Η πλατεία δεν είναι πάρκινγκ… αλλά ποιος νοιάζεται;

Στην καρδιά της πόλης, εκεί όπου υποτίθεται ότι χτυπά ο παλμός της καθημερινότητας, η εικόνα μιλά από μόνη της: ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο με άνεση εκεί όπου κανονικά θα έπρεπε να κινούνται πολίτες, παιδιά, ποδήλατα και ιδέες, έστω κι αν η πλατεία των Ιωαννίνων δεν ολοκληρώθηκε ακόμη.

Η κεντρική πλατεία δεν είναι για την ώρα ένας χώρος συνάντησης, είναι απλώς ένας ακόμη αυτοσχέδιος χώρος στάθμευσης.

Μπορεί να φαίνεται ένα μεμονωμένο περιστατικό, είναι όμως και η αποτύπωση μιας βαθύτερης νοοτροπίας: «βολεύομαι όπου μπορώ, γιατί μπορώ». Η έννοια του δημόσιου χώρου μετατρέπεται σε προσωπικό προνόμιο, ενώ οι κανόνες μοιάζουν να ισχύουν μόνο για όσους έχουν την ατυχία να τους σέβονται.

Και κάπου εδώ γεννάται το εύλογο ερώτημα: πού είναι ο έλεγχος; Πού είναι η ευθύνη; Πού είναι εκείνη η περιβόητη «ποιότητα ζωής» που τόσο εύκολα επικαλούμαστε ; Γιατί μια πόλη δεν κρίνεται μόνο από τις βιτρίνες της, αλλά από το πώς φέρεται στους κοινόχρηστους χώρους της.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι το ίδιο το αυτοκίνητο. Είναι η αδιαφορία που το συνοδεύει. Η σιωπηρή αποδοχή. Η καθημερινή μικρή παραβίαση που, αθροιστικά, διαμορφώνει μια πόλη χωρίς κανόνες και χωρίς απαιτήσεις από τον εαυτό της.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αυτοψία του δημάρχου Ηγουμενίτσας σε έργα μονοπατιών και ανάπλασης στα Σύβοτα

Αν η πλατεία είναι το σαλόνι της πόλης, τότε μάλλον έχουμε αποφασίσει να το μετατρέψουμε σε γκαράζ. Και αυτό λέει πολλά — όχι για το αυτοκίνητο, αλλά για εμάς. Και για εκείνους που ασκούν ελέγχους…