Βurnout, εργασιακή εξουθένωση και κίνδυνοι για την ασφάλεια των εργαζομένων του ΠΓΝΙ, καταγγέλλει η ΑΣΥ (ΠΑΜΕ)

Κάλεσμα στις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, την Παρασκευή, παράλληλα με μια ακόμα επίθεση στη διοίκηση του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων, απευθύνει η Αγωνιστική Συσπείρωση Υγειονομικών του ΠΓΝΙ, την Τρίτη.

Το κάλεσμα της παράταξης του ΠΑΜΕ στο Σύλλογο Εργαζομένων του ΠΓΝΙ υποστηρίζει μεταξύ άλλων πως “Στις 28 Φεβρουαρίου μπορούμε να τους αναγκάσουμε να φοβηθούνε την συνειδητή οργή μας. Να απαιτήσουμε να τιμωρηθούν πολιτικά και ποινικά οι ένοχοι του προδιαγεγραμμένου εγκλήματος 57 νέων παιδιών. Να δείξουμε ότι δεν ανεχόμαστε καμία συγκάλυψη των αιτιών και των στοιχείων του εγκλήματος, ό,τι δεν θα ανεχθούμε να ξανασυμβεί”.

Για το εργασιακό “κάψιμο” στο ΠΓΝΙ

Παράλληλα, η παράταξη του ΠΑΜΕ στο Σύλλογο Εργαζομένων του ΠΓΝΙ συντηρεί τη σκληρή αντιπαράθεση με τη διοίκηση Δερδεμέζη στο μεγάλο νοσοκομείο της πόλης μας υποστηρίζοντας πως Διοίκηση του ΠΓΝΙ να σταματήσουν «παίζουν» με την φθορά της υγείας των εργαζομένων και την ασφάλειά τους στο χώρο εργασίας.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η Διοίκηση του ΠΓΝΙ με την κάλυψη του Υπουργείου:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Σωματείο Επισιτισμού-Τουρισμού Ιωαννίνων: Κάλεσμα στην απεργία της 24ης Ιουνίου

• “Αρνείται να γνωστοποιήσει στους εργαζόμενους του ΠΓΝΙ και την Επιτροπή Υγιεινής & Ασφάλειας την γραπτή εκτίμηση Επαγγελματικού Κινδύνου για να ξέρουμε από τι κινδυνεύουμε και ποια είναι τα αντίστοιχα ειδικά μέτρα πρόληψης και προστασίας που χρειάζεται να ληφθούν σε κάθε τμήμα και κλινική.
• Αρνείται να επιβάλει σε γιατρό Εργασίας και Τεχνικούς Ασφαλείας να κάνουν αυτοψίες και μελέτη των συνθηκών σε κάθε χώρο του Νοσοκομείου μαζί με την επιτροπή Υγιεινής & Ασφάλειας, όπως προβλέπουν οι όροι των συμβάσεών τους και ο νόμος. Ακόμη και στους χώρους του ΠΓΝΙ που έγιναν εργατικά ατυχήματα, καμία αυτοψία, κανένας έλεγχος των συνθηκών και καμία πρόταση βελτίωσης δεν έχουν γίνει. Ο γιατρός Εργασίας και οι Τεχνικοί Ασφάλειας χρησιμοποιούνται από την Διοίκηση μόνο ως φύλλο συκής, όχι για να συνεισφέρουν στην προστασία μας.
• Αρνείται να επιβάλλει στον Γιατρό Εργασίας να προβεί σε περιοδικό ιατρικό έλεγχο των εργαζομένων του ΠΓΝΙ, ακόμα και σε αυτούς που δουλεύουν σε τμήματα υψηλού κινδύνου κατηγορίας Α, να επιβάλλει την διάγνωση επαγγελματικών ασθενειών, για να μην αποκαλυφθεί η εργοδοτική ευθύνη.
• Αρνείται να πραγματοποιήσει τις υποχρεωτικές από τον νόμο συναντήσεις με την Επιτροπή ΥΑΕ τον Γιατρό και τους Τεχνικούς ανά 3 μήνες, για να συζητηθεί ο σχεδιασμός της προστασίας μας. Στην μία και μοναδική συνάντηση που έγινε σε διάστημα 1 έτους, ο Διοικητής αρνήθηκε όλες τις υποχρεώσεις του απέναντι στους εργαζομένους του ΠΓΝΙ!
• Αρνείται να απαντήσει ακόμη και σε συλλογικές αναφορές συναδέλφων για επικινδυνότητα στους χώρους εργασίας τους όπως στο Τμήμα Χημειοθεραπειών, στα Πλυντήρια και στην ΜΟΠ της Ψυχιατρικής. Ακόμα και μετά τους ξυλοδαρμούς συναδέλφων δεν έχει προχωρήσει τίποτα απολύτως“.

Η άρνηση της Διοίκησης του ΠΓΝΙ να λάβει υποτυπώδη μέτρα για τα εργατικά ατυχήματα και τους κινδύνους έχει κατά την ΑΣΥ πάντα, και μια άλλη στόχευση: “Να μην φωτιστεί ο κίνδυνος από την ύπουλη, σιωπηρή φθορά της Ψυχικής Υγείας μας από την εντατικοποίηση, τα ακατάσχετα ωράρια βαρδιών και τις πιεστικές συνθήκες που προκαλούν οι νέοι στόχοι της Διοίκησης του ΝΕΟΥ ΕΣΥ”, αφού “1ον Η ατέλειωτη γραφειοκρατεία του ΟΙΔΙΠΥ και των DRGs που σε συνθήκες υποστελέχωσης, μας φορτώνουν με αδιανόητη πίεση και μας αφαιρούν χρόνο από την φροντίδα των ασθενών, με την πιθανότητα λαθών (που τελικά μας φορτώνουν με ΕΔΕ) να αυξάνει και 2ον Η πίεση της αξιολόγησης και της στοχοθεσίας που έχουν σαν μοναδικό στόχο να μας κάνουν οικονομικά αποδοτικούς στο νοσοκομείο επιχείρηση.. Κανένα κριτήριο ποιότητας δεν εξετάζεται πλέον χωρίς την συγκράτηση κόστους. Όμως η ποιότητα και η πολιτική συγκράτησης κόστους δεν συμβαδίζουν ποτέ και αυτό που τελικά επικρατεί είναι «το πιο φθηνό, πιο γρήγορα, από λιγότερους υγειονομικούς».

Άλλωστε είναι πολύ νωπές οι μνήμες από την περίοδο της πανδημίας, όταν η επιστήμη υποτάχθηκε να υπηρετήσει την ίδια πολιτική συγκράτησης κόστους και όποιος υγειονομικός μιλούσε για προδιαγεγραμμένα εγκλήματα λοιδορούνταν. Ακόμα κι όταν φτιάχνανε αυτοσχέδιες ΜΕΘ 100% θνητότητα.

Το burnout, η εργασιακή εξουθένωση δεν είναι δική μας ευθύνη, είναι δικό τους έγκλημα απέναντι στην Υγεία και την αίσθηση αξιοπρέπειάς μας. Κι όμως μας μεταθέτουν την ευθύνη κατηγορώντας μας για «σιωπηλή παραίτηση» από τα καθήκοντά μας και έλλειψη δέσμευσης στους «υψηλούς στόχους» της Διοίκησης και της κυβέρνησης. Δεν μπορεί να ανεχτούμε ότι η μόνη απάντηση είναι «πάρε ένα απογευματινό μπας και κονομήσεις κανένα ψίχουλο και σώπασε…….».