Με λόγια βαθιάς συγκίνησης και σεβασμού, ο πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος Ιωαννίνων της ΑΔΕΔΥ, Χρήστος Γρίβας, αποχαιρέτισε τον Χρήστο Αυδίκο, συνδικαλιστή και σωφρονιστικό υπάλληλο, που έφυγε από τη ζωή το περασμένο Σάββατο. Στον αποχαιρετιστήριο λόγο του, ο κ. Γρίβας μίλησε για έναν άνθρωπο που στάθηκε σταθερά στο πλευρό των συναδέλφων του και υπηρέτησε με ήθος και συνέπεια τον αγώνα για δικαιώματα και αξιοπρέπεια.
Ακολουθεί ο αποχαιρετιστήριος λόγος μνήμης και τιμής:
«Σήμερα δεν αποχαιρετάμε απλώς έναν άνθρωπο. Αποχαιρετάμε τον Χρήστο μας. Και είναι δύσκολο να χωρέσουν σε λέξεις όσα ήταν για όλους μας.
Ο Χρήστος έφυγε τόσο ξαφνικά, αφήνοντας πίσω του μια σιωπή βαριά. Μα πάνω απ’ όλα αφήνει τα τρία παιδιά του, τον Γιώργο, τον Λευτέρη, τον Άγγελο, που ήταν η περηφάνια και το νόημα της ζωής του. Σε αυτά βλέπουμε σήμερα το πιο ζωντανό κομμάτι του. Αφήνει πίσω του και την αγαπημένη του Ζωή, το στήριγμά του.
Τον γνώρισα — τον γνωρίσαμε — ως έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε να μένει αμέτοχος. Όπου υπήρχε αδικία, ήταν εκεί. Όπου υπήρχε ανάγκη, στεκόταν μπροστά. Ως πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στις Δικαστικές Φυλακές Ιωαννίνων και μέσα από τη δράση του στην Εκτελεστική Γραμματεία του Νομαρχιακού Τμήματος Ιωαννίνων της ΑΔΕΔΥ, δεν κρύφτηκε ποτέ πίσω από τίτλους. Στεκόταν δίπλα στους ανθρώπους και στους συναδέλφους.
Στα πιο δύσκολα χρόνια για τον κόσμο της εργασίας, τα χρόνια των μνημονίων και μέχρι χθες, ήταν μπροστάρης σε όλους τους αγώνες.
Κι αν κάτι τον χαρακτήριζε βαθιά, ήταν η διαρκής αγωνία του για τα δικαιώματα των κρατουμένων και για τις συνθήκες μέσα στις φυλακές. Σε έναν χώρο απαιτητικό και συχνά σκληρό, ο Χρήστος δεν έχασε ποτέ την ανθρωπιά του. Έβλεπε πρώτα τον άνθρωπο και μετά οτιδήποτε άλλο. Η στάση του — ήρεμη, σταθερή, δίκαιη — αποτέλεσε παράδειγμα ακεραιότητας και ήθους.
Θυμάμαι έναν βαρύ χειμώνα των πρώτων μνημονιακών χρόνων. Οι φυλακές ήταν ασφυκτικά γεμάτες, οι κρατούμενοι κοιμούνταν ακόμη και στους διαδρόμους. Ο Χρήστος με πήρε τηλέφωνο. Ήταν πρόεδρος του συλλόγου τότε. Ήταν γεμάτος αγωνία — όχι θυμό, όχι καταγγελία — αγωνία να βρεθεί λύση. “Πρέπει να κάνουμε κάτι”, μου είπε.
Κι έτσι κινητοποιηθήκαμε. Με τη συνδρομή της Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας και της 8ης Μεραρχίας του Στρατού εξασφαλίστηκαν κουβέρτες για τους κρατούμενους. Για κάποιους μπορεί να ήταν μια μικρή πράξη. Για τον Χρήστο ήταν αυτονόητο καθήκον. Δεν άντεχε να μένει αδιάφορος μπροστά στην ανάγκη.
Δεν ήταν άνθρωπος των μεγάλων λόγων. Ήταν άνθρωπος της πράξης. Με καθαρό βλέμμα, με ειλικρίνεια, με μια δύναμη που δεν έκανε θόρυβο αλλά άλλαζε τα πράγματα γύρω της. Έδινε κουράγιο χωρίς να το διακηρύσσει. Ένωνε χωρίς να το επιδιώκει.
Και πάντα υπήρχε η αγάπη του για τον τόπο του. Το Συρράκο δεν έλειπε ποτέ από τις κουβέντες του. Ήταν οι ρίζες του, η περηφάνια του, η δύναμή του.
Σήμερα ο πόνος είναι μεγάλος, γιατί το “αντίο” ήρθε νωρίς και άδικα. Όμως ο Χρήστος θα συνεχίσει να υπάρχει στις αξίες που μας άφησε, στους αγώνες που μας δίδαξε να μην εγκαταλείπουμε, στις μνήμες που θα κρατάμε ζωντανές.
Φίλε και συνάδελφε Χρήστο, θα σε θυμόμαστε όρθιο, με αξιοπρέπεια, με εκείνο το ήρεμο πείσμα που σε έκανε ξεχωριστό.
Σε ευχαριστούμε για τη φιλία, το παράδειγμα, την ανθρωπιά.
Καλό σου ταξίδι. Δεν θα σε ξεχάσουμε.»