Από τα τηλεοπτικά πάνελ στον δρόμο – Το στοίχημα που έχει μπροστά της η αντιπολίτευση

Εδώ και αρκετό καιρό η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κοινωνική δυσαρέσκεια που δεν υποχωρεί. Η ακρίβεια και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα νοικοκυριά κρατούν αυτή την κατάσταση ζωντανή. Κι όμως, η αντιπολίτευση δεν έχει καταφέρει να την αξιοποιήσει και να τη μετατρέψει σε παρατεταμένη πολιτική πίεση προς την κυβέρνηση.

Γιατί δεν παίρνει, για παράδειγμα, την ακρίβεια και δεν την κρατά σταθερά στην πρώτη γραμμή, με πρωτοβουλίες και ανοιχτό κάλεσμα στην κοινωνία;

Η εσωστρέφεια, οι ανταγωνισμοί μέσα στα κόμματα και οι διαφορετικές στρατηγικές εξηγούν ένα μέρος της εικόνας. Τώρα, όσο πλησιάζουν οι εκλογές, προστίθεται και η μάχη για τη δεύτερη θέση. Αυτά όμως δεν είναι καινούργια. Την ίδια εικόνα παρουσίαζε η αντιπολίτευση και πολύ πριν μπούμε σε προεκλογική περίοδο.

Η αντιπολίτευση λέει καθημερινά ότι η κυβέρνηση πλήττει μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Λέει ότι η ακρίβεια εξαντλεί τα νοικοκυριά και ότι υπάρχει οργή και απογοήτευση. Αν αυτή είναι πράγματι η εικόνα που έχει, θα περίμενε κανείς να προσπαθεί περισσότερο να συναντήσει αυτόν τον κόσμο έξω από τη Βουλή και τα τηλεοπτικά πάνελ. Αντί γι’ αυτό, συχνά επιλέγει ως κοινό της τις κομψές κομματικές εκδηλώσεις των 300 ανθρώπων. Γιατί δεν επιχειρεί να δείξει έναν άλλο δρόμο, με απανωτές συγκεντρώσεις και ένα σαφές αίτημα προς την κυβέρνηση να βάλει φρένο στην ακρίβεια, όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες;

Αν αύριο το ΠΑΣΟΚ ή η ΕΛ.Α.Σ. του Αλέξη Τσίπρα, ή όποιο άλλο κόμμα έχει κυβερνητικές αξιώσεις, αποφάσιζαν να κάνουν την ακρίβεια κεντρικό θέμα μιας διαρκούς κινητοποίησης και καλούσαν τον κόσμο να συμμετάσχει, πόσοι θα ανταποκρίνονταν; Όχι πόσα στελέχη ή μέλη. Πόσοι από τους ανθρώπους που πράγματι δυσκολεύονται κάθε μήνα θα ένιωθαν ότι αυτό το κάλεσμα τους αφορά και θα ήταν διατεθειμένοι να ακολουθήσουν;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κ. Τασούλας από το Μέτσοβο: «Η πολιτική έχει διάσταση γενεών, όχι τετραετίας»

Την απάντηση δεν την ξέρουμε. Μπορεί όμως να είναι αυτό ακριβώς που φοβάται και η ίδια η αντιπολίτευση. Γιατί αν βγάλει τον κόσμο στον δρόμο, θα φανεί κάτι που σήμερα δεν μπορεί να μετρηθεί. Πόσοι από εκείνους που διαφωνούν με την κυβέρνηση είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν το κόμμα που τους καλεί.

Η σχέση των κομμάτων με τους πολίτες έχει περιοριστεί όλο και περισσότερο σε μια σχέση κάλπης. Ακόμη κι αυτή, όμως, αποδυναμώνεται, με την αποχή να αυξάνεται τα τελευταία χρόνια και να έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα. Όσο αυτή η σχέση αδυνατίζει, τόσο δυσκολότερο γίνεται για τα κόμματα να μετατρέψουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε δυναμική κινητοποίηση.

Αν περιμένεις πρώτα να σε εμπιστευτεί η κοινωνία για να επιχειρήσεις να την κινητοποιήσεις, μπορεί να περιμένεις για πάντα. Η εμπιστοσύνη δεν έρχεται μόνη της. Και δύσκολα θα κερδηθεί όσο η αντιπολίτευση περιορίζεται στο να καταγράφει όσα συμβαίνουν, περιμένοντας ότι η κυβερνητική φθορά κάποια στιγμή θα δουλέψει από μόνη της προς όφελός της.

Η αντιπολίτευση έχει μπροστά της μια κοινωνία που πιέζεται. Το αν μπορεί να μετατρέψει αυτή την πραγματικότητα σε δική της πολιτική δύναμη δεν θα απαντηθεί στα τηλεοπτικά πάνελ. Θα απαντηθεί όταν ζητήσει από τον κόσμο να την ακολουθήσει.