Χίλιες και μία νύχτες (όχι ονειρεμένες) και ημέρες, λόγοι και αιτίες για να… κάνεις τον σταυρό σου πριν βάλεις μπρος τη μηχανή

Ξυπνάς το πρωί. Έχεις μια όμορφη μέρα μπροστά σου. Ο καιρός είναι καλός, η πόλη όμορφη, η λίμνη εκεί, τα βουνά γύρω της.
Μέχρι να μπεις στο αυτοκίνητο.
Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει μια άλλη ιστορία.

Ένας οδηγός βιάζεται. Ο άλλος κορνάρει. Ο τρίτος έχει το κινητό στο χέρι. Ο τέταρτος αποφασίζει να αλλάξει κατεύθυνση χωρίς φλας. Ο πέμπτος έχει παρκάρει «για δύο λεπτά» πάνω στον δρόμο.
Και κάπως έτσι, πριν καν φτάσεις στη δουλειά σου, έχεις ήδη εκνευριστεί.
Δεν ξέρω πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι ο δρόμος είναι χώρος όπου ο καθένας κάνει ό,τι τον βολεύει.
Ξέρω όμως ότι το κάνουμε καθημερινά.

Διπλοπαρκάρουμε.
Σταματάμε πάνω σε γωνίες και διαβάσεις.
Κλείνουμε δρόμους επειδή «πεταχτήκαμε μέχρι το περίπτερο».
Αφήνουμε το αυτοκίνητο με τα αλάρμ και θεωρούμε ότι τα αλάρμ μετατρέπουν την παρανομία σε νόμιμη στάθμευση.
Και μετά απορούμε γιατί δημιουργείται μποτιλιάρισμα.

Υπάρχει βέβαια και ο αιώνιος αγώνας για μια θέση στάθμευσης.
Κάνεις κύκλους. Ξανακάνεις κύκλους. Ξαναπερνάς από το ίδιο σημείο. Βλέπεις μια θέση να ανοίγει και, μέχρι να φτάσεις, έχει χωθεί κάποιος άλλος.
Και τότε αρχίζει η εσωτερική διαπραγμάτευση:
«Πού θα το αφήσω;»
Και τελικά, κάποιος το αφήνει όπου βρει.
Και ο επόμενος πληρώνει το τίμημα.

Μετά είναι οι ποδηλάτες.
Να το ξεκαθαρίσουμε: το ποδήλατο έχει θέση στην πόλη. Ο ποδηλάτης έχει δικαιώματα και πρέπει να προστατεύεται.
Αλλά δικαιώματα έχουν και οι υπόλοιποι.
Γιατί άλλο πράγμα η ασφαλής κίνηση ενός ποδηλάτη στον δρόμο και άλλο η αίσθηση ότι ολόκληρη η λωρίδα τού ανήκει και όλοι οι υπόλοιποι πρέπει απλώς να περιμένουν.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κοινοβουλευτική παρέμβαση για τις βιομηχανίες της Πεδινής προανήγγειλε η Μ. Τζούφη

Το ίδιο και με τους πεζούς.
Υπάρχει διάβαση λίγα μέτρα πιο κάτω;
Δεν πειράζει.
Περνάμε από εκεί που μας βολεύει.
Έρχεται αυτοκίνητο;
Θα σταματήσει.
Και αν δεν σταματήσει;
Τότε θα φταίει ο οδηγός.
Έτσι έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε.

Ο καθένας θεωρεί ότι έχει δίκιο.
Και κάπου ανάμεσα στον οδηγό, τον πεζό, τον ποδηλάτη, το μηχανάκι, το φορτηγό, το ταξί και το διπλοπαρκαρισμένο αυτοκίνητο βρίσκεται ο άνθρωπος που απλώς θέλει να πάει από το ένα σημείο της πόλης στο άλλο χωρίς να χρειαστεί να κάνει… διαχείριση κρίσης.
Και δεν είναι μόνο η συμπεριφορά μας.

Είναι και οι δρόμοι.
Είναι οι φθορές, οι λακκούβες, τα σημεία που απαιτούν προσοχή, οι κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, τα έργα, οι αλλαγές στις διαδρομές, οι στενώσεις και όλα όσα προστίθενται σε μια πόλη που ήδη δυσκολεύεται να διαχειριστεί την καθημερινή κυκλοφορία της.

