Του Γιώργου Τσώμου

Έξω απ’ το εκλογικό κέντρο της Ν.Δημοκρατίας, προπαραμονή εκλογών.Ο κ. Αντωνής Μπέζας ευθυτενής, αγέρωχος, ωραίοςσαν Μπόλιβαρ στο κέντρο της ομήγυρης, των εξελίξεων.Καμιά δεκαριά τζοχαντζαραίοι με χαμόγελοτύπου πλαστικά Μακεδονίας, προσπαθούν ξέκαρδα, με φανερή θεατρική ανεπάρκεια, να δηλώσουν χασκογελώντας, την ευτυχία στη σκιά του ηγεμόνα, τη χαρούμενη υποταγή στον στρατηλάτη της παράταξης και την ευδαιμονία του ανήκειν σε ένα κόμμα, που ενώ έχει όργωμα τη ζωή μας, θέλει να συνεχίσει τη χωματουργική προσφορά έστω και με μπουλντόζες ισοπέδωσης.Στον πεζόδρομο της Παραμυθιάς, οι νωποί λεκέδες από το πρόσφατο άγριο φαγοπότι μιας αναιμικής, κατακρεουργημένης και βιασμένης οικονομίας, ακόμα και τα ελάχιστα τρίμματα, φτάνουν να αλλάξουν τον απλό ψηφοφόρο σε Ταλιμπάν ή τρωκτικό ανάλογα τηδοσολογία σε κόκκαλα και τάματα.Παράλληλα με τα βήματά μας μια κυρία, προσπερνώντας τους, χωρίς οργή, έπαρση ή φθόνο προς τηνεξουσία, μονολογεί, με το ύφος και τη γνώσει τουέμπειρου παθολόγου χρόνιων νοσημάτων καταλύο – ντας επιχειρήματα και θίασο με το στοχαστικό προς εαυτό λόγο – διαπίστωση – ερμηνεία.¨Γελάνε. Αφού μας κατάντησαν διακοναραίους¨.Άφωνοι απ’ την πληρότητα της ατάκας, καλυμμένοι απ’ το ανέλπιστο αντίβαρο στη γελοιότητα, συνεχί – ζουμε το περπάτημα, με ένα κάποιο θαυμασμό.Ευτυχώς δεν τρώνε όλοι στου κ. Αυτιά, μυδοπίλαφα αποχαύνωσης, στον κον Χατζηνικολάου, μπρόκολα πολιτικής καυτής ενημέρωσης.Φορτία παλιοζωής,για πάνω από εβδομήντα χρόνια κακουχίες, ανεμο – βρόχια και ένα σύστημα που τζινάει συνέχεια την πυξίδα της προκοπής, σπρώχνοντας στον εκτροχιασμό,τον εξευτελισμό, ακόμα και τους αμέτοχους στις επιλογές, έως τον ποιο αθώο του αίματος.Ήθελα να ακολουθήσω στον τερματισμό τουςεκείνα τα στερνά βήματα, να δω τη διάταξη του σκηνικού της γαλήνης, ν’ αντικρύσω τον προστάτη άγιο,με το αναμμένο καντήλι, ποιος ξέρει σε ποιο ισόγειο,με ποιες θυσίες και απαντοχές.Εύκολα κατρακύλησαστον πειρασμό, σε ένα γρήγορο καλαματιανό με συνεχή μήπως: Μήπως δυο τσιμεντένια σκαλοπάτια;Η σιδερένια που τρίζει;Ο ντενεκές με τα χρυσάνθεμα που κάνει τη χρωματική προβοκάτσια, ή η αυθαιρεσία τωνκυκλάμινων και της άγριας μολόχας;Στο τεντωμένοσύρμα το παντελόνι του πάππου και δυο μπλούζες,ή μια ορφανή αξιοπρέπεια που αντανακλά στο τζάμι του φεγγίτη, μέχρι να γίνει μαγκάλι για καταψυγμένεςαπολεσθείσες ελπίδες;Ή μήπως, το τίποτα, το μηδέν πολιτικό αύριο και το σκοτάδι άγνωστης διάρκειας;

ΤΑ ΝΕΑ ΤΩΝ ΦΙΛΙΑΤΩΝ

Κοινοποίηση

Κοινοποιείστε στους φίλους σας!