Πώς το κράτος “κλέβει” τα ιδιωτικά ιατρικά εργαστήρια και βάζει “χέρι” στην τσέπη των ασθενών

Μια από τις λίγες φορές που χρειάστηκε να κάνω μια επείγουσα εργαστηριακή εξέταση διαπίστωσα πως οι ιδιώτες εργαστηριακοί γιατροί των Ιωαννίνων θα μπορούσαν να με εξυπηρετήσουν σε χρόνο που ίσως… και να ήταν αργά για μένα (η εξέταση τελικά ήταν αρνητική αλλά αυτό δεν έχει σημασία και παρεμπιπτόντως δεν είμαι και από τους πιο επιμελείς με την υγεία τους ανθρώπους…). Χωρίς να μου εξηγηθεί επαρκώς εκείνη τη στιγμή, από τους ανθρώπους που μου απάντησαν τηλεφωνικά από τα ιδιωτικά ιατρικά εργαστήρια των Ιωαννίνων για το χρόνο που θα μπορούσαν να με εξυπηρετήσουν με την προαναφερθείσα εξέταση, κατανόησα λίγο αργότερα, ότι αν πλήρωνα, καίτοι ασφαλισμένος στον ΕΟΠΥΥ, όπως και εκατομμύρια Έλληνες, θα μπορούσα να κάνω την εξέταση την επόμενη μέρα.

Παναγιώτης Μπούρχας

Έρχομαι τώρα, στην σημερινή απεργία των ιδιωτικών ιατρικών εργαστηρίων για να σας εξηγήσω πως το κράτος “κλέβει” νόμιμα τους συγκεκριμένους επιστήμονες αλλά και πως την ίδια ώρα, αναγκάζει εμάς, όλους μας, σε μια έκτακτη ανάγκη, να ξοδέψουμε αυτά για τα οποία υποτίθεται πως μας καλύπτει η ασφάλισή μας, ή η σύνταξη για τους μεγαλύτερους.

Το περίφημο clawback δεν είναι μια ελληνική πατέντα που εφευρέθηκε στα δύσκολα μνημονιακά χρόνια της χώρας μας, όταν για πρώτη φορά επιβλήθηκε στους εργαστηριακούς γιατρούς, στις φαρμακοβιομηχανίες, στους φυσιοθεραπευτές κοκ., και με την οποία έρχεται το κράτος μονομερώς σε κάθε σύμβαση με τους παραπάνω ιδιώτες επιστήμονες ή εταιρείες, να “κουρέψει” τις πληρωμές που τους οφείλει για υπηρεσίες που παρασχέθηκαν σε ασθενείς και για προμήθειες που έγιναν προς το ελληνικό δημόσιο. Αυτό συμβαίνει γιατί ο ΕΟΠΥΥ, ένας “γίγαντας” που πατά από τη γέννησή του ως σήμερα σε πήλινα πόδια, έχει συγκεκριμένους προϋπολογισμούς κάθε χρονιά και ξοδεύει μόνο όσα έχει! Αυτό προφανώς είναι ο απόλυτος παραλογισμός γιατί άλλες ήταν οι ανάγκες για εργαστηριακές εξετάσεις κατά την περίοδο του covid ας πούμε και άλλες είναι σήμερα, προφανώς λιγότερες. Το κράτος, το Υπουργείο Υγείας πιο συγκεκριμένα, εκεί που χρωστάει 100 ευρώ ας πούμε, έρχεται και λέει “σου δίνω 20”. Οι περισσότεροι επιστήμονες έχοντας μπει εδώ και χρόνια σε αυτή τη συναλλαγή που εξελίχθηκε σε φαύλο κύκλο, παραμένουν με ενεργές συμβάσεις περιμένοντας να πληρωθούν έστω τα “κουρεμένα”, αφού από τα δικά τους ελλείμματα τροφοδοτείται ο προϋπολογισμός του ΕΟΠΥΥ, όπως έχει παραδεχτεί και δημόσια ο σημερινός Υπουργός Υγείας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ορεινή Άρτα: Από 113 μαθητές έμειναν μόλις 25 στα χωριά – SOS για το δημογραφικό από το Δήμαρχο Γ. Καραϊσκάκη

Αν το πρόβλημα έμενε όμως, στους εργαστηριακούς γιατρούς μόνο, ίσως το παρόν κείμενο περίττευε, και δικαίως θα αναρωτιόσαστε τότε: γιατί γράφω; Ντίλερ των ιδιωτικών εργαστηρίων είμαι; Αντιθέτως, γράφω ως δυνάμει ασθενής και ασφαλισμένος, ενός οργανισμού που με ωθεί κάθε φορά που έχω ανάγκη για μια εξέταση, στο να την πληρώσω από την τσέπη μου, εφόσον επείγομαι ή ακόμα και αν δεν επείγει, γιατί θέλω να τελειώσω με μια απάντηση που θα αφορά την υγεία μου. Το ίδιο το Υπουργείο Υγείας δηλαδή, με ωθεί να πληρώσω κάτι που όφειλε να μου παράσχει δωρεάν, γιατί τα ιδιωτικά ιατρικά εργαστήρια έχουν βάλλει ένα πλαφόν στα περιστατικά που θα εξυπηρετούν κάθε μήνα μέσω παραπεμπτικών του ΕΟΠΥΥ, γιατί αν το σύνολο των υπηρεσιών που παρείχαν καλύπτονταν από τον Οργανισμό, τότε θα έβαζαν “λουκέτο” σε μερικούς μήνες, αφού τα χρήματα που έχουν λαμβάνειν, είναι όπως είπαμε, υποπολλαπλάσια του κόστους των υπηρεσιών που έχουν παράσχει.

Και γιατί, είναι ένα εύλογο ερώτημα, δεν μπαίνει όριο στις συνταγογραφήσεις; Γιατί αφενός το ελληνικό κράτος είναι ανίκανο να ελέγξει αποτελεσματικά και γιατί αν γινόταν αυτόν θα δυσαρεστούνταν οι πολίτες-ψηφοφόροι. Κάλλιο να ζουν με την ψευδαίσθηση πως έχουν πρόσβαση σε δωρέαν εξετάσεις που δήθεν τους καλύπτει ο ΕΟΠΥΥ, παρά να τους απαγορευτεί να πηγαίνουν στο γιατρό τους και να τους συνταγογραφεί εξετάσεις και φάρμακα…

Με αυτή την απάτη, το κράτος “κλέβει” τους ιδιώτες εργαστηριακούς γιατρούς και την ίδια ώρα, βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη μας, με το νόμο, εννοείται… Την ίδια ώρα, οι συγκεκριμένοι επιστήμονες θεωρούν δικαίως ότι το κράτος έχει βάλει στο στόχαστρο τις επιχειρήσεις τους και εν αναμονή βρίσκονται δυο-τρία μεγάλα “μαγαζιά” των Αθηνών που θα καλόβλεπαν την επέκτασή τους σε όλη την επικράτεια, προκειμένου να καλύψουν τα κενά που θα άφηνε το κλείσιμο αυτών των περίπου 3000 ιατρείων.