Και μέσα σε όλα αυτά υπάρχει κάτι που δεν μετριέται εύκολα.
Η ψυχολογία μας.
Γιατί ο δρόμος δεν σε κουράζει μόνο όταν καθυστερείς.
Σε κουράζει όταν πρέπει συνεχώς να είσαι σε επιφυλακή.
Να κοιτάξεις τον καθρέφτη.
Να προσέξεις τον πεζό.
Να προσέξεις το μηχανάκι.
Να προσέξεις το ποδήλατο.
Να προσέξεις την πόρτα που μπορεί να ανοίξει από ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο.
Να προσέξεις τον οδηγό που έρχεται από απέναντι.
Να προσέξεις αυτόν που μπορεί να πεταχτεί στον δρόμο.
Να προσέξεις και αυτόν που δεν σε προσέχει.
Και στο τέλος της ημέρας αναρωτιέσαι:
Γιατί είμαι τόσο κουρασμένος;

Μπορεί να μην έκανες τίποτα περισσότερο από μερικές διαδρομές μέσα στην πόλη.
Αλλά αυτές οι διαδρομές ήταν γεμάτες μικρές μάχες.
Μια κόρνα εδώ.
Ένα απότομο φρενάρισμα εκεί.
Ένας εκνευρισμένος οδηγός.
Ένα διπλοπαρκαρισμένο αυτοκίνητο.
Ένας πεζός που πετάχτηκε στον δρόμο.
Ένα μηχανάκι που πέρασε ξυστά.
Ένα ποδήλατο στη μέση της λωρίδας.
Μια λακκούβα.
Ένα μποτιλιάρισμα.
Και ξανά από την αρχή.
Κι αυτό δεν είναι απλώς κυκλοφοριακό.
Είναι ποιότητα ζωής.

Γιατί η πόλη δεν κρίνεται μόνο από το πόσο όμορφη είναι όταν την κοιτάς.
Κρίνεται και από το πώς αισθάνεσαι όταν ζεις μέσα της.
Και τα Γιάννενα είναι μια όμορφη πόλη.
Ίσως γι’ αυτό να μας ενοχλεί ακόμη περισσότερο όταν η καθημερινότητά της γίνεται δύσκολη, αγχωτική και επικίνδυνη.
Μια όμορφη καλοκαιρινή μέρα.
Ένα δροσερό φθινοπωρινό απόγευμα.
Μια ήσυχη νύχτα.
Θα έπρεπε να είναι αφορμή για να χαρείς την πόλη.
Όχι για να σκεφτείς από ποιον δρόμο θα περάσεις για να αποφύγεις το επόμενο μποτιλιάρισμα.
Και εδώ δεν υπάρχει ένας μόνο ένοχος.

Υπάρχουμε όλοι.
Ο οδηγός που βιάζεται.
Ο οδηγός που παρκάρει παράνομα.
Ο πεζός που δεν χρησιμοποιεί τη διάβαση.
Ο ποδηλάτης που ξεχνά ότι μοιράζεται τον δρόμο.
Ο επαγγελματίας που σταματά όπου τον εξυπηρετεί.
Η πόλη που χρειάζεται καλύτερες υποδομές.
Η έλλειψη στάθμευσης.
Η ανεπαρκής κυκλοφοριακή αγωγή.
Η ανάγκη για περισσότερο σεβασμό στους κανόνες.
Η ανάγκη για περισσότερη προσοχή.
Η ανάγκη να καταλάβουμε, επιτέλους, ότι ο δρόμος δεν μας ανήκει.
Ανήκει σε όλους.

Και όταν όλοι συμπεριφερόμαστε σαν να μας ανήκει αποκλειστικά, στο τέλος δεν ανήκει πραγματικά σε κανέναν.
Μένει μόνο ο εκνευρισμός.
Η αγωνία.
Η βιασύνη.
Ο φόβος.
Και αυτή η μόνιμη αίσθηση ότι πρέπει να προσέχεις τα πάντα και τους πάντες.
Ίσως λοιπόν οι «1.001 λόγοι» να μην είναι τελικά 1.001.
Ίσως να είναι ένας:
Δεν μάθαμε ακόμη να μοιραζόμαστε την πόλη.
Και όσο δεν το μαθαίνουμε, μια όμορφη μέρα στα Γιάννενα μπορεί να μετατραπεί μέσα σε λίγα λεπτά σε μια μικρή καθημερινή δοκιμασία.
Και αυτό, τελικά, είναι το πιο ανησυχητικό.
Όχι ότι δυσκολευόμαστε να μετακινηθούμε.
Αλλά ότι έχουμε αρχίσει να θεωρούμε φυσιολογικό να ζούμε έτσι.
Κι αυτό σημαίνει ότι κάπου αποτύχαμε.
Χίλιες και μία νύχτες, χωρίς ρομάντζο, αλλά με σκέψεις ότι αν δεν αλλάξει κάτι, αν δεν αλλάξουμε όλοι και όλα , τότε θα είναι οι νύχτες του…Αγίου Βαρθολομαίου..