Η διαθήκη του αείμνηστου Μητροπολίτου Κονίτσης Ανδρέου – Δεν είχε καμία περιουσία

Η διαθήκη του μακαριστού Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Ανδρέα έρχεται να φωτίσει, με τρόπο λιτό αλλά αποκαλυπτικό, την προσωπική του διαδρομή, την εκκλησιαστική του συνείδηση και κυρίως την ακτημοσύνη με την οποία πορεύθηκε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Το κείμενο της διαθήκης, που είχε συνταχθεί αρχικά στις 13 Νοεμβρίου 2002 και συμπληρώθηκε στις 4 Ιουλίου 2004, αποτυπώνει έναν επίσκοπο χωρίς προσωπική περιουσία, χωρίς χρήματα ή ακίνητα, με μόνη παρακαταθήκη τα βιβλία του, την ευχή του και την αγάπη του για την ακριτική Μητρόπολη που υπηρέτησε.

Ο ίδιος αναφέρει χαρακτηριστικά ότι δεν απέκτησε «περιουσίαν ἀκίνητον ἤ κινητήν», καθώς ο μισθός του διατίθετο στα έργα αγάπης και φιλανθρωπίας της Μητρόπολης. Ακόμη και τα αρχιερατικά του είδη, οι πατερίτσες, οι ράβδοι, οι στολές, τα εγκόλπια και οι σταυροί, σημειώνει πως ήταν δώρα αγάπης και ζητά να παραμείνουν στο Επισκοπείο για τον διάδοχό του.

Η διαθήκη του μακαριστού Ανδρέα αναδεικνύει και τη βαθιά πνευματική του σχέση με τον προκάτοχό του, Μητροπολίτη Σεβαστιανό, κοντά στον οποίο μαθήτευσε και από τον οποίο έλαβε τους βαθμούς της ιερωσύνης. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τη μαθητεία του δίπλα στον Σεβαστιανό ως την πιο συγκλονιστική εμπειρία της ζωής του.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η επιθυμία του για έναν απλό και απέριττο τάφο, χωρίς λόγους και στεφάνια κατά την εξόδιο ακολουθία. Στη συμπλήρωση της διαθήκης του ζητά η εξόδιος ακολουθία του να ψαλεί από έναν μόνο ιερέα της Μητρόπολης, στοιχείο που φανερώνει την ίδια λιτότητα με την οποία έζησε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Νέα τμήματα ονυχοπλαστικής στα Ιωάννινα με άμεση έναρξη

Ο μακαριστός Μητροπολίτης ζητά ακόμη από τους συνεργάτες του να περιβάλουν με σεβασμό, αγάπη και τιμή τον διάδοχό του, ενώ ευχαριστεί τους κληρικούς, τους συνεργάτες και τους χριστιανούς της ακριτικής Μητρόπολης για την αγάπη και την ανταπόκρισή τους στο έργο της Εκκλησίας.

Στο κείμενο της διαθήκης του διακρίνεται επίσης η αγάπη του για τη Βόρειο Ήπειρο και η συνεργασία του με τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Βορειοηπειρωτικού Αγώνα και τη Συντονιστική Φοιτητική Ένωση Βορειοηπειρωτικού Αγώνα, μέσα από την οποία, όπως αναφέρει, προσέφερε ό,τι μπορούσε στους δοκιμαζόμενους αδελφούς της περιοχής.

Η διαθήκη του δεν αποτελεί απλώς ένα προσωπικό κείμενο τελευταίας βούλησης. Είναι μια πνευματική αυτοβιογραφία ταπεινότητας, ακτημοσύνης και διακονίας. Ένα κείμενο που δείχνει έναν επίσκοπο που έζησε χωρίς επίδειξη, χωρίς προσωπικές απαιτήσεις και χωρίς προσκόλληση στην ύλη, αφήνοντας ως παρακαταθήκη το παράδειγμα της απλότητας, της προσφοράς και της εκκλησιαστικής ευθύνης.