Του Κώστα Παπαθεοδώρου

 Άκουσα τον φίλο μου τον Δημήτρη (Τσαλαπάτη) να αποτιμά σχεδόν θετικά την  επικοινωνιακή τακτική του Μαξίμου λέγοντας ότι οι γαλλικές, αμερικανικές και  λοιπές εταιρείες που έχουν προσληφθεί επί τούτω, ξέρουν καλά τη δουλειά τους  και κάνουν ότι καλύτερο μπορούν. Είπε επίσης το αυτονόητο: ότι σε μια χώρα όπου  δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο και οι δημοσιογράφοι -απλήρωτοι και ανυπόληπτοιαγωνίζονται για να λάβουν πρώτοι αυτοί το non paper από τα επιτελεία είτε του  Μαξίμου είτε των κομμάτων ή ακόμα και των…
εταιρειών ώστε να προσφέρουν  υπηρεσίες προπαγάνδας, η Δημοκρατία αυταναφλέγεται στα Μέσα Ενημέρωσης  (όπως κάποτε στη Χούντα οι φοιτητές στις πλατείες) και η ανάπτυξη περικλείεται  στα καφάσια των ζαρζαβατικών από τα Σκόπια.  Κουστωδία η επίσκεψη στη Βόρεια Μακεδονία. Επικεφαλής ο Νομπελίστας  Πρωθυπουργός και ακόλουθοι δεκάδες επιχειρηματίες που πάντα ανταποκρίνονται  σε προσκλήσεις πολιτικών για να κάνουν δουλειές. Αυτός, εξάλλου είναι ο ρόλος  τους. Το αντίθετο αποτελεί συναλλαγή: όταν δηλαδή οι πολιτικοί ακολουθούν τους  επιχειρηματίες για να κάνουν δουλειές.  Μια πρώτη και ανυστερόβουλη παρατήρηση επί της θριαμβολογίας που αλλάζει  την πολιτική ατζέντα είναι η ακόλουθη: εάν υπάρχουν τόσοι επιχειρηματίες  διψασμένοι για επενδύσεις γιατί δεν ξεκινούν από τη χώρα τους, τη στιγμή που  σύμπασα η πολιτική τάξη (ένα είναι το ΚΚΕ) εκλιπαρεί τους ξένους να κοπιάσουν για  να κάνουν δουλειές εξαγοράζοντας ότι τραβάει ψυχούλα τους, ακόμη και σπλάχνα  παιδιών;  Δουλειές με φούντες, σε λογικές τιμές. Αν και εγώ θάλεγα σε τιμές… παράλογες.  Εξωφρενικές. Ληστρικές.  Λοιπόν, αυτή η κουστωδία και η επικοινωνιακή υπερπαραγωγή που στήθηκε, δεν  μπορεί και δεν θα καλύψει τα ελλείμματα, τα αδιέξοδα, τους αυτοσχεδιασμούς της  κυβέρνησης. Ο διεθνής παράγων κάνει ότι μπορεί για να στηρίξει τον εκλεκτό του  αλλά και πάλι η προσπάθεια είναι ατελέσφορη. Το γνωρίζουν βεβαίως οι «ειδικοί».  Όπως εξάλλου ξέρουν ότι σε στιγμές κρίσης και κατάρρευσης «ότι πάρεις καλό  είναι»! Έγιναν πολλά- σκόπιμα η άσκοπα- λάθη και πλέον ούτε ο Πάπας μπορεί να  επικαλεστεί το ιστορικό του…αλάθητο!  Και όλα αυτά τα πολιτικά «λάθη» από την πλευρά της κυβέρνησης, ανοίγουν  δρόμους και ρίχνουν γέφυρες για τη μετάβαση του εκλογικού σώματος στα δεξιά.  Κοντολογίς: «Πρώτη φορά ακροδεξιά».  