Από μια ψευδοροφή στα Τέμπη; Η υπερβολή έχει και όρια

Η ασφάλεια των μαθητών είναι αδιαπραγμάτευτη και η ευθύνη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτου βαθμού για τη συντήρηση των σχολικών κτιρίων δεδομένη. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι κάθε περιστατικό, ανεξαρτήτως αιτίας, έκτασης και συνεπειών, μπορεί να μετατρέπεται αυτομάτως σε προαναγγελία τραγωδίας. Η πτώση τμήματος ψευδοροφής στο Λύκειο Πεδινής και οι ανακοινώσεις που ακολούθησαν προσφέρονται για έναν αναγκαίο προβληματισμό σχετικά με τα όρια της πολιτικής κριτικής, την ευθύνη των αρμοδίων και την ευκολία με την οποία η υπερβολή καταλαμβάνει τη θέση των πραγματικών γεγονότων.

Ένα κομμάτι ψευδοροφής αποκολλήθηκε και έπεσε από τη μέσα πλευρά της πόρτας του Γενικού Λυκείου της Πεδινής, την ώρα που τα παιδιά βρίσκονταν στο σχολείο. Πολύ ελαφρά τραυματίστηκε ένας μαθητής, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες του συμβάντος. Το epirusgate δημοσίευσε το γεγονός χωρίς πολλές λεπτομέρειες, το βράδυ της περασμένης Παρασκευής, λίγες ώρες αφότου έλαβε χώρα, και αφού μίλησε με την διευθύντρια του σχολείου και επιβεβαίωσε το γεγονός. Ήταν βέβαιο πως το θέμα θα πάρει έκταση, δεν αποκλείεται να φτάσει και στη βουλή… και ήταν υποχρέωσή μας να καταγράψουμε την είδηση. Το ρεπορτάζ σκοπίμως δεν αναφέρθηκε στις πιθανές αιτίες του συμβάντος (δυνατό χτύπημα της σιδερένιας πόρτας που είναι δίπλα στο σημείο όπου ξηλώθηκε το κομμάτι ή χτύπημα της οροφής με μπάλα από τα παιδιά που έπαιζαν εκεί ενώ δεν έπρεπε) αν και αναφέρθηκαν από τη διευθύντρια, για να μη θεωρηθεί ότι θελήσαμε να αθωώσουμε κανέναν εκ των προτέρων.

Ο Δήμος ασφαλώς και οφείλει όπως έκανε εν προκειμένω, να επιληφθεί, και να φροντίσει όλες τις προβληματικές υποδομές στις οποίες στεγάζονται εδώ και χρόνια οι σχολικές μονάδες που πηγαίνουν τα παιδιά μας. Θαύματα δε μπορούν να γίνουν και η περσινή χρονιά ήταν μια δύσκολη περίοδος στο κομμάτι αυτό για το Δήμο. Και πρόπερσι επίσης, δημιουργήθηκε μεγάλο ζήτημα για Δημοτικό Σχολείο της Ανατολής που δήθεν έγερνε… Οι εργασίες αποκατάστασης στη συγκεκριμένη μονάδα ολοκληρώθηκαν, χωρίς κανείς να αναγνωρίσει ότι το θέμα πήρε σαφώς μεγαλύτερη διάσταση από αυτήν που έπρεπε.

Από την αναγκαιότητα παρεμβάσεων στις παλιές σχολικές μονάδες της περιοχής όμως, μέχρι να μιλάμε για “σχολικά Τέμπη” υπάρχει μεγάλη απόσταση. Τα σχολεία των Ιωαννίνων δεν καταρρέουν ούτε μένουν όρθια από τύχη… όπως για κάποιες πολιτικές δυνάμεις εκτιμάται με πολλή δόση υπερβολής, για λόγους καθαρά μικροκομματικής εκμετάλλευσης. Ασφαλώς και απαιτούμε τα παιδιά μας να πηγαίνουν και να γυρίζουν από τα σχολεία τους ακέραια, όπως ακριβώς τα στέλνουμε εκεί. Δεκτό να απαιτούμε νέα σχολεία και αποκαταστάσεις που θα βελτιώσουν τα λειτουργούντα παλιά, αν εμείς από την πλευρά μας, έχουμε μεγαλώσει τα παιδιά μας με το αίσθημα του απόλυτου σεβασμού προς τη δημόσια περιουσία.

Η επίκληση των Τεμπών σε κάθε περιστατικό που προσφέρεται για πολιτική αντιπαράθεση καταλήγει να ευτελίζει ακόμη και το ίδιο το βάρος αυτής της τραγωδίας. Οι πραγματικοί κίνδυνοι στα σχολεία χρειάζονται καταγραφή, τεχνικό έλεγχο, συγκεκριμένες παρεμβάσεις και λογοδοσία. Χρειάζονται επίσης σοβαρότητα από όσους ασκούν κριτική. Γιατί όταν κάθε φθορά βαφτίζεται επικείμενη καταστροφή και κάθε συμβάν γίνεται αφορμή για συνθήματα περί νέων Τεμπών, χάνεται η δυνατότητα να ξεχωρίσουμε το πραγματικά επικίνδυνο από το περιστατικό που απαιτεί διερεύνηση και αποκατάσταση. Και τότε η υπερβολή, αντί να ενισχύει το αίτημα για ασφαλή σχολεία, το αποδυναμώνει. Η προστασία των μαθητών είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να εξαντλείται σε έναν διαγωνισμό πρωτιάς στη διατύπωση της πολιτικής καταγγελίας.