Εργατική Πρωτομαγιά!

Υπάρχουν εταιρείες που το έχουν ήδη εφαρμόσει και ορισμένες από αυτές βρίσκονται και στην περιοχή μας…

Την πρόταση για τη μείωση του ωραρίου εργασίας κατέθεσε προ δύο ημερών στο δημόσιο διάλογο ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Νίκος Ανδρουλάκης. Τα φιλοκυβερνητικά τρολ και η “γαλάζια” προπαγάνδα έπιασε αμέσως δουλειά… προσπαθώντας να απαξιώσει την αξία της πρότασης, μιας αλλαγής που εφαρμόζεται ήδη στον ανεπτυγμένο κόσμο. Κανείς δεν είπε, ούτε ο Ανδρουλάκης φαντάζομαι εννοεί, ότι ο οικοδόμος ή η εργαζόμενη στο σούπερ μάρκετ μπορεί σε αυτή τη φάση, να ενταχθεί σε αυτή τη μεταρρύθμιση. Η ψυχραιμία και η νηφαλιότητα όμως, βλέπουμε για μια ακόμα φορά, να υποκύπτει στην μικροπολιτική και την άχαρη μικροκομματική σκοπιμότητα.

Οι βασικές διεκδικήσεις της εργατικής Πρωτομαγιάς κατά τον 19ο αιώνα που αποτελούν το ιστορικό περιεχόμενο της σημερινής ημέρας, ημέρας απεργίας για τους εργαζόμενους, μην ξεχνιόμαστε… διαμόρφωσαν το DNA του εργατικού κινήματος. Το αίτημα για το οκτάωρο δεν ήταν απλώς μια ποσοτική απαίτηση, αλλά μια ποιοτική διεκδίκηση για τη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης στην κοινωνία της μηχανής.

Η διαδρομή από το Σικάγο του 1886 στο Παρίσι του 1889 και την Αθήνα του 1893 δείχνει μια αξιοσημείωτη συνοχή στόχων. Η προστασία της υγείας, η εξασφάλιση του ελεύθερου χρόνου και η αναγνώριση της αξιοπρέπειας του εργαζόμενου αποτέλεσαν τον κοινό παρονομαστή μιας παγκόσμιας προσπάθειας που άλλαξε τον ρου της ιστορίας, πριν από σχεδόν ενάμιση αιώνα. Οι μεγάλες αλλαγές στην ανθρώπινη ιστορία, απαιτούν χρόνο και υποβάλλονται και στο τέλος υλοποιούνται από το προοδευτικό κομμάτι της κάθε κοινωνίας. Σε αυτό δεν ανήκει, βάσει της ιστορίας της, η συντηρητική παράταξη που κυβερνά τη χώρα, εδώ και επτά χρόνια, και απόδειξη για τούτο, αποτελεί το ότι αντιστάθηκε σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις των τελευταίων δεκαετιών που σχεδίασε η αντίπαλή της, πολιτική δύναμη.

Η κληρονομιά αυτής της ιστορικής περιόδου ωστόσο που τιμάμε σήμερα, συνεχίζει να καθορίζει τις σύγχρονες εργασιακές σχέσεις, αποτελώντας το μέτρο σύγκρισης για κάθε μελλοντική κοινωνική κατάκτηση. Και απαιτείται να επιμείνουμε όλοι, όχι για να δουλεύουμε λιγότερο μόνο, αλλά για να εργαζόμαστε με αξιοπρεπείς όρους που να μας επιτρέπουν μια ανθρώπινη διαβίωση.