Στεγαστική κρίση: Η αγορά χρειάζεται σπίτια, όχι μόνο επιδοτήσεις

Την ανάγκη να στραφεί η στεγαστική πολιτική στην αύξηση της προσφοράς διαθέσιμων κατοικιών επισημαίνει epirusgate.gr ο πρόεδρος του Συλλόγου Μεσιτών Ιωαννίνων, Θεόδωρος Μπάσιος, σχολιάζοντας τις κυβερνητικές εξαγγελίες στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Μπάσιος εκτιμά ότι ένα νέο πρόγραμμα επιδοτούμενων στεγαστικών δανείων μπορεί να ενισχύσει περαιτέρω τη ζήτηση και να πιέσει τις τιμές, εφόσον δεν συνοδευτεί από μέτρα για την επιστροφή κλειστών ακινήτων στην αγορά, την ανέγερση νέων κατοικιών και τη δημιουργία σταθερού φορολογικού και πολεοδομικού πλαισίου.

Ο Θεόδωρος Μπάσιος χαρακτηρίζει θετική τη διεύρυνση των ηλικιακών και εισοδηματικών κριτηρίων του «Σπίτι μου ΙΙΙ», θέτει όμως ερωτήματα για το ηλικιακό όριο των επιλέξιμων ακινήτων. Παράλληλα, προτείνει την επιδότηση ανέγερσης κατοικίας σε ιδιόκτητο οικόπεδο, την ενεργοποίηση του Μητρώου Ιδιοκτησίας και Διαχείρισης Ακινήτων, φορολογικά κίνητρα και Πιστοποιητικό Φερεγγυότητας για τους υποψήφιους μισθωτές.

Ακολουθούν οι παρατηρήσεις του κ. Μπάσιου στο epirusgate.gr:

Οι εξαγγελίες για το «Σπίτι μου ΙΙΙ», οι επενδύσεις και το μεγάλο ζητούμενο της αξιοποίησης των κλειστών ακινήτων

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Δήμος Ιωαννιτών: Δημιουργείται μητρώο για την κατάσταση και τον προσεισμικό έλεγχο των σχολείων – Βραβεύτηκαν οι μηχανικοί που δούλεψαν για το σεισμό της 8ης Μαρτίου

Με μεγάλη προσμονή αναμέναμε τις εξαγγελίες στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης για νέα μέτρα που θα μπορούσαν να δώσουν μια διαφορετική κατεύθυνση στην προσπάθεια αντιμετώπισης του στεγαστικού προβλήματος.

Δυστυχώς όμως δεν ακούσαμε αυτά που έπρεπε να ακούσουμε.

«Σπίτι μου ΙΙΙ»: Περισσότερη ζήτηση σε μια αγορά με περιορισμένη προσφορά

Για ακόμη μία φορά επιστρέφει ένα πρόγραμμα τύπου «Σπίτι μου», το οποίο, κατά την άποψή μας, κινείται σε μια κατεύθυνση που χρειάζεται επανεξέταση.

Θετικό που διευρύνονται τα ηλικιακά όρια των δικαιούχων από τα 50 στα 55 έτη, θετικό που διευρύνονται τα εισοδηματικά κριτήρια και αυξάνεται το τίμημα των ακινήτων στις 300.000 ευρώ.

Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, παραμένει: γιατί δεν διευρύνεται αντίστοιχα και η ηλικία των ακινήτων;

Όταν τα διαθέσιμα ακίνητα με άδεια κατασκευής έως 31-12-2005 ( 31-12-2007 με βεβαίωση περαίωσης) είναι περιορισμένα, η περαιτέρω ενίσχυση της ζήτησης μπορεί να αυξήσει ακόμη περισσότερο τις τιμές των εναπομεινάντων ακινήτων. Παράλληλα οι δικαιούχοι, έχοντας την αίσθηση ότι επωφελούνται από μια επιδοτούμενη χρηματοδότηση συχνά οδηγούνται σε αγορές παλαιών και προβληματικών ακινήτων, τα οποία τελικά, μετά και το κόστος ανακαίνισης, μπορεί να αποδειχθούν ιδιαίτερα ακριβά.

Και φυσικά, παραμένει στο περιθώριο μια λύση που θα μπορούσε να δώσει μια ανάσα στην αγορά: η επιδότηση ανέγερσης νέας κατοικίας σε ιδιόκτητο οικόπεδο.

Η επένδυση στην Ελλάδα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα

Ένα ακόμη μέτρο που δημιουργεί προβληματισμό είναι η αύξηση της φορολόγησης από 3% σε 15% για επενδυτές εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στο ερώτημα αν θέλουμε να είμαστε ένα κράτος που επενδύουν οι ξένοι στην χώρα μας και έχουμε ένα σταθερό οικονομικό περιβάλλον απαντάμε όχι λοιπόν .

Η Ευρώπη δυστυχώς οικονομικά παρακμάζει , οπότε οι επενδυτές από αυτήν μειώνονται, κατά συνέπεια με την χαριστική βολή του 15% φορολόγησης μήπως πυροβολούμε τα πόδια μας;

Στα Ιωάννινα αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, όπως στα Ζαγοροχώρια, έχουν πραγματοποιηθεί επενδύσεις από ξένους αγοραστές, μεταξύ άλλων και από το Ισραήλ. Πρόκειται για ακίνητα τα οποία, χωρίς αυτούς τους επενδυτές, σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να παρέμεναν αναξιοποίητα.

