Aντιδήμαρχοι, αντιπεριφερειάρχες και ο ακριβός λογαριασμός της «προσφοράς»

Ημέρες ανακοινώσεων αντιδημάρχων και αντιπεριφερειαρχών σε Δήμους της περιοχής και στην Περιφέρεια Ηπείρου αντίστοιχα, καταθέτω έναν προβληματισμό χωρίς καμία διάθεση λαϊκισμού.

Δεκαέξι αντιδήμαρχοι σε έναν Δήμο όπως των Ιωαννίνων και δεκαέξι αντιπεριφερειάρχες στην Περιφέρεια της Ηπείρου, είναι αριθμοί μεγάλοι και εύλογα ίσως κάποιος θα μέμφονταν τον πρώτο για το μεγάλο αριθμό στελεχών της δημοτικής αρχής, ίσον με αυτόν της Περιφέρειας, όταν ο Δήμος είναι Δήμος και η Περιφέρεια Περιφέρεια…

Ανοίγω εδώ όμως μια παρένθεση για να επισημάνω πως στο Δήμο Ιωαννιτών τουλάχιστον οι αντιδήμαρχοι μπορεί εύκολα να κριθούν ως προς την απόδοση και την παραγωγικότητά τους και η στήλη δεν έχει διστάσει να το κάνει πολλές φορές τον τελευταίο καιρό, θεωρώντας πως κάποιοι από τους συνεργάτες του, που επέλεξε ο Θωμάς Μπέγκας για τις θέσεις των αντιδημάρχων, δεν τον δικαίωσαν καθόλου. Τώρα, γιατί τους διατήρησε κάποιους άμισθους πλέον, ή άλλους με κουτσουρεμένες αρμοδιότητες, θα πρέπει να το απαντήσει ο ίδιος. Στον αντίποδα για την Περιφέρεια Ηπείρου, οι 11 θεματικοί αντιπεριφερειάρχες περνούν συνήθως απαρατήρητοι και ούτε στο πλαίσιο του απολογισμού της Περιφερειακής Αρχής κάποιοι εξ αυτών δεν έρχονται για να παρουσιάσουν μια σελίδα χαρτί με το έργο που παρήγαγαν στη διάρκεια της θητείας τους, για να δικαιολογήσουν το μισθό τους… Δεν έχω εικόνα για το πως λειτουργούν στις άλλες Περιφέρειες της χώρας οι αντίστοιχοι αντιπεριφερειάρχες και για το αν στην Ήπειρο φταίει το συγκεντρωτικό μοντέλο διοίκησης Καχριμάνη που δεν τους επιτρέπει να ξεδιπλώσουν τις ικανότητές τους.

Ο προβληματισμός μου, λοιπόν, έχει να κάνει πρωτίστως με το κόστος αυτών των διοικητικών σχημάτων και με το περιεχόμενο που αποκτά στην πράξη η περίφημη «προσφορά στα κοινά». Μια φράση που ακούγεται κατά κόρον στις προεκλογικές περιόδους, αλλά δεν μπορεί να καταλήγει να ταυτίζεται με την προσδοκία μιας έμμισθης θέσης την επομένη των εκλογών. Δεν είναι ούτε παράνομο ούτε μεμπτό να αμείβεται κάποιος για την ευθύνη που αναλαμβάνει.

Όμως, όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που οι δήμαρχοι –και σε μικρότερο βαθμό οι περιφερειάρχες– καταγγέλλουν την υποχρηματοδότηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Η ΚΕΔΕ υπολόγισε τη μεγάλη απόκλιση ανάμεσα στις δαπάνες που καλούνται να πληρώσουν οι δήμοι και στην κρατική χρηματοδότηση που τελικά λαμβάνουν. Οι ανάγκες είναι πραγματικές, οι πόροι περιορισμένοι και οι πολίτες ακούνε διαρκώς ότι «δεν υπάρχουν χρήματα» για έργα, συντηρήσεις, κοινωνικές δομές, προσωπικό και καθημερινές υπηρεσίες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο Μητσοτάκης δεν νιώθει πια τόσο άνετα…

Τα χρήματα, όμως, που διατίθενται για τις αντιμισθίες των αυτοδιοικητικών στελεχών δεν είναι καθόλου αμελητέα. Σε αρκετές περιπτώσεις πρόκειται για αποδοχές υπερδιπλάσιες ή και υπερτριπλάσιες του μέσου μισθού ενός εργαζομένου στον ιδιωτικό ή τον δημόσιο τομέα. Και ακριβώς επειδή αυτά τα χρήματα προέρχονται από τη φορολογία των πολιτών, η απαίτηση για μετρήσιμο έργο, δημόσιο απολογισμό και καθαρές αρμοδιότητες δεν είναι λαϊκισμός. Είναι το ελάχιστο της λογοδοσίας.

Γιατί, τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν οι αντιδήμαρχοι και οι αντιπεριφερειάρχες είναι δεκαέξι, δώδεκα ή οκτώ. Το ζήτημα είναι πόσοι από αυτούς δικαιολογούν στην πράξη την παρουσία και την αμοιβή τους. Και όσο αυτή η απάντηση δεν δίνεται με στοιχεία, τόσο η «προσφορά στα κοινά» θα κινδυνεύει να ακούγεται όχι ως καθήκον, αλλά ως πρόσχημα για μία ακόμη θέση στο αυτοδιοικητικό μισθολόγιο.