Η ευλογημένη ομάδα: Στην Καρδιοχειρουργική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων

(Ρεπορτάζ του Σκελκιίμ Χάινο /Shkëlqim Hajno – Δημοσιογράφου / Συγγραφέα)

Μετά το άνοιγμα της Αλβανίας και την πτώση του κομμουνιστικού σιδηρού παραπετάσματος, μετά το 1991, είχα επισκεφθεί αρκετές φορές τα Ιωάννινα και το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων.

Τις περισσότερες φορές ως δημοσιογράφος της αλβανικής κρατικής ειδησεογραφικής υπηρεσίας ATSH, ανταποκριτής για τη νότια Αλβανία.

Στις 12 Μαΐου 2026, όμως, πέρασα την πόρτα του νοσοκομείου όχι ως δημοσιογράφος, αλλά ως ένας ανώνυμος ασθενής που επρόκειτο να υποβληθεί σε μια δύσκολη επέμβαση καρδιάς.

Μαζί μου είχα μόνο την εικόνα ενός ανθρώπου που ενέπνεε εμπιστοσύνη: του καθηγητή Χρήστου Αλεξίου, διευθυντή της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ενημερωτική εκδήλωση για το «Βοήθεια στο Σπίτι» στο Νοσοκομείο «Γ. Χατζηκώστα»

«Θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό ως ομάδα και όλα θα πάνε καλά», μου είπε μία μέρα πριν από τη νάρκωση.

Κράτησα εκείνα τα λόγια μέσα μου σαν ευλογία.

Μετά την επέμβαση ακολούθησαν μερικές ημέρες στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Ανάμεσα στον πόνο, στους ήχους των μηχανημάτων και στις άγρυπνες νύχτες, άρχισα σιγά σιγά να αντιλαμβάνομαι καθαρότερα το περιβάλλον γύρω μου.

Ήμουν απλώς ένας ανώνυμος άνθρωπος που πάλευε με τον πόνο και παρατηρούσε σιωπηλά όσα συνέβαιναν γύρω του.

Στην ατμόσφαιρα υπήρχε μια αίσθηση βαθιάς αφοσίωσης. Γιατροί και νοσηλευτές κινούνταν αδιάκοπα, παρακολουθούσαν τους ασθενείς, αντάλλασσαν σύντομες κουβέντες, κατέγραφαν στοιχεία στους φακέλους και συνέχιζαν χωρίς θόρυβο τον δύσκολο αγώνα τους.

Στα δεξιά μου βρισκόταν ένας ψαράς από την Κέρκυρα. Λίγο πιο πέρα, μια ηλικιωμένη γυναίκα Ρομά.

Μέσα σε εκείνη την αίθουσα, οι άνθρωποι δεν χωρίζονταν από εθνικότητες ή γλώσσες. Τους ένωνε η ίδια αγωνία για τη ζωή.

Σκιαγραφήσεις

Αν ένας ζωγράφος κρατούσε μολύβι και χαρτί, ίσως θα μπορούσε να αποτυπώσει καλύτερα τα πρόσωπα και τον χαρακτήρα αυτής της ευλογημένης ομάδας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων.

Με τις λέξεις είναι δυσκολότερο. Όμως αξίζει η προσπάθεια.

Δρ. Χρήστος Αλεξίου

Ο καθηγητής Χρήστος Αλεξίου αποτελεί σήμερα μία από τις σημαντικές μορφές της ελληνικής καρδιοχειρουργικής.

Η προσωπικότητά του δεν βασίζεται μόνο στην επιστημονική γνώση και την εμπειρία, αλλά και σε στοιχεία σπάνια: φυσική επικοινωνία με συνεργάτες και ασθενείς, ηρεμία, αυτοπεποίθηση και κυρίως σεμνότητα.

Από όσα μπόρεσα να διακρίνω ως ασθενής, είναι ένας άνθρωπος που εμπνέει εμπιστοσύνη πρώτα στην ομάδα του και έπειτα στους ασθενείς.

