Τι αντιπολίτευση θέτε;

Θυμάστε τον Γκιωνάκη στην ασπρόμαυρη ταινία “Κίτρινα Γάντια”, όπου ως ψευδός καφετζής ταλαιπωρεί τον Σταυρίδη για να τον εξυπηρετήσει;

Στην αρχική παραγγελία για μια πορτοκαλάδα, ο πελάτης Σταυρίδης μπερδεύει τον Γκιωνάκη ζητώντας λεμονάδα, γκαζόζα, σόδα… και στο τέλος ο μαγαζάτορας αγανακτεί ρωτώντας “τι θέτε;”…

Πάμε λοιπόν, στην πολιτική κατάσταση σήμερα.

Τον Μητσοτάκη τον βρίζουν οι δικοί του, τον βρίζουν οι αντίπαλοι του κέντρου και της Κεντροαριστεράς, οι σκληροί δεξιοί και οι ακροδεξιοί και οι ψεκασμένοι. Τα ποσοστά δυσαρέσκειας και αποδοκιμασίας της κυβερνητικής πολιτικής που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις είναι ιστορικά υψηλά, η πρωτιά ωστόσο δεν αμφισβητείται για τη ΝΔ.

Τον Ανδρουλάκη επίσης, δεν τον εγκρίνει για επόμενο πρωθυπουργό μια μεγάλη πλειοψηφία ψηφοφόρων, για λόγους που δε μπορούν να προσδιοριστούν και να εξηγηθούν με πολιτικά επιχειρήματα, ει μη μόνον με την καταδίκη της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ που σα φάντασμα στοιχειώνει κάθε αρχηγό του, από τον Γιώργο Παπανδρέου και έπειτα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πέντε μήνες εμπαιγμού στην Εγνατία – Η Ήπειρος σε μία λωρίδα!

Έχουμε Τσίπρα αλλά αυτός παρ’ ότι… αγαπήθηκε πολύ, έχει να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα αξιοπιστίας, δύσκολα μαχητό.

Έχουμε Καρυστιανού που ξιφουλκεί κατά της διαφθοράς, παραδοσιακή ή κομμουνιστική αριστερά, έχουμε φιλορωσικά κόμματα, ορθόδοξα και υπερσυντηρητικά που υπόσχονται όσα περίπου θέλει να ακούσει ο μέσος ψηφοφόρος. Ούτε κι αυτοί θέλγουν όμως… και τους απορρίπτουν και δαύτους οι Έλληνες ψηφοφόροι.

Τι θέλουν επιτέλους, οι Έλληνες;

Είναι το ερώτημα που θα κληθούν να απαντήσουν σε μερικούς μήνες. Αν αρνηθούν όλες τις παραπάνω επιλογές, τους μένει μία που το μόνο που έχει να επιδείξει ως σήμερα, είναι μια σταθερή πορεία στη διαχείριση και τα μακροοικονομικά, η οποία ούτως ή άλλως είχε ξεκινήσει από τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Στο άλλο ζύγι της ζυγαριάς της ΝΔ όμως, έχουμε σκάνδαλα, βαριά φαινόμενα διαφθοράς, συστηματική προσβολή και αγνόηση των θεσμών, αλαζονεία και πολιτικές που ευνοούν κραυγαλέα τους λίγους.

Με το άλλοθι της ψευτοσταθερότητας λοιπόν, φαίνεται πιθανό η πλειοψηφία των Ελλήνων να αγνοήσει όλα τα παραπάνω και το καταληκτικό ερώτημα που προκύπτει είναι πως το μεγάλο ποσοστό του εκλογικού σώματος φοβάται τις πολιτικές και οικονομικές αναταράξεις.