Πολλοί ναοί και παρεκκλήσια στη Θεσπρωτία τιμώνται στ’ όνομα του αγίου Γεωργίου και πλήθος πιστών προσήλθε στους εορτασμούς.
Ανήμερα της εορτής ο Μητροπολίτης Παραμυθίας Σεραπίων χοροστάτησε στον Όρθο και ιερούργησε στη Θεία Λειτουργία στον πανηγυρίζοντα ναό του αγίου Γεωργίου Ασπροκκλησίου.
Κηρύττοντας επεσήμανε, μεταξύ άλλων, ότι ο Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος “έδειξε γενναιότητα και πρόσφερε θυσία στον Θεό και μαζί του όσοι τον μιμήθηκαν. Εάν θέλουμε κι εμείς να τον τιμήσουμε αληθινά και πραγματικά πρέπει να θέσουμε μέσα μας ένα σημαντικότατο ερώτημα. Αισθανόμαστε άραγε τη θερμή αγάπη και την πύρινη πίστη του αγίου Γεωργίου, αλλά και εκείνων, πρώην ειδωλολατρών, που τους ενδυνάμωσε η πίστη του αγίου Γεωργίου να προχωρήσουν με προθυμία μέχρι τον μαρτυρικό θάνατο; Αν μου ζητηθεί, για να ζήσω, για να σώσω τη ζωή μου και για να απολαύσω τα πλούτη του κόσμου τούτου και τις ηδονές, αρκεί να αρνηθώ τον Χριστό, τι θα κάνω; Είμαι αποφασισμένος να στερηθώ κάθε προσωπική απόλαυση, κάθε δόξα, αλλά αν χρειαστεί ακόμη και τη ζωή μου, προκειμένου να μείνω πιστός στον Κύριο, όπως ο άγιος Γεώργιος και οι συμμάρτυρές του;”
Και πρόσθεσε: “Θα μου πείτε, τέτοιες καταστάσεις στη σημερινή εποχή δεν είναι συνηθισμένες, όπως την εποχή εκείνη, όπου υπήρχαν οργανωμένοι διωγμοί εναντίον των Χριστιανών. Όμως, σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε άλλου είδους διλήμματα, τα οποία τα αντιμετωπίζουμε στην καθημερινή μας ζωή. Για παράδειγμα, η φωνή της συνείδησής μας πολλές φορές μας λέει: Αυτό που πας να κάνεις είναι αντίθετο από το θέλημα του θεού. όμως ο λογισμός μας, η σκέψη μας, η οποία είναι επηρεασμένη από τον παλαιό άνθρωπο, τον άνθρωπο της παρακοής, και αυτή μας φωνάζει και μας λέει: Προχώρα, μη φοβάσαι, θα έχεις κέρδος. Η αμαρτία θα σου χαρίσει απόλαυση. Εξάλλου, έτσι δεν κάνουν όλοι; Τότε, λοιπόν, τι πρέπει να κάνουμε; Αρνούμαστε τον Κύριο ή μένουμε πιστοί στην υπακοή μας προς αυτόν και στην αγάπη μας, περιφρονώντας όλες τις απολαύσεις και όλους τους θησαυρούς της γης, γιατί έρχεται στο μυαλό μας ο λόγος του ίδιου του Κυρίου που είπε: Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος αν κερδίσει τον κόσμο όλο και χάσει την ψυχή του;”.
Και κατέληξε ο Μητροπολίτης επισημαίνοντας ότι ο “μεγαλομάρτυρας Γεώργιος και όσοι μαρτύρησαν μαζί του, αυτοί πρέπει να είναι οι καθοδηγητές μας και αυτούς πρέπει να μιμηθούμε,
ώστε να παραμείνουμε πιστοί σταθερά στον Χριστό. Ώστε να μπορέσουμε κι εμείς να κερδίσουμε την αιώνια ζωή”.
Να σημειωθεί ότι εόρτασε και το ιστορικό Μοναστήρι της Καμίτσιανης στα ελληνοαλβανικά σύνορα, όπου στις αρχές του 20ου αιώνα ο τότε ηγούμενός ττου Δαμασκηνός Πέσχος (αρχιμανδρίτης εκ χηρείας) επηρέασε ένα από τα μέλη της Διεθνούς Επιτροπής για την οριοθέτηση των συνόρων ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Αλβανία, η οποία το 1913 βρέθηκε στην περιοχή (φιλοξενήθηκε στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Καμίτσιανης). Του χάρισε μια ασημένια καντήλα και τελικά δεν συμπεριλήφθηκαν στο νεοσύστατο Αλβανικό κράτος ο Τσαμαντάς και τα άλλα διπλανά χωριά, όπως αρχικά ήταν σχεδιασμένο.
Ακόμη σε ενορίες της Θεσπρωτίας (Σύβοτα, Νέα Σελεύκεια, Μαυρούδι) τηρήθηκε το έθιμο της μεταφοράς εικόνων του αγίου με άλογα κατά τις λιτανείες.
Ο άγιος Γεώργιος είναι ένας από εκείνους, που κοίταξαν πέρα μακριά, εκεί όπου κάποτε εσείσθη ένας τάφος. Άστραψε εκεί ο ουρανός και το ανέσπερο φως ανέτειλε από το κενό μνημείο και τον σαγήνευσε.
Ο αιώνιος ήλιος του φωτός, της αγάπης και της δικαιοσύνης μεσουράνησε περίλαμπρος μέσα του και με τα θαυμαστά του σημεία τον μεταδίδει σε όλους όσους θέλουν να είναι θετικοί αποδέκτες.
Η Ανάσταση καθόρισε την πορεία ζωής του αγίου Γεωργίου, αλλά και μπορεί να καθορίσει την πορεία ζωής όλων μας, κάτι, το οποίο οφείλουμε στον ίδιο τον εαυτό μας.