Συγκίνηση στο Αλύκο: Το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του ομολογητή ιερέα π. Χρήστου Παππά

Με βαθιά συγκίνηση και σε κλίμα έντονης πνευματικής φόρτισης, συγγενείς, συγχωριανοί και πιστοί συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη μνήμη ενός αληθινού πνευματικού αγωνιστή της Βορείου Ηπείρου. Σαράντα ημέρες μετά την κοίμησή του σε ηλικία 89 ετών, εψάλη το μνημόσυνο του αείμνηστου π. Χρήστου Παππά στον τόπο που γεννήθηκε και αγάπησε, το Αλύκο Αγίων Σαράντα, αφήνοντας πίσω του μια ανεξίτηλη παρακαταθήκη ακλόνητης πίστης.

Οι Βορειοηπειρώτες κρατούν ζωντανή στη μνήμη τους την πολύτιμη προσφορά του, όχι μόνο κατά τη διάρκεια των 36 ετών της ιερατικής του διακονίας, αλλά και για τη στάση του ως λαϊκός, όταν προστάτευσε την Ορθόδοξη πίστη ρισκάροντας την ίδια του τη ζωή κατά την περίοδο του σκληρού αθεϊστικού καθεστώτος.

Το βλέμμα του, ακόμα και λίγο πριν αναχωρήσει για την αιώνια ζωή, παρέμενε γεμάτο από τη βαθιά επιθυμία να υπηρετεί το Ιερό Θυσιαστήριο και να ενισχύει, μέσα από την προσευχή, την ελπίδα και την πίστη στις ψυχές των ανθρώπων.

Εκείνη την εποχή της καταπίεσης και του τρόμου, η καθημερινότητά του θύμιζε τις μέρες των πρώτων Χριστιανών. Έζησε μοναδικά βιώματα, ένιωσε αληθινά θαύματα και βρέθηκε αντιμέτωπος με καταστάσεις που ξεπερνούσαν την ανθρώπινη λογική.

Η επιμνημόσυνη δέηση τελέστηκε προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας στον ιερό ναό των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων Αλύκου, ενώ στη συνέχεια ψάληκε τρισάγιο στον κοιμητηριακό ναό της Αγίας Βαρβάρας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πλαταριά: Σε εκσκαφές ιδιώτη αποδίδεται πιθανώς η καθίζηση – Έλεγχος από την Πολεοδομία Ηγουμενίτσας

Ο μακαριστός π. Χρήστος χειροτονήθηκε κληρικός το 1991 από τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, ο οποίος έφερε τότε τον τίτλο του Πατριαρχικού Εξάρχου, ενώ το 2025 έλαβε το οφφίκιο του πρωτοπρεσβυτέρου από τα χέρια του Μητροπολίτη Αργυροκάστρου Ναθαναήλ.

Φέρνουμε στον νου μας με δάκρυα στα μάτια τον σεβάσμιο ιερέα να συμβουλεύει και να παροτρύνει τους πάντες να διαφυλάξουν ανόθευτη την πίστη τους και απόλυτα ελεύθερη την εσωτερική τους συνείδηση.

Υπέμεινε καρτερικά πολλά βάσανα και ταλαιπωρίες, όμως η φλόγα της πίστης του στον Θεό δεν έσβησε ποτέ, παρά τους ανηλεείς διωγμούς. Μέσα από την καρδιά του ανάβλυζαν διαρκώς οι στίχοι: Μη δακρύζεις πονεμένη, Δέσποινα Παναγιά, η ελπίδα πάντα μένει, Δέσποινα Παναγιά. Πάλι θ’ ανάψουν χίλια καντήλια, πάλι θα ψάλουν χείλη ευλαβικά.

Η εσωτερική του ύπαρξη ήταν μόνιμα πλημμυρισμένη από δέος προς τον Κύριο και από συναίσθηση του καθήκοντός του, πιστεύοντας ακράδαντα πως η γραμμή που χωρίζει το καλό από το κακό δεν βρίσκεται στις ανθρώπινες διαφορές, αλλά φωλιάζει βαθιά μέσα στις καρδιές όλων μας.

Αλλά και αργότερα, ως λειτουργός του Υψίστου, βίωνε αδιάκοπα αυτή τη θεία χάρη, φροντίζοντας πάντα να την αξιοποιεί προς όφελος του ποιμνίου του και να τη μεταδίδει στους γύρω του· για τον λόγο αυτό, η ιερατική του πορεία χαρακτηριζόταν από απόλυτη ταπείνωση και πνευματικό φως.