Σημαντικό το έργο της Μαιευτικής κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου

Η Βάσω ήταν έγκυος στην 22η εβδομάδα όταν ο γυναικολόγος που την παρακολουθούσε της συνέστησε να κάνει το υπερηχογράφημα 2ου επιπέδου. Όπως της εξήγησε ο ειδικός γιατρός από την Πάτρα, στην εξέταση αυτή ελέγχεται η ανατομία του εμβρύου ώστε να βεβαιωθούμε ότι δεν έχει συγγενείς ανωμαλίες. Όλα πήγαιναν εξαιρετικά καλά, η Βάσω και ο σύζυγος της ο Αλέξης ήταν ευτυχισμένοι, έβλεπαν το μωρό τους ολοζώντανο στην οθόνη. Η συνέχεια βέβαια ήταν ολότελα διαφορετική από ό,τι περίμεναν….Μας διηγήθηκαν την…
ιστορία τους:«Νοιώσαμε το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια μας όταν μας εξήγησαν ότι το μήκος του τραχήλου της μήτρας ήταν πολύ μικρό. Το μωρό μας θα γεννιόταν σίγουρα νωρίτερα, πριν μπω στο μήνα μου. Οι πιθανότητες να γεννηθεί πριν τον έβδομο μήνα ήταν εξαιρετικά μεγάλες! Ξέραμε κι οι δυο μας πολύ καλά τι σημαίνει να γεννήσεις πρόωρα. Βλέπετε αυτή ήταν η δεύτερη εγκυμοσύνη μου. Στην πρώτη είχα γεννήσει στις 21 εβδομάδες. Είχαμε χάσει το μωρό μας. Δεν τα είχε καταφέρει και είχε γεννηθεί πολύ νωρίς. Τότε είχαμε μιλήσει με πολλούς γιατρούς. Είχαμε μάθει τι ακριβώς σημαίνει πρόωρος τοκετός. Μας είχαν πει ότι πολλά από αυτά τα μωρά δεν καταφέρνουν να επιβιώσουν, ενώ όσα επιζούν έχουν πολλά και σοβαρά προβλήματα για όλη τους τη ζωή. Όσο νωρίτερα γεννιέται ένα βρέφος, τόσο λιγότερο ανεπτυγμένα θα είναι τα όργανά του, και τόσο μεγαλύτερος θα είναι ο κίνδυνος των μετέπειτα ιατρικών επιπλοκών. Εγκεφαλική παράλυση, αισθητηριακές και κινητικές αναπηρίες, μαθησιακές διαταραχές, προβλήματα του αναπνευστικού συστήματος και συμπεριφοράς. Φοβόμασταν πολύ μήπως και το μωρό μας γεννηθεί νωρίτερα και δεν τα καταφέρει να ζήσει. Πανικός και φόβος. Πήγαμε αμέσως στο νοσοκομείο της Άρτας. Εκεί μας είπαν ότι η μόνη μας ελπίδα ήταν να πάμε στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο στα Γιάννενα.

