Δε νομίζω ότι το πρώην στρατόπεδο Βελισσαρίου αποτελεί ένα ζήτημα ζωής και θανάτου για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών του Λεκανοπεδίου Ιωαννίνων. Περισσότερο ενδιαφέρον βλέπω στο αν και πότε θα τελειώσει η κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων, όχι απαραίτητα για να δίνουν οι Γιαννιώτες τα ραντεβού τους στο συγκεκριμένο σημείο, αλλά για να αποφεύγεται η ταλαιπωρία του κλεισμένου κέντρου και κυρίως, νομίζω, για να έχουν να… βρίζουν κάποιους “ανίκανους”, “άχρηστους” κτλ., χωρίς και να μπαίνουν στην ουσία και στις αιτίες των καθυστερήσεων.
Του Παναγιώτη Μπούρχα
Για το πολιτικό προσωπικό της περιοχής και για εμάς τους κρίνοντες τα δημόσια πράγματα, η έκταση των 600 στρεμμάτων του πρώην στρατοπέδου Βελισσαρίου είναι ένα πολύ μεγάλο διακύβευμα, γιατί μπορεί να καθορίσει τη φυσιογνωμία της πόλης για τις επόμενες δεκαετίες, αν ενταχθεί στο σωστό πολεοδομικό και χωροταξικό σχεδιασμό – αντίστοιχης σημασίας αλλά μικρότερης εμβέλειας, ήταν το παλιό Πανεπιστήμιο της Δομπόλη που για χρόνια έχασκε σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης, προσφέροντας μιας αλγεινή πρώτη εικόνα για τον ξένο επισκέπτη και το παράδειγμα αυτό δεν το χρησιμοποιώ τυχαία αλλά συνδέεται με μια επιτυχημένη προσπάθεια της βουλευτού που αναφέρουμε παρακάτω.
Ξεκαθαρίζω εδώ πως δεν είμαι υπέρ της μαξιμαλιστικής διεκδίκησης του συνόλου της έκτασης των 600 στρεμμάτων, γιατί είναι αδύνατον να λειτουργήσει και να συντηρηθεί με τις υφιστάμενες αναιμικές οικονομικές δυνατότητες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Έχουμε λοιπόν από τη μία πλευρά μια σε εξέλιξη σοβαρή προσπάθεια διεκδίκησης του πρώην στρατοπέδου Βελισσαρίου από τη δημοτική αρχή του Θωμά Μπέγκα – η προσπάθεια ξεκίνησε από τον αείμνηστο Ελισάφ, χωρίς καμία σχετική δημοσιότητα – που φρόντισε να υπάρξει η μέγιστη δυνατή συναίνεση σε επίπεδο δημοτικών παρατάξεων. Η ανταπόκριση της πολιτείας ως σήμερα είναι ανύπαρκτη και η νυν κυβέρνηση κάνει πως δεν ακούστηκε ποτέ η δημόσια δέσμευση του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη για την παραχώρηση στο Δήμο της έκτασης – ουδέποτε έβαλε όρους και προϋποθέσεις και όλοι καταλάβαμε πως μιλούσε για το σύνολο του οικοπέδου.
Η δημοτική αρχή έχει απευθυνθεί επίσης και στους βουλευτές του Νομού από τους οποίους έχει ζητήσει τη στήριξη στην κοινή προσπάθεια για τη διεκδίκηση του πρώην στρατοπέδου – όπως το ίδιο συνέβη και για την αιθαλομίχλη, και ελάχιστοι μίλησαν…
Τι έχουμε όμως, από τις άλλες πλευρές;
Μια κακή τοποθέτηση του Περιφερειάρχη Ηπείρου, σε ένα από τα τελευταία περιφερειακά συμβούλια όπου ο Αλ. Καχριμάνης δήλωσε πως ουδέποτε ο Πρωθυπουργός υποσχέθηκε το σύνολο της διεκδικούμενης έκτασης – και επανήλθε για το ίδιο θέμα εδώ. Με τέτοια επιχειρήματα είναι πασιφανές πως ο Αλ. Καχριμάνης δεν βοηθάει για να κερδίσει ο Δήμος Ιωαννιτών και άρα η περιοχή μας, το μέγιστο δυνατό της διεκδίκησης. Δεν θα κάνουμε εικασίες για τη σκοπιμότητα της συγκεκριμένης παρέμβασης, μπορεί ο καθένας να σκεφτεί ό,τι θέλει.
Μία εβδομάδα μετά, έχουμε την πρωτοβουλία μιας βουλευτού που στηρίζει την κυβερνητική πλειοψηφία, η οποία αποδεικνύει πως μόνο σοβαρά και συντεταγμένα δεν διεκδικούμε την έκταση που υποτίθεται, θα προσφέρει μια άλλη ποιότητα ζωής στους πολίτες… Η βουλευτής της ΝΔ συγκεκριμένα, Μαρία Κεφάλα, έκανε γνωστή την πρωτοβουλία της να δει το Ν. Δένδια, με δελτίο τύπου και με το σχετικό φωτογραφικό ενσταντανέ, αυτό με τον υπουργό Άμυνας δίπλα της σε φάση χαμογελαστή και με τσαλακωμένο πουκάμισο, χωρίς γραβάτα – το οποίο ενσταντανέ παρεμπιπτόντως, είναι καιρός να συνειδητοποιήσουν όλοι οι “κυβερνητικοί” βουλευτές της εκάστοτε πλειοψηφίας πως είναι το πλέον παλαιομοδίτικο σύγχρονο στιγμιότυπο του πιο παλιού πολιτικαντισμού, η φωναχτή δήλωση του όποιου “κατόπιν ενεργειών μου”, από τα πιο μικρά ως τα λίγο μεγάλα.
