Τρεις άδειες "καρέκλες" μετά τη φωτιά

Κάθε καλοκαίρι η ίδια τελετουργία. Χάρτες επικινδυνότητας, έκτακτες συσκέψεις, επιχειρησιακή ετοιμότητα, δηλώσεις, δελτία και αριθμοί. Και ύστερα έρχεται η φωτιά να διαγράψει μέσα σε λίγες ώρες ό,τι σχεδιάστηκε επί μήνες.

Η χθεσινή ημέρα άφησε πίσω της καμένα σπίτια, περιουσίες, καλλιέργειες και ανθρώπους που ξημέρωσαν κοιτάζοντας αν έχει απομείνει κάτι όρθιο. Άφησε όμως και κάτι βαρύτερο. Τρεις πυροσβέστες δεν θα επιστρέψουν ποτέ στις οικογένειές τους.

Συνηθίζουμε να τους αποκαλούμε «ήρωες». Είναι η λέξη που χρησιμοποιούμε όταν δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πραγματικότητα. Όμως πίσω από τη λέξη υπάρχουν άνθρωποι που μπήκαν στη φωτιά επειδή αυτή ήταν η δουλειά τους και η αποστολή τους. Άνθρωποι που έφυγαν για μια βάρδια και δεν γύρισαν ποτέ.

Οι πυρκαγιές δεν είναι πλέον η εξαίρεση του καλοκαιριού. Είναι η κανονικότητα. Και αν αυτό ισχύει, τότε η συζήτηση δεν μπορεί να ξεκινά και να τελειώνει κάθε φορά πάνω από τις στάχτες. Πρέπει να αφορά την πρόληψη, την ανθεκτικότητα των υποδομών, την προστασία των οικισμών και κυρίως τους ανθρώπους που καλούνται κάθε χρόνο να δώσουν την ίδια άνιση μάχη.

Γιατί όταν σβήσουν οι κάμερες και φύγουν τα συνεργεία, θα μείνουν τρεις άδειες καρέκλες σε τρία σπίτια. Και αυτό δεν μπορεί να θεωρείται η αναπόφευκτη παράπλευρη απώλεια μιας κακής αντιπυρικής περιόδου.