Η «τρύπα» της κεντρικής πλατείας μεγαλώνει για τη δημοτική αρχή Μπέγκα

Η χθεσινή απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής του Δήμου Ιωαννιτών για νέα παράταση στο έργο ανάπλασης της κεντρικής πλατείας ανοίγει μια μεγάλη επικοινωνιακή «τρύπα» για τη δημοτική αρχή του Θωμά Μπέγκα.

Και έχει ενδιαφέρον ότι πρόκειται για ένα έργο με πολιτική ιστορία αρκετά πιο σύνθετη από αυτή που πιθανότατα θυμούνται σήμερα οι περισσότεροι Γιαννιώτες.

Η ανάπλαση της κεντρικής πλατείας δεν σχεδιάστηκε από τη σημερινή δημοτική αρχή. Ωρίμασε μελετητικά κατά την προηγούμενη θητεία του Θωμά Μπέγκα, μέσα από διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, και για το έργο είχε εξασφαλιστεί χρηματοδότηση.

Όταν όμως το 2019 η παράταξη «Γιάννενα Νέα Εποχή» ανέλαβε τη διοίκηση του Δήμου, είχε διαφορετικό σχεδιασμό για το κέντρο της πόλης. Ο αείμνηστος Μωυσής Ελισάφ θεωρούσε την ανάπλαση της πλατείας ένα ακριβό έργο που δεν ήταν απαραίτητο για τα Ιωάννινα και η νέα τότε δημοτική αρχή δεν έδειχνε πρόθεση να προχωρήσει το σχέδιο που είχε παραλάβει από την προηγούμενη. Στην πορεία ήρθε η ανατροπή.

Η δημοτική αρχή Ελισάφ αναθεώρησε τη στάση της και αποφάσισε τελικά να εκτελέσει το έργο, μάλιστα με αυξημένο προϋπολογισμό, έχοντας απολέσει και την εξασφαλισμένη χρηματοδότηση. Άρα ήταν διπλό το κακό των κακών επιλογών των προηγούμενων. Οι χειρισμοί εκείνης της περιόδου και οι διαδοχικές αλλαγές στάσης έχουν όμως περάσει πλέον στο μακρινό πολιτικό παρελθόν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ελεύθερο πανεπιστήμιο με φοιτητές που δεν καταλαβαίνουν τι διαβάζουν;

Και εδώ βρίσκεται το πρόβλημα για τη σημερινή διοίκηση.

Ο πολίτης δεν ζει με το ιστορικό του έργου. Ζει με το εργοτάξιο.

Στα δυόμισι χρόνια της διοίκησης Μπέγκα βλέπει στο κέντρο της πόλης ένα έργο που προχωρά με πολύ αργούς ρυθμούς, επηρεάζει την καθημερινότητα και προκαλεί προβλήματα και καθυστερήσεις στις μετακινήσεις.

Η νέα παράταση έρχεται να προσθέσει ακόμη περισσότερο χρόνο σε αυτή την εικόνα. Αν ο ανάδοχος εξαντλήσει το χρονικό περιθώριο που του παρέχει ο νόμος, θα χρειαστεί περίπου ένας ακόμη χρόνος μέχρι να κλείσει οριστικά το εργοτάξιο.

Και τότε οι κατά καιρούς προβλέψεις του δημάρχου και του αρμόδιου αντιδημάρχου για παράδοση της πλατείας πολύ πριν από το τέλος του 2026 πάνε, πολύ απλά, «κουβά».

Οι αιτίες της καθυστέρησης μπορεί να είναι πραγματικές. Μπορεί να δικαιολογούνται εν μέρει ή ακόμη και στο σύνολό τους από τεχνικούς, διοικητικούς ή άλλους παράγοντες. Αυτό όμως είναι η μία πλευρά της ιστορίας. Η άλλη είναι εκείνη που βλέπει καθημερινά ο καχύποπτος πολίτης.

Και αυτός βλέπει μια πλατεία που παραμένει εργοτάξιο και ένα χρονοδιάγραμμα που μετακινείται ξανά.

Γι’ αυτό και, ανεξάρτητα από το ποιος σχεδίασε το έργο, ποιος το αμφισβήτησε, ποιος το επανέφερε και ποιος το δημοπράτησε, το πολιτικό και κυρίως το επικοινωνιακό κόστος της σημερινής εικόνας καταλήγει στη διοίκηση που βρίσκεται τώρα στο Δημαρχείο. Στη δημοτική αρχή του Θωμά Μπέγκα.

Κάπως ειρωνικά, μάλιστα, για ένα έργο που φιλοδοξεί να αλλάξει εκείνο που ο ίδιος ο δήμαρχος συνηθίζει να αποκαλεί «ταράτσα»: την πλατεία που διαμορφώθηκε όταν το κέντρο των Ιωαννίνων σκάφτηκε για την κατασκευή του υπόγειου πάρκινγκ, επί δημαρχίας Νίκου Γκόντα.

Μόνο που μέχρι να πάψει να είναι «ταράτσα», κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες επικοινωνιακές “τρύπες” της σημερινής δημοτικής αρχής.