Έφυγε από τη ζωή ο αγωνιστής ιερέας π. Χρήστος Παππάς

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών ο π. Χρήστος Παππάς από το Αλύκο των Αγίων Σαράντα.

Ένας μαρτυρικός, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, κληρικός της Μητρόπολης Αργυροκάστρου, ο πρώτος που χειροτονήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο (ήταν ακόμη Πατριαρχικός Έξαρχος) το 1991.
Στα χρόνια του διωγμού της πίστης στην Αλβανία δεν έπαυσε ούτε για μια στιγμή να κουβαλάει τον Χριστό μέσα του και διατηρούσε συνεχώς ζωντανή την ελπίδα – και τη μετέδιδε ως υπόσχεση στους άλλους- πως μια μέρα θα ξαναθριαμβεύσει η πίστη.

Γονάτιζε κρυφά μπροστά στην εικόνα του Χριστού και ξεχνούσε τον φόβο. Δεν χρειαζόταν να κρύβει την ψυχή του. Δεν σκιαζόταν μήπως αδιάκριτα μάτια φτάσουν μέχρι τα μυστικά βάθη της υπάρξεώς του και τον προδώσουν. Εκεί στη σκοτεινιά άνοιγε την καρδιά του στον Θεό των πονεμένων και εξομολογούνταν τους κρυφούς καημούς του.

Στα χρόνια της ιεροσύνης του, μέσα από πόθους, χαρές και πόνους, ζώντας κάποιες φορές συγκλονιστικές στιγμές, υπηρέτησε την Εκκλησία αφοσιωμένα, ταπεινά και με ιεροπρέπεια.

Τον γνωρίζαμε πολλά χρόνια. Μας αναζητούσε συχνά στο τηλέφωνο, αλλά και όταν ερχόταν στην Ελλάδα. Κατά το πρώτο εγκεφαλικό που υπέστη και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Φιλιατών, προέτρεψε επίμονα τον γιό του Λεωνίδα να μας καλέσει κοντά του για να μας δει. Και πήγαμε. Και παρ’ ότι δυσκολευόταν στην ομιλία του, μας εξιστόρησε, σχεδόν δακρυσμένος, πως έγινε ιερέας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Άρτα: Μέχρι 30 Σεπτεμβρίου οι διαδικασίες για Παντοπωλείο, Συσσίτιο και Κοινωνικό Φαρμακείο

Η τελευταία μας συνάντηση, βουβή αυτή τη φορά, ήταν – πριν λίγες ημέρες- στη Μονάδα Εγκεφαλικών του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων. Συνδεδεμένος στο μηχάνημα, με κλειστά τα μάτια, δεν μας μίλησε με τη γλώσσα. Όμως, μας φάνηκε, πως μια πνοή βγήκε από την ψυχή του, και δεν ήταν άλλη από αυτή της εσωτερικής λευτεριάς που ακατάπαυστα ένιωθε.

Ο μακαριστός π. Χρήστος Παππάς υπήρξε ένα πρόσωπο, μπορούμε να το βεβαιώσουμε, που όσα πίστευε τα ζούσε, που αυτό το οποίο φαινόταν ήταν. Και πήρε, ” πληρώθηκε” σε αυτή τη ζωή μια γλυκιά αμοιβή, που ταυτόχρονα ήταν μια βαθιά ανακούφιση, ένα θάρρος, μια νέα προσμονή, μια στάλα ουρανού. Την αγάπη όχι μόνο των δικών του ανθρώπων, αλλά και όλου του ποιμνίου του, αλλά και ανθρώπων που τον γνώριζαν, εντός και εκτός συνόρων.

Λίγα λουλούδια είναι αυτά τα λόγια στο κιβούρι του, μέσα από τα οποία ξεπηδάει ο παιάνας “Χριστός Ανέστη”, καθώς ο αλησμόνητος π. Χρήστος έζησε και άνθισε την πίστη.