Χτίζεται παρεκκλήσι του οσίου Παϊσίου εντός της Μονής Ραγίου, το πρώτο στη Θεσπρωτία

Χτίζεται, βρίσκεται σχεδόν προς την ολοκλήρωσή του (έχει ήδη γίνει ο σκελετός και προχωρούν με ταχύτατες οι υπόλοιπες εργασίες) παρεκκλήσιο του οσίου Παϊσίου εντός της Μονής Ραγίου.

Βασική οικονομική πηγή του έργου είναι οι δωρεές, καθώς ο σύγχρονος άγιος Παΐσιος αγγίζει τις καρδιές πολλών ανθρώπων, και έτσι το έργο εξελίσσεται απρόσκοπτα.

Να σημειωθεί ότι είναι το πρώτο παρεκκλήσιο του οσίου Παϊσίου στη Θεσπρωτία, ο οποίος κατά κάποιον τρόπο σχετίζεται και με τον τόπο.

Όταν η οικογένεια του Πρόδρομου Ενζεπίδη, πατέρα του μικρού Αρσενίου (μοναχού Παϊσίου αργότερα), που τότε ήταν μόλις 40 ημερών, μαζί με άλλους Μικρασιάτες, εκδιώχθηκε από την Καππαδοκία και συγκεκριμένα από τα Φάρασα, έμεινε για μικρό χρονικό διάστημα στον Πειραιά και στην Κέρκυρα.

Τελικά προωθήθηκε στην Ηγουμενίτσα με την προοπτική της μόνιμης εγκατάστασης και της παραχώρησης κτημάτων, στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληθυσμών, αφού οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες θα πήγαιναν στην Τουρκία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συνεχίζονται στην Άρτα οι δράσεις για την υπεύθυνη ιδιοκτησία ζώων

Όμως δεν έφυγαν και μετακινήθηκαν οι Μικρασιάτες στην Κόνιτσα, παρότι αρχικά δεν ήθελαν.

Σημαντική η μαρτυρία του ίδιου του οσίου για τον λόγο που η οικογένειά του έφυγε από την Ηγουμενίτσα και εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα, ο οποίος σχετίζεται με τους λεγόμενους Μουσουλμάνους «Τσάμηδες”:

«Όταν είχαμε έρθει από την Καππαδοκία με την ανταλλαγή των πληθυσμών, ήταν να μας δώσουν κάτι κτήματα στην Ηγουμενίτσα. Ήταν κάτι τούρκικα χωριά αυτά, που οι κάτοικοί τους θα πήγαιναν στην Τουρκία. Περιμέναμε εμείς να φύγουν. Πάει ο πρόεδρος μας (του χωριού Φάρασσα Καππαδοκίας από όπου καταγόταν ο Παΐσιος) και του λέει ο Τούρκος: “Εσείς θα φύγετε, εμείς θα κάτσουμε”

Τι είχε γίνει, είχαν πληρώσει δύο βουλευτές και τους είχαν γράψει Αλβανούς, Αρβανίτες. Έτσι αυτοί μείναν και μεις πήγαμε πάνω στην Κόνιτσα. Όταν το ‘μαθε αυτό ο Κονδύλης (που είχε ανατρέψει στο μεταξύ τον Πάγκαλο) χτύπησε το χέρι στο γραφείο αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, ήταν τελειωμένο το πράγμα».

Αυτή η πρωτοβουλία των δύο μοναχών της Μονής Ραγίου, αρχιμανδριτών Θεωνά και Κυρίλλου έκαναν και μια σειρά από άλλα εξωραϊστικά έργα, αλλά και έχει προγραμματιστεί η ανακαίνιση του καθολικού, δημιουργεί έναν τόπο λατρείας του αγίου στην περιοχή.

Φαίνεται πως η Μονή από την απραγία, τη δυσλειτουργία και τα προβλήματα των προηγούμενων χρόνων περνά σε μια νέα φάση.