Ο Μητσοτάκης δεν νιώθει πια τόσο άνετα…

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη φετινή ΔΕΘ δεν έμοιαζε με τον πολιτικό αρχηγό που αισθάνεται ότι το παιχνίδι είναι ήδη κερδισμένο. Ήταν πιο σφιγμένος, πιο αμυντικός, περισσότερο προσηλωμένος στο να αποκρούσει ερωτήσεις και πολιτικά σενάρια από κάθε άλλη από τις επτά, προηγούμενη εμφάνισή του σε ΔΕΘ από τότε που έγινε Πρωθυπουργός. Μακρόσυρτη ομιλία περισσότερο από κάθε άλλη. Μόνος απέναντι στους δημοσιογράφους, αντί να έχει δίπλα του τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, όπως είθισται. Και αυτή συνολικά η εικόνα πρόδωσε κάτι που δύσκολα κρύβεται: η επόμενη εκλογική μάχη δεν μοιάζει τόσο εύκολη όσο οι προηγούμενες.

Η πολιτική κυριαρχία του Μητσοτάκη είναι, πάντως, εντυπωσιακή. Από την εκλογή του στην ηγεσία της ΝΔ το 2016 έως σήμερα μετρά μια δεκαετία στην πρώτη θέση των δημοσκοπήσεων και των εκλογών, διατηρώντας σταθερά το κόμμα του πρώτο και κερδίζοντας διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις.

Οφείλεται στις ικανότητές του; Στο πολιτικό του πρόσωπο; Στο… άστρο ενός Μητσοτάκη, προερχόμενου από μια οικογένεια που ιστορικά δεν συνδέθηκε ποτέ με τη λέξη «γούρι»; Μάλλον τίποτε από τα τρία δεν εξηγεί από μόνο του αυτή τη διάρκεια.

Η απουσία πραγματικού αντιπάλου υπήρξε ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό κεφάλαιο του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Τώρα όμως τα πράγματα δυσκολεύουν. Η δεύτερη κυβερνητική θητεία έχει σωρεύσει φθορά και υποθέσεις που βαραίνουν την εικόνα της κυβέρνησης. Σήμερα ο Μητσοτάκης αισθάνεται την πίεση από τα σκάνδαλα που χαρακτήρισαν τη δεύτερη θητεία του – οι υποκλοπές έρχονται από την πρώτη θητεία του και καμία ουσιαστική και πειστική εξήγηση δεν έχει δώσει ως τώρα ο Πρωθυπουργός, η προχθεσινή δε απόκριση στη συνέντευξη της ΔΕΘ ότι έχει απαντήσει επανειλημμένα στη βουλή για το θέμα ήταν αστεία, γιατί κάθε φορά που τέθηκε το ζήτημα στο κοινοβούλιο, ξεγλιστρούσε σαν χέλι…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κόνιτσα: Κάτι πήγε στραβά στην Τραπεζίτσα και πρέπει να μάθουμε τι

Ο πρωθυπουργός γνωρίζει ασφαλώς καλύτερα από όλους τις μετρήσεις που έχει στη διάθεσή του. Και η πολιτική του συμπεριφορά δείχνει ότι αντιλαμβάνεται τη φθορά. Γι’ αυτό και δύο πρόσωπα αποκτούν ξανά υπερβολικό χώρο στο κυβερνητικό αφήγημα, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας: Ο Αντώνης Σαμαράς, επειδή μπορεί να αφαιρέσει ψήφους από τα δεξιά. Και ο Αλέξης Τσίπρας, όχι τόσο επειδή εμφανίζεται σήμερα ως συγκροτημένη εναλλακτική πρόταση εξουσίας, αλλά επειδή παραμένει εξαιρετικά χρήσιμος ως αντίπαλο δέος. Ως υπενθύμιση ενός παρελθόντος που η ΝΔ θέλει να παρουσιάζει ως απειλή επιστροφής.

Κάπου εδώ ήταν εξαιρετικά εύστοχη η ερώτηση που δέχθηκε ο Μητσοτάκης για το στίχο του τραγουδιού των Μητροπάνου-Κανελίδου “ωραία που τα λες, μα έλα που σε ξέρω”, τον οποίο επικαλέστηκε για να αναφερθεί στον Τσίπρα, κατά την ομιλία του το βράδυ του Σαββάτου. Το τραγούδι αυτό λέει πέραν των παραπάνω: “πως να γλιτώσει μάτια μου ο ένας απ’ τον άλλο, πώς θες ν’ αλλάξουμε ουρανό; Τώρα που μοιάζουμε με δίδυμα φεγγάρια”… και ο δημοσιογράφος ρώτησε αν Μητσοτάκης-Τσίπρας είναι δίδυμα φεγγάρια που το ένα έχει ανάγκη το άλλο. Μητσοτάκης και Τσίπρας μπορεί πολιτικά να συγκρούονται, αλλά εδώ και χρόνια ο ένας αποδεικνύεται εξαιρετικά χρήσιμος στον άλλον.