Δρ. Χρήστος Μπάλλας

Ο καρδιολόγος Χρήστος Μπάλλας αποτελεί μία ακόμη σημαντική παρουσία της ομάδας.

Στον νέο γιατρό με ρίζες από το Σούλι διακρίνει κανείς ψυχραιμία, τόλμη και επαγγελματική επάρκεια.

Δρ. Γιώργος Γραμματικός

Σημαντικό μέλος της ομάδας.

Άνθρωπος λιγομίλητος, αλλά πάντοτε παρών, με σταθερότητα, ηρεμία και υψηλό επαγγελματισμό.

Δρ. Θεολόγου

Ο Δρ. Θεολόγου είναι αναμφίβολα μία ξεχωριστή παρουσία της ομάδας.

Από τη δεύτερη κιόλας επίσκεψή του στο δωμάτιό μου, το 14, μου δημιούργησε την εικόνα ενός γιατρού που ταξιδεύει αδιάκοπα ανάμεσα σε Ιωάννινα, Αθήνα και Λονδίνο, ακολουθώντας τους ασθενείς του.

Με απλό και καθαρό λόγο εξηγούσε την κατάστασή μου πριν και μετά την επέμβαση.

Με τη μεγάλη ιατρική τσάντα στο χέρι, έμοιαζε σαν άνθρωπος που διασχίζει ουρανούς για να βρίσκεται δίπλα σε όσους τον χρειάζονται.

Δρ. Ηλίας Ιακωβάκης

Ευγενικός και λεπτός στους τρόπους, πάντα όμως προσεκτικός απέναντι σε κάθε ασθενή και συνεργάτη. Αυτή ήταν η εικόνα που κράτησα από τον Δρ. Ηλία Ιακωβάκη, ένα ακόμη πολύτιμο μέλος της “Ευλογημένης Ομάδας”.»

Όμως ακόμη και οι «στρατηγοί» χρειάζονται τους πολύτιμους βοηθούς τους: το νοσηλευτικό προσωπικό.

Καθώς ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι, ανάμεσα σε σωλήνες και μηχανήματα, αναρωτιόμουν συχνά: Από ποιά δύναμη είναι φτιαγμένοι αυτοί οι άνθρωποι που πλησιάζουν τους ασθενείς με χαμόγελο, ακόμη και ύστερα από ατελείωτες ώρες υπηρεσίας;

Στις διαδρομές της νύχτας και της ημέρας μέσα στην Καρδιοχειρουργική, η παρουσία τους ήταν σταθερή, αθόρυβη και πολύτιμη.

Η Γεωργία, η Σιλβάνα, η Ελένη, ο Στέφανος, η Αικατερίνη, η Παναγιώτα, ο Φρίξος, η Ευθυμία, η Δήμητρα και τόσοι ακόμη άνθρωποι της κάθε βάρδιας, έσκυβαν δίπλα στον ασθενή με φυσικότητα και επαγγελματισμό.

Απλοί άνθρωποι με σπάνια ανθρωπιά και υψηλό επαγγελματισμό, που με την παρουσία τους έκαναν τον πόνο πιο υποφερτό και τη νοσηλεία λιγότερο βαριά.

— «Με λένε Σιλβάνα», μου είπε μια μέρα η νεότερη από αυτές. «Η μητέρα μου είναι από τη Ζάκυνθο και ο πατέρας μου από τη Λούσνια της Αλβανίας.»

Της ευχήθηκα και στα ελληνικά και στα αλβανικά.

Αναδρομή

Η πρώτη μου επίσκεψη στα γειτονικά Ιωάννινα, σε εκείνον τον κάποτε «απαγορευμένο» κόσμο για τους Αλβανούς, έγινε το 1993.

Αφορμή στάθηκε το όμορφο προσκοπικό κίνημα και η αδελφοποίηση των νέων Αλβανών προσκόπων με το «Σώμα Ελλήνων Προσκόπων».

