Η ιστορία του δεύτερου κλειστού… ή επτά χρόνια φαγούρας (και βλέπουμε)

Δέκα χρόνια στην πιο αισιόδοξη προοπτική, θα χρειαστούν για να λειτουργήσει το νέο κλειστό στάδιο των Ιωαννίνων, ένας πολυχώρος, όπως τον έχει οραματιστεί ο Περιφερειάρχης Ηπείρου που θα προσφέρεται για αθλητικές διοργανώσεις αλλά και για εμπορικά γεγονότα.

Δέκα χρόνια τουλάχιστον, από τη στιγμή που ο Αλ. Καχριμάνης έκανε την αγορά της… εικοσαετίας – μιας και σε δύο δεκαετίες θα απλωθεί χρονικά η ανέγερση του νέου κλειστού – όπως υποστηρίζει ο ίδιος, επικαλούμενος μάλιστα χθες και για πρώτη φορά και μια μελέτη κόστους οφέλους, η οποία καταγράφει το κέρδος της Περιφέρειας Ηπείρου από την άνοδο της τιμής του σιδήρου στη διάρκεια αυτών των χρόνων. Με τη λογική αυτή βέβαια, και με τη διεθνή αναταραχή των τελευταίων ετών που ανεβάζει στον ουρανό πρώτες ύλες και άλλα υλικά, θα μπορούσε η Περιφέρεια Ηπείρου να κρατήσει για λίγο ακόμα το σκραπ του ολυμπιακού κλειστού της ξιφασκίας και να το πουλήσει μετά… Θα είχε τότε, υπερπολλαπλάσιο όφελος από τα σίδερα που μας στοίχισαν περί τα 3 εκατ. ευρώ για τη μεταφορά τους και μόνο.

Αισίως 7 χρόνια μετά την αγορά της εικοσαετίας λοιπόν, βρισκόμαστε σήμερα σε προχωρημένη ωριμότητα του έργου του κλειστού της ξιφασκίας, όπως δήλωσε το μεσημέρι της Τρίτης, ο Περιφερειάρχης, στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου, και ένα βήμα πριν τη δημοπράτηση.

Το κόστος του έργου εκτιμάται στα 29 εκατ. ευρώ, όπως ειπώθηκε – συν τα 3 και κάτι ψιλά για τη μεταφορά της κατασκευής – έχοντας αρχική αφετηρία τα 24 εκατ. ευρώ! Παράδοξο, συνηθισμένο για τα δεδομένα της Περιφερειακής Αρχής Καχριμάνη, το πως αυξάνεται το κόστος των μεγάλων έργων: η ιστορία του περίφημου και ξεχασμένου σήμερα, Πάρκου Υψηλής Τεχνολογίας και Έρευνας είναι ενδεικτική, αφού το συγκεκριμένο έργο ξεκίνησε από τα 2-3 εκατ. και κάποια στιγμή χάσαμε το λογαριασμό με τα δεκάδες εκατομμύρια, στα οποία εκτιμήθηκε ο προϋπολογισμός του.

Η χρηματοδότηση του κλειστού της ξιφασκίας σύμφωνα πάντα με τον Περιφερειάρχη, είναι δεδομένη, όπως θα λέγαμε εμείς, και η επισφάλεια και η αβεβαιότητα που συνοδεύει το πρώην Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, νυν Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης (ΕΠΑ), στις πληρωμές των ενταγμένων έργων. Και αν το έργο δεν τρέξει, όσο γρήγορα θα ευχόταν ο Περιφερειάρχης, θα μπορεί να το υπόσχεται για την επόμενη θητεία του στους ιθαγενείς Ηπειρώτες, προ των επόμενων περιφερειακών εκλογών.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Από την «κουλτούρα ασφάλειας» του Καραγκούνη… στο νέο “έγκλημα”, με θύμα έναν 46χρονο εργάτη

Τέλος, η επιτακτικότητα της συζήτησης για τις ελλιπείς αθλητικές υποδομές στην Ήπειρο, προκύπτει από την αδυναμία εξεύρεσης έδρας στα Ιωάννινα, για την ομάδα μπάσκετ που πέτυχε την ιστορική πρωτιά, να αγωνιστεί την επόμενη αγωνιστική σεζόν, στη μεγάλη επαγγελματική κατηγορία. Κι εδώ οι ευθύνες του Αλ. Καχριμάνη είναι απαράγραπτες.

Όπως σωστά ειπώθηκε χθες, αν είχε προχωρήσει ο σχεδιασμός της πρώτης δημοτικής αρχής Μπέγκα, θα μπορούσαμε να είχαμε σήμερα, ένα νέο κλειστό στο Βοτανικό, σε περιοχή χαρακτηρισμένη για τέτοιες χρήσεις και όχι με ένα περιφερόμενο κλειστό της ξιφασκίας που δεν ξέρουμε που να το βάλουμε… Χθες ο Αλ. Καχριμάνης είπε πως η πολιτεία δε διέθετε χρήματα στο Δήμο για το Βοτανικό… αλλά δεν απολογήθηκε ποτέ, γιατί προβόκαρε ο ίδιος αυτό τον σχεδιασμό, όταν προώθησε την προσωπική του ατζέντα με τη μεταφορά στα Γιάννενα του κλειστού της ξιφασκίας.

Δεν γίνεται να μην αναλογίζεται πως για την έλλειψη του δεύτερου κλειστού σήμερα, φέρει ο ίδιος βαρύτατη ευθύνη.

Και ας μη μιλήσουμε για τη σύγκριση του προϋπολογισμού των δύο έργων – το κλειστό στο Βοτανικό σύμφωνα με την κουβέντα της εποχής, θα στοίχιζε από 8 ως 15 εκατ., όταν για το κλειστό της ξιφασκίας μιλάμε σήμερα, για τουλάχιστον υπερδιπλάσιο κόστος!

Αυτό τελικά, δεν πήγε και πολύ καλά!