Η Ήπειρος κινδυνεύει να γίνει νεκροταφείο ανεμογεννητριών – Μια φωνή από τα βουνά που πρέπει να ακουστεί!

Οι Ενεργοί Πολίτες Ηγουμενίτσας εκφράζουν τον παρακάτω προβληματισμό:

Η Ήπειρος, με τα αδιατάρακτα δάση της, τις αγέρωχες κορυφογραμμές και την σπάνια βιοποικιλότητα, απειλείται σήμερα με μια μορφή «ανάπτυξης» που φέρει τη μάσκα της οικολογίας, αλλά στην πραγματικότητα οδηγεί στην καταστροφή του φυσικού και πολιτισμικού της πλούτου.

Σε δεκάδες ορεινές περιοχές της Ηπείρου σχεδιάζεται η εγκατάσταση γιγαντιαίων ανεμογεννητριών – ύψους μέχρι και 200 μέτρων – με τεράστιες υποδομές, δρόμους, δίκτυα υψηλής τάσης και τόνους οπλισμένου σκυροδέματος. Μια «επένδυση» που παρουσιάζεται ως σωτηρία για το περιβάλλον και την ενέργεια, ενώ στην ουσία εξυπηρετεί τα συμφέροντα λίγων πολυεθνικών, εις βάρος των τοπικών κοινωνιών, του φυσικού τοπίου και της ποιότητας ζωής.

Τι δεν λέγεται για τις ανεμογεννήτριες:

1. Δεν λειτουργούν μόνες τους. Η διακοπτόμενη φύση της αιολικής ενέργειας απαιτεί την συνεχή λειτουργία εργοστασίων συμβατικών καυσίμων για να διασφαλιστεί η σταθερότητα του δικτύου. Το αποτέλεσμα: μηδενική έως αμελητέα μείωση στις εκπομπές CO₂ σε χώρες με υψηλή διείσδυση αιολικών, όπως η Γερμανία και η Ισπανία.

2. Η παραγωγή, μεταφορά και εγκατάσταση των ανεμογεννητριών καταναλώνει τεράστιες ποσότητες ενέργειας και πρώτων υλών: χάλυβας, σκυρόδεμα, σπάνιες γαίες (π.χ. νεοδύμιο), με σοβαρό περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

3. Τα βουνά μετατρέπονται σε εργοτάξια: καταστροφή φυσικής βλάστησης, διάνοιξη δρόμων, τσιμεντοποίηση κορυφογραμμών, διάβρωση εδαφών και απορρύθμιση των μικροκλιματικών συνθηκών. Παρατηρούνται λιγότερες χιονοπτώσεις, αυξημένη θερμοκρασία εδάφους και μείωση βροχοπτώσεων.

4. Οι ανεμογεννήτριες παράγουν υποήχους που φτάνουν δεκάδες χιλιόμετρα μακριά, επηρεάζοντας τη σωματική και ψυχική υγεία ανθρώπων και ζώων, ενώ σκοτώνουν εκατομμύρια πτηνά και νυχτερίδες κάθε χρόνο.

5. Οι οικονομικές «υποσχέσεις» καταρρέουν: ελάχιστες θέσεις εργασίας, μείωση αξιών ακινήτων έως 40% σε παραδείγματα από Δανία, και κανένα κέρδος για τις τοπικές κοινωνίες.

Αναρωτιόμαστε:

• Πώς γίνεται να χαρακτηρίζονται «πράσινα», έργα που καταστρέφουν ανεπανόρθωτα τα πιο παρθένα σημεία της ελληνικής φύσης;

• Γιατί δεν δίνεται βαρύτητα στην εξοικονόμηση ενέργειας και σε τοπικά έργα μικρής κλίμακας, με ενεργειακή αυτάρκεια για τις κοινότητες;

• Πώς διασφαλίζεται η δημοκρατική συναίνεση των κατοίκων, όταν έργα επιβάλλονται με διαδικασίες fast track και αδιαφάνεια;

Δεν είμαστε ενάντια στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Είμαστε ενάντια στην αλόγιστη και βιομηχανική τους εφαρμογή, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς όραμα, χωρίς σεβασμό.

Η Ήπειρος δεν είναι ενεργειακή αποικία. Είναι η ψυχή και η ταυτότητα της Ελλάδας. Έχουμε καθήκον να την υπερασπιστούμε, όχι μόνο για εμάς, αλλά για τις γενιές που έρχονται.

Με εκτίμηση, Κάτσος Φίλιππος

Εκπαιδευτικός, Μηχανολόγος Μηχανικός

MSc Δημόσιας Διοίκησης