Θυμάμαι το στίχο: «Είμαστε ότι θάβουμε ότι καίμε…». Και ο Τσίπρας έχει τη μερίδα  του λέοντος σε αυτή τη μεταστροφή. Αυτός πρωτίστως ως επικεφαλής και μετά  όλοι οι άλλοι- ο καθείς ανάλογα με τη δύναμη που διαθέτει. Σχεδόν πέντε χρόνια  τώρα οι πολίτες που κάποτε πίστεψαν και ήλπισαν απογυμνώνουν το κρεμμύδι που  φέρνει δάκρυ και πόνο.  Η παρέα του Μαξίμου κατέκτησε αναίμακτα την εξουσία, εύκολα, γρήγορα,  αναπάντεχα. Και με την οίηση των νικητών, τη διαρκή επίκληση της ηθικής  υπεροχής, της παντογνωσίας, της τόλμης, της αποφασιστικότητας συνέχιζε να  ταξινομεί τον κόσμο μέσα από τη διάθλαση των χρωματιστών γυαλιών χωρίς να  μπορεί να δει πέρα από τα ερείπια.  Το παρελθόν υπήρξε ανέκαθεν το ποιο σίγουρο καταφύγιο των αλάθητων και  ενάρετων επιλογών της. Αλλά ακόμη και τώρα που το δικό της παρόν γίνεται  παρελθόν προσπαθεί να το εξωραΐσει για να αντιμετωπίσει το γκρίζο της μέλλον.  Άραγε υπάρχει ζωή μετά την εξουσία για ένα κόμμα που σα χρυσαλλίδα στο  στενάχωρο καβούκι, μεταλλάχθηκε τόσο γρήγορα και τόσο ανώδυνα;  Ίσως γι` αυτό η το παρεάκι να μένει ως στήλη άλατος ατενίζοντας το ένδοξο  παρελθόν που καίγεται σχηματίζοντας την τελευταία και πραγματική… κόκκινη  γραμμή.  Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι η εποχή της πολιτικής επικυριαρχίας του ΣΥΡΙΖΑ  τελειώνει με το κλείσιμο της κάλπης. Κλείνει η κάλπη και ανοίγει το κουτί της  Πανδώρας. Γι` αυτό και ακολουθεί στρατηγική δευτέρου κόμματος. Το σενάριο της  παρένθεσης ήταν πάντα το δημοφιλέστερο άλλοθι για τους ηττημένους.  Οι περισσότεροι στο παρελθόν το έχουν υιοθετήσει και για πρακτικούς λόγους  επιβίωσης. Μόνο που ακόμη και αν επισυμβεί, τίποτε δεν θα είναι όπως πρώτα. Στο  μέλλον- που είναι προβλέψιμο σαν παρελθόν- θα ζήσουμε μπαλώνοντας τις νέες  τρύπες της ιστορίας. Αλλά στον τόπο μας και για πολλές γενιές τίποτα δεν θα  μπορέσει να ξαναγίνει όπως πρώτα.  Η πιθανή επικράτηση Μητσοτάκη και ίσως η αναρρίχησή του στην πρωθυπουργία,  αποτελεί την ταλάντωση της ίδιας και απαράλλαχτης αντίληψης για τον άνθρωπο  και την οικονομία.  Οι αγορές- ραντιέρηδες κατά Ανδρέα- ορίζουν το παιχνίδι και επικαθορίζουν τις  πολιτικές. Και τα υφιστάμενα κόμματα –αυτά δηλαδή που τοποθετούνται στο  καλάθι του ψηφοφόρου- μόνο σύγκρουση και ρήξη δεν είναι διατεθειμένα να  κάνουν. Ούτε προτίθενται αλλά και το διατυμπανίζουν κιόλας. Το κοινό πολιτικό  τους μήνυμα συνοψίζεται στην ευρωπαϊκή πορεία και την εφαρμογή των  μνημονίων- άντε των μεταμνημονίων! Οι άλλοι (για τους εν γένει αριστερούς μιλώ),  ως εκφραστές της διαμαρτυρίας