Γιατί, λοιπόν, να μην κινηθεί η αγορά;

Εάν εμείς ως χώρα δεν διαθέτουμε τα κεφάλαια και την δυνατότητα να αξιοποιήσουμε όλο αυτό το κτιριακό απόθεμα, γιατί να μην επιτρέψουμε σε έναν επενδυτή να το κάνει, δημιουργώντας παράλληλα οικονομική δραστηριότητα, θέσεις εργασίας και εισόδημα για την τοπική κοινωνία;

Η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας δεν σημαίνει απαραίτητα «ξεπούλημα» της Ελλάδας. Η πραγματική πρόκληση είναι να δημιουργήσουμε ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο οι επενδύσεις θα λειτουργούν προς όφελος και της χώρας και των πολιτών της.

Τα μέτρα που δεν ακούσαμε

Αν θέλουμε πραγματικά να αντιμετωπίσουμε το στεγαστικό πρόβλημα, θα πρέπει να στραφούμε στην πλευρά της προσφοράς.

A. Καταγραφή Κλειστών Ακινήτων

Πρώτη προτεραιότητα πρέπει να είναι η καθολική έναρξη λειτουργίας του Μητρώου Ιδιοκτησίας και Διαχείρισης Ακινήτων, του ΜΙΔΑ. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ένα σημαντικό εργαλείο για να γνωρίζουμε επιτέλους πόσα ακίνητα παραμένουν κλειστά και ανεκμετάλλευτα.

Αλλά η καταγραφή από μόνη της δεν αρκεί.

Χρειάζονται στοχευμένες πολιτικές ώστε αυτά τα ακίνητα να επιστρέψουν στην αγορά.

Σχολάζουσες κληρονομιές, ακίνητα που βρίσκονται στην κατοχή funds, servicers και τραπεζών αποτελούν ένα απόθεμα που θα πρέπει να αξιοποιηθεί. Χρειάζονται λύσεις και κίνητρα ώστε όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτά τα ακίνητα να επιστρέψουν στην αγορά κατοικίας.

Αυτό είναι, κατά την άποψή μας, ένα από τα σημαντικότερα σημεία στα οποία θα πρέπει να εστιάσει η στεγαστική πολιτική.

Β. Μείωση στην Φορολογία των Ακινήτων

Παράλληλα, απαιτείται επανεξέταση της φορολογικής επιβάρυνσης των ακινήτων.

Βλέπουμε ακόμη και με το καινούργιο και πολύ καλό πρόγραμμα Ανακαινίζω οι αιτήσεις στο 1^ο στάδιο επιλεξιμότητας που αφορούν ακίνητα που είναι κλειστά με δυσκολία φτάνουν τις 11.000, με την καταληκτική ημερομηνία να παίρνει συνεχώς παράταση.
Είναι ένα μικρό νούμερο, οπότε μήπως η φορολογία των ακινήτων που φτάνει σε επίπεδα εως και 45% είναι μεγάλη και λειτουργεί κατασταλτικά στο να ανοίξουν κλειστά ακίνητα ?!

Γ. Πιστοποιητικό Φερεγγυότητας

Η ενεργοποίηση του Πιστοποιητικού Φερεγγυότητας θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα πρόσθετο αίσθημα ασφάλειας στους ιδιοκτήτες που έχουν βιώσει στο παρελθόν προβλήματα με μισθώσεις και, για τον λόγο αυτό, επιλέγουν να κρατούν τα ακίνητά τους κλειστά.

Ένας ιδιοκτήτης που έχει αποκτήσει με κόπους μιας ζωής ένα ακίνητο χρειάζεται να έχει μια οικονομική εικόνα για τον μισθωτή που θα του εμπιστευτεί το ακίνητο του.

Δ. Νέος Οικοδομικός Κανονισμός και Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια

Η ολοκλήρωση του νέου Οικοδομικού Κανονισμού και των Τοπικών Πολεοδομικών Σχεδίων είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός σταθερού και σύγχρονου πλαισίου.

Η οικοδομή χρειάζεται κανόνες με σαφήνεια και προβλεψιμότητα. Μόνο έτσι μπορεί να επανεκκινήσει δυναμικά και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στην αγορά.

Το στεγαστικό πρόβλημα είναι σύνθετο και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αποσπασματικές παρεμβάσεις.

Η στρατηγική που θα πρέπει να χαράξει η κυβέρνηση χρειάζεται να είναι δυναμική και ευέλικτη, με συνεχή αξιολόγηση των αποτελεσμάτων και άμεση προσαρμογή, όταν διαπιστώνεται ότι ένα μέτρο ή ένα πρόγραμμα δεν αποδίδει τα αναμενόμενα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το πρόγραμμα «Ανακαινίζω», όπου, διαπιστώνοντας ότι ο αριθμός των αιτήσεων δεν ήταν ο αναμενόμενος, προχώρησαν σε διορθωτικές κινήσεις: αύξησαν τις KWh βάσει των οποίων χαρακτηρίζεται ένα ακίνητο ως κλειστό, μείωσαν το απαιτούμενο ποσοστό κυριότητας και έδωσαν τη δυνατότητα σε έναν ιδιοκτήτη να ανακαινίσει περισσότερα από ένα κλειστά ακίνητα.

Αυτός ακριβώς θα πρέπει να είναι και ο τρόπος με τον οποίο χρειάζεται να σχεδιαστεί και να εφαρμοστεί η συνολική στεγαστική πολιτική: δυναμική, με συνεχή αξιολόγηση και, κυρίως, με ευήκοα ώτα απέναντι στις ανάγκες της αγοράς.

Γιατί, τελικά, ακούγοντας την αγορά, ακούμε τις πραγματικές ανάγκες του κόσμου.