Η Λαψίστα περιμένει αποζημιώσεις, η πρωτογενής παραγωγή περιμένει σχέδιο, καθώς βουλιάζει

Πέρασαν δύο μήνες και οχτώ μέρες από την κατάθεση του αιτήματος αποδέσμευσης του ποσού των 1 και πλέον εκατ. ευρώ για την αποπληρωμή των παραγωγών της Λαψίστας, από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης προς το Υπουργείο Οικονομικών και 20 μέρες από τη δέσμευση του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Μαργαρίτη Σχοινά προς τους δύο κυβερνητικούς βουλευτές, Αμυρά και Κεφάλα πως οι αποζημιώσεις μέσω του προγράμματος de minimis θα καταβληθούν από την ΑΑΔΕ, με την προϋπόθεση ότι τα δικαιολογητικά και τα στοιχεία των δικαιούχων παραγωγών είναι ορθά και πλήρη.

Η κοροϊδία των συγκεκριμένων παραγωγών από πλευράς του επίσημου κράτους, διαρκεί πάνω από 8 μήνες, αν ανατρέξουμε στις πρώτες συσκέψεις που έγιναν στην Αθήνα, με τον προκάτοχο του Σχοινά Υπουργό, Κώστα Τσιάρα.

Η περίπτωση αυτή είναι παρωνυχίδα μπροστά στην συνολική αδιαφορία της παρούσας κυβέρνησης για τον αγροτικό τομέα και το πρόβλημα όπως αποδεικνύεται, δεν έχει να κάνει με πρόσωπα αλλά με πολιτικές επιλογές. Ο Σχοινάς είναι ο έκτος Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης άλλωστε, στη διάρκεια των 7 χρόνων διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ και σε κανένα άλλο Υπουργείο δεν υπάρχει τέτοια έλλειψη σταθεράς, πολύ περισσότερο δε, δεν διαπιστώνεται ούτε υποψία ειλικρίνειας ενδιαφέροντος για έναν παραγωγικό τομέα, για τον οποίο προεκλογικά, προ του 2019, ο Κ. Μητσοτάκης είχε υποσχεθεί πολλά.

Αυτή την ώρα, διαμορφώνεται η νέα ΚΑΠ και η Ευρωπαϊκή Ένωση συζητά πως ο αγροτικός τομέας θα απαντήσει στις βασικές επισιτιστικές ανάγκες της κάθε χώρας και εθνικής οικονομίας και στην Ελλάδα, δεν υπάρχει ούτε εθνική στρατηγική για τον συγκεκριμένα τομέα της οικονομίας ούτε η ελάχιστη και υποτυπώδης καθοδήγηση των παραγωγών για τα προτιμώμενα καλλιεργητικά είδη. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που συνέβη τα τελευταία χρόνια στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Ερμιονίδα, όταν οι αγρότες άρχισαν να ξεριζώνουν τις ελιές για να φυτέψουν ροδιές και αντίστοιχα, σήμερα, ο κάμπος της Ημαθίας αλλάζει καλλιέργεια από το ροδάκινο, στο ευπώλητο για την ώρα, και εξαγώγιμο ακτινίδιο! Ο λόγος προφανώς ο ίδιος: οι πρόσκαιρες καλές τιμές παραγωγού που όμως, δε μπορεί να μείνουν για πάντα.

Αυτό που λείπει συνεπώς είναι η καθοδήγηση, το στρατηγικό πλάνο και ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός, ενώ την ίδια ώρα, μέσω διεθνών συμφωνιών στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η χώρα μας, ως κράτος-μέλος της ΕΕ, όπως η Mercosur, αναμένεται να κατακλυστεί η εθνική αγορά προϊόντων από αμφιβόλου ποιότητες παραγωγές.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διασπάται, αδειάζει…

Για τους κινδύνους της φέτας και τις τεράστιες μειώσεις της παραγόμενης ποσότητας γάλακτος και συγκεκριμένα του αιγοπρόβειου, δεν χρειάζεται να μιλήσουμε καν. Η κτηνοτροφία υφίσταται έναν όλεθρο, χτυπιέται από αλλεπάλληλες κρίσεις που εκτινάσσουν το κόστος παραγωγής και από ζωονόσους και το να παραμένει κανείς σήμερα στο μαντρί του, είναι ένας άθλος μεγαλύτερος από αυτόν που κατάφερε ο μυθολογικός Ηρακλής στους στάβλους της Αυγεία.