προφανώς και δεν έχουν πολιτική πρόταση  διακυβέρνησης και αντιμετώπισης κρίσιμων ζητημάτων που σχετίζονται με τις  ζώνες επιρροής, τις συμμαχίες, το ενεργειακό…  Ασκούν καλά το ρόλο τους αλλά βέβαια είναι περιορισμένος. Δεύτερη άποψη για  τον τρόπο και τις πολιτικές διακυβέρνησης δεν υπάρχει- τη εξαιρέσει του ΚΚΕ. Το  ΠΑΣΟΚ που πιθανόν έκλεισε τον ατέρμονα κύκλο της αδιέξοδης ομφαλοσκόπησής  του, ίσως «θα ήτο μια κάποια λύσις» όπως γράφει και ο Καβάφης.  Έχει όμως πολύ δρόμο να διανύσει. Και πολλούς λαθρεπιβάτες να αποβιβάσει.  Είδα στο πρόσφατη συνέδριο μούρες και φάτσες να ξαναβγαίνουν στο προσκήνιο  και φυσικά άκουσα αμήχανα τσιτάτα περί παντρέματος του παλιού και του  καινούργιου που ταιριάζουν γάντι στα ερωτοδικεία της TV.  Ως γνωστόν, τηλεοράσεις και ραδιόφωνα ακόμα και εφημερίδες καλούσαν σε  προεκλογικές συζητήσεις άτομα αποκρουστικά τα οποία ανέσυραν από το  χρονοντούλαπο της μίζερης πολιτικής ιστορίας.  Προφανώς το ίδιο θα συμβεί και τώρα από τους εντεταλμένους της ενημέρωσης.  Και είναι βέβαιο ότι το ΠΑΣΟΚ που δείχνει να ανακάμπτει θα ξαναβρεθεί στις  μυλόπετρες του δικομματισμού. Ήδη από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ οι επιθέσεις είναι  τακτικές και στοχευμένες. Στόχος είναι η ανάσχεση της τάσης γιατί θεωρούν ότι τα  δύο κόμματα είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Μόνο που η ανάσχεση δεν  επαναπατρίζει ψηφοφόρους στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά- όπως ανέφερα και πριν- τους στέλνει  στην ακροδεξιά.  Αλλά τα αμερικανάκια και τα γαλλάκια που στις χώρες τους θεριεύει η ακροδεξιά,  δεν έχουν και την ακριβέστερη εικόνα επ` αυτού.  Ή ακόμα δεν τους ενδιαφέρει καν αν- για παράδειγμα- από τους δέκα που  επρόκειτο να φύγουν από τον ΣΥΡΙΖΑ με κατεύθυνση προς το ΠΑΣΟΚ, οι οκτώ θα  αυτομολήσουν στην ακροδεξιά και μόνο ο ένας θα κάτσει στα αυγά του. Δε λέω στα  αυγά του φιδιού γιατί αποκρούω αυτές τις προσεγγίσεις. Τι και αν ο δολοφόνος  του Φύσα κυκλοφορεί ελεύθερος καθώς η δίκη της εγκληματικής οργάνωσης που  λέγεται Χ.Α. καθυστερεί 4 χρόνια ένεκα… γραφειοκρατικών δυσχερειών. Δεν θέλω  να πιστεύω ότι διατηρείται ζωντανή για να κόψει ψήφους αυτοδυναμίας από τη  Ν.Δ.  Αλλά πάλι θα μου υποδείξει κάποιος τι να ψηφίσω; Μαζεύει ο χρόνος και γω δεν  ξέρω τι να κάνω. Πείτε μου σας παρακαλώ, όχι για μένα. Για τα φουκαριάρα τη  μάνα μου, που με ρωτάει κάθε τόσο τι να ψηφίσει…

Κοινοποίηση

Κοινοποιείστε στους φίλους σας!