H επίσκεψη στο Πανεπιστημιακό 
Νοσοκομείο Ιωαννίνων
Φτάσαμε στο τμήμα παθολογικών κυήσεων. Όσο και να προσπαθούσα δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου τις εικόνες από την προηγούμενη εγκυμοσύνη. Ήμουν κυριολεκτικά τρομοκρατημένη. Η αλήθεια είναι ότι μόλις έφθασα με υποδέχτηκαν με πραγματικό ενδιαφέρον και με οδήγησαν στο χώρο που γίνονται οι εξετάσεις. Ένοιωσα καλύτερα. Ήταν όλοι ιδιαίτερα ευγενικοί και το κυριότερο έδειχναν να ξέρουν ακριβώς τι έπρεπε να κάνουν. Είχαν εμπειρία, ήταν καλά εκπαιδευμένοι να αντιμετωπίζουν εγκυμοσύνες με προβλήματα. Βλέπετε οι περισσότεροι άνθρωποι, όπως κι εγώ άλλωστε πριν μείνω έγκυος, πιστεύουν ότι σε μια εγκυμοσύνη όλα πηγαίνουν καλά, κανείς δεν βάζει στο μυαλό του το κακό. Οι γιατροί μου πήραν λεπτομερές ιατρικό ιστορικό. Έγιναν εξετάσεις αίματος και κολπικού υγρού. Όταν ολοκληρώθηκε ο έλεγχος ήρθε να με εξετάσει ο καθηγητής, Γιώργος Μακρυδήμας. Έκανε υπερηχογράφημα στο μωρό και μέτρησε τον τράχηλο της μήτρας. Συζητήσαμε για πολλή ώρα. Ο καθηγητής μας εξήγησε ότι το μήκος του τραχήλου της μήτρας ήταν μόλις 7 χιλιοστά. Αυτό σε συνδυασμό με το προηγούμενο ιστορικό μου έκανε τον κίνδυνο για πρόωρο τοκετό πολύ μεγάλο. Έπρεπε να πάρω φάρμακα. Επιπλέον, λόγω της αγωγής που ακολουθούσα, δεν μπορούσα να κάνω επέμβαση στον τράχηλο με ασφάλεια για τις επόμενες ημέρες. Θα μου έβαζε μια ειδική συσκευή στον τράχηλο της μήτρας πεσσός του Arabin μου είπε ότι λέγεται. Δεχτήκαμε, άλλωστε τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε… Ο καθηγητής τοποθέτησε την ειδική αυτή συσκευή αργότερα την ίδια μέρα. Μόλις τον είδα να χαμογελάει αμέσως ένοιωσα για πρώτη φορά καλύτερα. Ο κ. Μακρυδήμας έδειξε σε εμάς, στους συνεργάτες του αλλά και στους φοιτητές που παρακολουθούσαν την οθόνη των υπερήχων το πώς άλλαξε ο τράχηλος με τον πεσσό, πώς έγινε μακρύτερος, πώς άλλαξε η γωνία προς τη μήτρα. Ήταν ευχαριστημένος και χαρούμενος. Όσο για εμάς πήραμε θάρρος και μια ανάσα ανακούφισης. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν έγιναν υπερηχογραφήματα, διαδοχικές εξετάσεις, αίματος, ούρων, καλλιέργειες. Κάθε μέρα που περνούσε οι κρυφές ελπίδες που είχαμε γίνονταν μεγαλύτερες και μεγαλύτερες. Ο καθηγητής ήταν ευχαριστημένος, μας είπε ότι κάθε μέρα που περνούσε, μέχρι τις 28 εβδομάδες, η πιθανότητα να ζήσει το μωρό μας αυξανόταν κατά δύο τοις εκατό! Ο στόχος αρχικά ήταν να περάσουμε τις 30 εβδομάδες, ύστερα τις 32, μετά τις 34 και τέλος το μωρό μας να γεννηθεί μετά τις 37 εβδομάδες. Τα καταφέραμε, όλοι μαζί! Οι γιατροί, οι μαίες, όλο το προσωπικό της κλινικής!»

Πήραν το καλύτερο δώρο!
Αυτά τα Χριστούγεννα ο Αλέξης και η Βάσω πήραν το καλύτερο δώρο. Η κόρη τους γεννήθηκε στις 27 Δεκεμβρίου, στις 38 εβδομάδες με βάρος τρία κιλά και είναι υγιέστατη! Η Βάσω μας είπε: «Αποφασίσαμε να μοιραστούμε την εμπειρία μας γιατί πιστεύουμε ότι πολλά ζευγάρια έχουν βρεθεί ή θα βρεθούν στην ίδια θέση με εμάς. Η σωστή και έγκαιρη διάγνωση αλλά και αντιμετώπιση των προβλημάτων μπορεί να είναι σωτήρια. Για πρώτη φορά καταλάβαμε ότι στην ιατρική υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθούνται αυστηρά, όπως στην περίπτωση μας. Η ιστορία μας αποτελεί συμβολή στην μελέτη της πρόληψης του πρόωρου τοκετού, ενός θέματος που απασχολεί κάθε γυναίκα που έχει έρθει αντιμέτωπη με αυτό το ζήτημα. Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν την ευγνωμοσύνη που νοιώθουμε απέναντι στον καθηγητή, στους γιατρούς και σε όλο το προσωπικό της μαιευτικής κλινικής. Ήταν το καλύτερο Χριστουγεννιάτικο δώρο. Τους οφείλουμε την ευτυχία μας, αν και όπως μας είπε ο καθηγητής με μετριοφροσύνη όταν φεύγαμε: «Χαίρομαι που είστε τυχεροί και όλα πήγαν τόσο καλά. Εύχομαι αυτό το μωρό να συνεχίσει να είναι τόσο τυχερό σε όλη τη ζωή του». 





Κοινοποίηση

Κοινοποιείστε στους φίλους σας!