Επιστρέφω στην ουσία.
Πρότεινε λοιπόν η κ. Κεφάλα στον Υπουργό Άμυνας, χωρίς να μάθουμε τις απαντήσεις του τελευταίου, για την αξιοποίηση του πρώην στρατοπέδου αυτό που εκείνη κρίνει καλύτερο: ανέγερση του νέου Αστυνομικού Μεγάρου Ιωαννίνων, έργο που κανείς δεν αρνείται πως έχει ανάγκη η περιοχή και ανέγερση φοιτητικών εστιών και κοινωνικών κατοικιών. Η κ. Κεφάλα, για να μη θεωρηθεί ότι επιχειρώ να την αδικήσω, “τόνισε ότι η αξιοποίηση του πρώην στρατοπέδου Βελισσαρίου πρέπει να γίνει με ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο τρόπο, λαμβάνοντας υπόψη τεχνικές και οικονομικές παραμέτρους. Παράλληλα, υπογράμμισε την ανάγκη ο σχεδιασμός να είναι πλήρως συμβατός με το υπό εκπόνηση Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο των Ιωαννίνων και να σέβεται τα δικαιώματα του Ταμείου Εθνικής Άμυνας (ΤΕΘΑ), όπως αυτά προβλέπονται από τη νομοθεσία”.
Καταλαβαίνω τις ανάγκες του βουλευτικού αξιώματος και την υποχρέωση ένας βουλευτής να απευθύνεται εμμέσως ή αμέσως, όσο μπορεί και όσο πιο συχνά γίνεται, σε ευρεία κομματικά ακροατήρια, να “μιλάει” στους αστυνομικούς, στους στρατιωτικούς, στους εργαζόμενους του τάδε ή του δείνα κλάδου, υπενθυμίζοντάς τους το συνεχές ενδιαφέρον του γι’ αυτούς… Αρκεί η βουλευτική δραστηριότητα να μην έρχεται σε σύγκρουση και πολύ περισσότερο να μην βλάπτει, συλλογικές προσπάθειες και η διεκδίκηση του πρώην στρατοπέδου έτσι πρέπει να ιδωθεί, αν δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ακόμη οι βουλευτές μας.
Και η αλήθεια είναι πως η προοπτική μεταφοράς του Αστυνομικού Μεγάρου και του Μεγάρου της Περιφέρειας και άλλων πολλών κτιρίων διοίκησης εξετάζεται να “χωρέσουν” στην έκταση των 600 στρεμμάτων. Ακόμα και οι κοινωνικές κατοικίες βρίσκονται στη σκέψη του Δήμου Ιωαννιτών. Εκεί που η κ. Κεφάλα όμως, κάνει τη διαφορά είναι στην πρόταση για την ανέγερση φοιτητικών κατοικιών, λες και στην Πανεπιστημιούπολη των Ιωαννίνων σώθηκαν τα χωράφια ή μήπως θα ήταν όντως καλή ιδέα να ανεμίζουν στα μπαλκόνια των νέων φοιτητικών εστιών, στην είσοδο της πόλης αύριο, τα ρούχα των φοιτητών μας, θέαμα για τους επισκέπτες της πόλης… Η βουλευτής της ΝΔ αν θέλει, οφείλει να πιέσει για την εξεύρεση χρηματοδοτήσεων για την ανέγερση νέων φοιτητικών εστιών σήμερα, εντός της Πανεπιστημιούπολης και όχι αλλού και όχι όποτε… μας παραχωρηθεί το Βελισσάριο.
Το ότι επίσης, εκτιμά η κ. Κεφάλα ότι το επόμενο σχέδιο αξιοποίησης του Βελισσαρίου πρέπει “να σέβεται τα δικαιώματα του Ταμείου Εθνικής Άμυνας (ΤΕΘΑ)” είναι μια άποψη που τη βάζει απέναντι στην κοινή διεκδίκηση. Και δεν ξεκαθαρίζει τι εννοεί: να ανταλλαγεί το Βελισσάριο με εκτάσεις δημοτικών οικοπέδων, όπως σκοπεύει να κάνει ο Δήμος ή να δομηθεί στρατιωτική κατοικία εντός του πρώην στρατοπέδου; Οφείλει να το πει ξεκάθαρα.
Εν κατακλείδι και για να μην χρειάζεται να γράφουμε εμείς κείμενα εκ των υστέρων, με αιχμές και μομφές κατά των βουλευτών μας, κατά του Περιφερειάρχη μας, κατά οποιουδήποτε παράγοντα της περιοχής μας, αυτό που υποστηρίζουμε είναι πως μια περιοχή που πάσχει από μακρόπνοο σχεδιασμό και από προοπτική για τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας, δε μπορεί να συνεχίζει να μένει εγκλωβισμένη στις προσωπικές στρατηγικές κανενός και να μαθαίνουμε τις απόψεις των δημόσιων, εκλεγμένων ταγών μας μέσα από δελτία τύπου και συναντήσεις τους με υπουργούς. Οφείλει ο καθένας να έχει ανοιχτά χαρτιά, να παίζει καθαρά και πάνω στο τραπέζι, είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί με μια προσπάθεια.