Η τηλεκπαίδευση είναι ένα εργαλείο που μας άφησε κληρονομιά η πανδημία του covid-19.
Στα χέρια της εκπαιδευτικής κοινότητας υπάρχει πλέον μια δυνατότητα εναλλακτικής διδασκαλίας στις περιπτώσεις που κάτι έκτακτο δεν θα επιτρέψει τη δια ζώσης διδασκαλία στα σχολεία ενός Δήμου, μιας περιοχής ή της χώρας ολόκληρης.
Το ερώτημα είναι πόσο εξοικειωμένοι για να την εφαρμόσουν άμεσα, την επομένη το πρωί, εφόσον οριστούν να πράξουν κάτι τέτοιο, είναι οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούν στα δημόσια σχολεία της χώρας – και ξεχωρίζω σκοπίμως τα δημόσια σχολεία, γιατί είναι βέβαιο πως η ιδιωτική εκπαίδευση λειτουργεί με εντελώς άλλους τρόπους καλώς εννοούμενης πειθάρχισης.
Η εμπειρία που μου μεταφέρθηκε από γονείς, από τη σημερινή ημέρα, για τα δημόσια σχολεία του Δήμου Ιωαννιτών τα οποία δε λειτούργησαν λόγω της μετασεισμικής ακολουθίας του γεγονότος της 8ης Μαρτίου, είναι απογοητευτική για τα ποσοστά των εκπαιδευτικών που μπήκαν στην πλατφόρμα του Webex και έκαναν μάθημα με τηλεκπαίδευση.
Για όσους άλλους έκαναν σήμερα διαδικτυακή “κοπάνα”, τι να υποθέσουμε; Ότι είναι ακόμα αναλφάβητοι ψηφιακά ή ότι προσφερόταν ο καιρός για να μην κλειστούν στο σπίτι τους;
Κι έτσι απλά, μια ακόμα χαμένη μέρα προστέθηκε στις δεκάδες χαμένες ώρες των ωρών που εκπαιδευτικοί συνοδεύουν εκδρομές, στις δράσεις του Υπουργείου που προκαλούν τον ανταγωνισμό των εκπαιδευτικών μονάδων, στις συνελεύσεις και συλλόγους διδασκόντων κτλ. κτλ.
Όσοι φωνάζουν, καταγγέλλουν, διαδηλώνουν υπέρ της ενίσχυσης του δημόσιου σχολείου και κατά των κυβερνητικών πολιτικών που το απαξιώνουν έτι περαιτέρω, αντιλαμβάνονται ότι τέτοιες ευκαιρίες σαν τη σημερινή είναι μοναδικές για να αποδείξει η εκπαιδευτική κοινότητα του δημόσιου σχολείου ότι αξίζει να στηριχθεί;
Παναγιώτης Μπούρχας