Τότε εργαζόμουν ακόμη στην εφημερίδα «Bashkimi» για τη νότια Αλβανία και είχα δημοσιεύσει από τα Ιωάννινα ένα ρεπορτάζ με τίτλο: «Πολλές χώρες — ένας κόσμος».

Από εκείνη την εποχή θυμάμαι πάντα τον αξέχαστο Χρήστο Γκόγκα.

Πολλά χρόνια αργότερα, πίνοντας καφέ στο σπίτι του γνωστού φιλολόγου των Ιωαννίνων Νίκου Υφαντή, ο καθηγητής με ρώτησε:

— «Γνωρίζεις τον Γκόγκα;»
— «Βεβαίως», του απάντησα.

«Κάτσε λίγο», είπε, και σχημάτισε έναν αριθμό στο τηλέφωνό του.

Την επόμενη μέρα, σε ένα καφενείο της πόλης, ο Χρήστος Γκόγκας — πάντα χαμογελαστός και συμπαθής — σηκώθηκε από το τραπέζι κρατώντας εκείνη την παλιά αλβανική εφημερίδα.

Μου την έδειξε συγκινημένος.

Στον τίτλο έγραφε: «ΠΟΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ — ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ».

Μια φωτογραφία και μια πρωτοβουλία ευγνωμοσύνης

Στο δωμάτιο 14 της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής, κατά τη διάρκεια της καθημερινής επίσκεψης της ιατρικής ομάδας με επικεφαλής τον Δρ. Αλεξίου, ένας Αλβανός ασθενής ζήτησε, με τα σπαστά ελληνικά του, να τους βγάλει μια φωτογραφία.

Μετά από μια μικρή αμηχανία λίγων δευτερολέπτων, οι γιατροί στάθηκαν όλοι μαζί μπροστά στον φακό με φυσικότητα και αξιοπρέπεια:

Χρήστος Αλεξίου, Γιώργος Γραμματικός, Χρήστος Μπάλλας, Χρήστος Τουρμούσογλου και Ηλίας Ιακωβάκης.

Η φωτογραφία αυτή λέει ίσως περισσότερα από πολλά λόγια.

Η ιδέα για μια δημόσια πράξη ευγνωμοσύνης προς τα τρία μεγάλα δημόσια νοσοκομεία της Ηπείρου και της Θεσπρωτίας — το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, το «Χατζηκώστα» και το Νοσοκομείο Φιλιατών — γεννήθηκε πριν από πολλά χρόνια, όταν τα ελληνικά ασθενοφόρα και το προσωπικό υγείας υποδέχονταν μέρα και νύχτα τραυματισμένους Αλβανούς κατά τη δύσκολη περίοδο του 1997.

Σήμερα αυτή η ιδέα φαίνεται να αγκαλιάζεται και από την τοπική αυτοδιοίκηση των Αγίων Σαράντα.

Η ανακήρυξη αυτών των τριών νοσοκομείων ως «Επίτιμων Ιδρυμάτων των Αγίων Σαράντα» θα αποτελούσε μια ελάχιστη πράξη αναγνώρισης προς τις ελληνικές λευκές μπλούζες που, πέρα από πολιτικές συγκυρίες και σύνορα, στάθηκαν δίπλα σε χιλιάδες Αλβανούς ασθενείς.

Γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν έχει εθνικότητα ούτε κόμματα.

Και γιατί η ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ, γραμμένη με κεφαλαία γράμματα, υπήρξε και πρέπει να παραμείνει μια γέφυρα ανθρωπιάς ανάμεσα στους δύο λαούς.

Από τα παράθυρα του διαδρόμου της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής υψώνονταν τρία δέντρα: μια φλαμουριά, μια καστανιά και μια μηλιά.

Περισσότερο από δέντρα, μοιάζουν να κουβαλούν μνήμη και ελπίδα.

Πηγή kastoria365.gr