, ότι προέβλεπαν πολλοί ως ισχυρό ενδεχόμενο να πάει στην επιλογή του Κώστα Τασούλα ο Μητσοτάκης, διαβάζοντας τη μέχρι τώρα πορεία του και τη στρατηγική του.

Η στιγμή της ανακοίνωσης του επόμενου προέδρου της δημοκρατίας είναι ιστορική και κομβική για την πολιτική κατάσταση στη χώρα, γιατί καθιστά μια πολύ σημαντική μεταβολή για τα κομματικά δεδομένα.

Μας τελείωσε

Ο Μητσοτάκης που κάνει ανοίγματα στο κέντρο, ο Μητσοτάκης που αλληθωρίζει στην κεντροαριστερά και τσιμπολογάει ψηφοφόρους και στελέχη, ο Πρωθυπουργός που είναι κυρίαρχος στο ευρύ φάσμα των κεντρώων ψηφοφόρων οι οποίοι κάθε φορά κρίνουν το εκλογικό αποτέλεσμα, ο Μητσοτάκης του επικήδειου στον Σημίτη, ο Πρωθυπουργός της woke ατζέντας και των πολιτικών ταυτότητας… μας τελείωσε…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Σπανάκης: Πάνω από 38% αυξήθηκε η χρηματοδότηση για τη μεταφορά μαθητών

9 χρόνια μετά την εκλογή του στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάνει μια αποφασιστική και απότομη στροφή προς τα δεξιά που είχε μεν αρχίσει να προετοιμάζεται εδώ και ένα μικρό διάστημα – η απομάκρυνση Πατέλη ας πούμε ήταν ενδεικτική – αλλά είναι βέβαιο πως θα ξαφνιάσει δυσάρεστα και θα… ζαλίσει και όσους ακολούθησαν από το 2016 και μετά τον Μητσοτάκη, μη ανήκοντες στη Νέα Δημοκρατία.

Η στρατηγική Μητσοτάκη βλέπει ξεκάθαρα το 2027 και τις επόμενες εθνικές εκλογές, για τις οποίες θέτει το στόχο της τρίτης σερί επικράτησης, στόχο που δεν πέτυχε κανείς Πρωθυπουργός μεταπολιτευτικά και δυσκολεύομαι να πω αν έχει καταγραφεί ποτέ και κατά τα 200 χρόνια του ελεύθερου ελληνικού κράτους…

Η στρατηγική

Πώς θα το πετύχει αυτό; Κατάφερε ως τώρα, να αλώσει το χώρο της Κεντροαριστεράς και με τα εγκληματικά λάθη των πρωταγωνιστών της αλλά και τις σατανικές συμπτώσεις που ενέσκηψαν πάνω της… να την αφοπλίσει εκλογικά. Ο ορίζοντας επανάκαμψής της είναι εντελώς αβέβαιος και αδιόρατος.

Πού εντοπίστηκε πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία, από τις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, μετά το “γαλάζιο” θρίαμβο των εθνικών εκλογών; Στα δεξιά της ΝΔ. Αυτό το χαμένο χώρο προσπαθεί τώρα να επανακτήσει ο Μητσοτάκης και η επιλογή Τασούλα, εξαιρετική κατά τα άλλα για την ποιότητα του πολιτικού και τις γνώσεις που διαθέτει, αποβλέπει στην περιχαράκωση του πιο σκληρού “δεξιού” κομματιού της ΝΔ και στην αναγκαία άμεσα, διακοπή των διαρροών προς δυνάμεις υπερπατριωτικές, ψεκασμένες ή εθνικιστικές.

Οι χθεσινές τοποθετήσεις του Στίγκα και του Νατσιού, υπέρ του Τασούλα και κατά της Σακελλαροπούλου αντίστοιχα, είναι τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της επιτυχημένης αλλαγής στρατηγικής του Κ. Μητσοτάκη.

Ναι, θα πει κάποιος… Αυτοί οι τακτικισμοί είναι δίκοπο μαχαίρι, γιατί μπορεί να κερδίζεις από τη μία πλευρά αλλά μεσο-μακροπρόθεσμα θα χάσεις από την άλλη.

Το “κουφάρι”

Για να συμβεί αυτό, χρειάζεται ο κόσμος να βρει και μια αξιόπιστη εναλλακτική, γιατί οι ταμπέλες από μόνες τους, “δεξιός”, “αριστερός”, κεντρώος ή “ακρωκεντρώος” δε λένε πλέον και πολλά στους περισσότερους Έλληνες. Και στην άλλη πλευρά, έχουμε το “κουφάρι” μιας σπαρασσόμενης ακόμα και σήμερα Κεντροαριστεράς που δε μπορεί να συναινέσει ούτε καν σε ένα κοινό πρόσωπο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος στο κάτω κάτω ρε… ντουγάνια, δεν πάει για να κερδίσει τον εκλεκτό του Μητσοτάκη αλλά για να τον τρομάξει ότι κάτι επιτέλους ξυπνάει και έρχεται…

Οι κεντροαριστερές δυνάμεις λοιπόν, αναλώθηκαν ως τώρα ως μικροτακτικισμούς και μικροκομματικές ατσαλιές, προκειμένου να πλήξει η μία την άλλη. Η “Νέα Αριστερά” υπέδειξε το Ράμμο για ΠτΔ, επειδή θεωρούσε ότι έτσι εξαναγκάζει το ΠΑΣΟΚ να συναινέσει καθότι ο Ράμμος προΐσταται σε μια Αρχή η οποία ελέγχει ένα σκάνδαλο με κύριο θύμα τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ… Και ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε την υποψηφιότητα της Λούκας Κατσέλη, γιατί μολονότι απομακρυνθείσα από το Κίνημα εδώ και καμιά δεκαπενταριά χρόνια και συμμαχήσασα με το ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, θεώρησε ότι εκβιάζει το ΠΑΣΟΚ να την στηρίξει καθότι είναι η Λούκα, η Υπουργός του ΓΑΠ και η Υπουργός του “νόμου Κατσέλη”…

Το ΠΑΣΟΚ τέλος, νομίζω ότι λάθος ακολούθησε μια τακτική αποστάσεων από όλα τα ονόματα που έπεσαν στο τραπέζι το τελευταίο διάστημα, και το πρόσωπο που θα προτείνει τελικά κατόπιν της αναμενόμενης σημερινης απόφασης της ΚΟ του, θα μας απασχολήσει λιγότερο από κάθε άλλο…

Συμπέρασμα: για ένα θέμα σχετικά εύκολο, δεν έγινε η παραμικρή προσπάθεια για να συναινέσουν και να συμφωνήσουν τα τρία κόμματα που θεωρητικά είναι πιο κοντά μεταξύ τους και με προοπτική να αποτελέσουν τον απαραίτητο Κεντροαριστερό πόλο του πολιτικού μας συστήματος. Είναι δυνατόν αυτοι οι τρεις να τα βρουν σε πολιτικά θέματα, άρα δυσκολότερα, στα οποία πιθανά να ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες και να πρέπει να λειάνουν και πολλές υπαρκτές ιδεολογικές γωνίες;

Ο κόσμος που αναμένει κάτι από αυτούς, μετά το τελευταίο, απογοητεύεται.

Από τα Δήγματα της Πέμπτης