Καταγγελία πολίτη, μετά τη φωτιά στη Βοβούσα: «Η Valia Calda κινδυνεύει από την αδιαφορία κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης»

O κ. Παύλος Κοντογιάννης, κάτοικος Περάματος με συγγενικούς δεσμούς με Βοβούσα όπως δηλώνει με κείμενό του προς το epirusgate.gr συνδέει την εμπειρία από πεζοπορία στη Valia Calda, με την αγωνία για τις συνεχείς καταστροφές των δασών, με αφορμή την τελευταία άκρως επικίνδυνη πυρκαγιά στη Βοβούσα που απείλησε το δάσος και το εξαιρετικό οικοσύστημα της περιοχής.

Στην καταγγελία του επισημαίνει την εγκατάλειψη δασικών δρόμων και μονοπατιών, την έλλειψη υποδομών πυροπροστασίας, τη μεταφορά πυροσβεστικού οχήματος από τη Βοβούσα στην έδρα του δήμου, καθώς και την αδυναμία πρόσβασης σε νερό για κατάσβεση.

Καταλήγει λέγοντας ότι κράτος και τοπική αυτοδιοίκηση είναι ανίκανοι και αδιάφοροι, με αποτέλεσμα να αφήνουν τις τοπικές κοινωνίες εκτεθειμένες σε κίνδυνο.

Η καταγγελία του κ. Κοντογιάννη έχει ως εξής:

Η κούραση από την πεζοπορία στη φανταστική Valia Calda, μια διαδρομή 6,5 περίπου ωρών, αναπληρώνεται από την απίστευτη ομορφιά της κοιλάδας. Το συναίσθημα της ευφορίας ακολούθησε όμως αυτό της πίκρας για τα δάση που κάθε χρόνο καίγονται, στερώντας τη χώρα μας από την απίστευτη ομορφιά τους. Στη συνέχεια ακολουθεί ο φόβος μην συμβεί και εδώ το «κακό», για να μας κυριεύσει τελικά η οργή. Οργή για το ανύπαρκτο κράτος και την αμέτοχη τοπική αυτοδιοίκηση (δήμο και περιφέρεια).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Δημοτικό Συμβούλιο Νέων Ιωαννίνων: Συζήτηση για το μέλλον της λίμνης και της πόλης

Δασικοί δρόμοι παρατημένοι, ασυντήρητοι, δυσκολοπροσβάσιμοι. Μονοπάτια κλειστά από την υπερβολική βλάστηση (μιας και δεν υπάρχουν πλέον γιδοπρόβατα). Στον Αώο καμία δυνατότητα πρόσβασης πυροσβεστικού για άντληση νερού. Στη Βοβούσα κάποιοι κρουνοί εγκαταλειμμένοι χωρίς νερό, αλλά και το «έγκλημα» του δήμου να «αρπάξει» το μικρό πυροσβεστικό όχημα (που είχε δοθεί δωρεάν στην κοινότητα Βοβούσας) και να το μεταφέρει στην έδρα του, χωρίς να γνωρίζουμε πού βρίσκεται.

Το μεγαλύτερο, βέβαια, έγκλημα συντελέστηκε όταν η δασοπροστασία αφαιρέθηκε από τα Δασαρχεία και ανατέθηκε στην Πυροσβεστική, με αποτέλεσμα να αποκοπούν οι τοπικές κοινότητες και οι δασικοί συνεταιρισμοί με τους υλοτόμους που απέμειναν (οι οποίοι γνωρίζουν την τοπογραφία της κάθε περιοχής) από τη διαδικασία της δασοπροστασίας.

Πριν λίγα χρόνια υλοποιούνταν προγράμματα εκκαθάρισης των μονοπατιών, κάτι που σταμάτησε, καθώς και η μόνιμη ύπαρξη πυροσβεστικού στην περιοχή. Καμία προφύλαξη για το άναρχο κάμπινγκ, καμία ενημέρωση και προετοιμασία των τοπικών κοινωνιών. Για οργάνωση εθελοντικών ομάδων και παροχή εξοπλισμού καλύτερα να μην το συζητάμε. Ακόμη και το ποσό που παίρνει ο Δήμος Ζαγορίου μόνο για πυροπροστασία δεν καταλήγει εκεί.

Πολλά ακόμη μπορώ να αναφέρω. Εκείνο που είναι σίγουρο είναι ότι κινδυνεύουμε από την ανικανότητα και αδιαφορία κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης, που πιπιλίζοντας την καραμέλα ότι «δεν χάνονται ζωές» μας «ρουφάνε την ίδια μας τη ζωή». Είναι ανίκανοι, ανήμποροι και απλώς παρακολουθούν την καταστροφή που έρχεται, ανησυχώντας μόνο μην χάσουν την «καρέκλα».

Παύλος Κοντογιάννης