Από τους «Αγανακτισμένους» στη σιωπή της ακρίβειας

Η Ευρώπη αρχίζει πάλι να βράζει. Στέγη, ακρίβεια, ενέργεια και κόστος ζωής πιέζουν κοινωνίες που δείχνουν να εξαντλούν τις αντοχές τους. Στην Ελλάδα, όμως, η πίεση δεν έχει μετατραπεί – τουλάχιστον ακόμη – σε κοινωνική κινητοποίηση ανάλογη εκείνης που γνωρίσαμε στα χρόνια της μεγάλης οικονομικής κρίσης.

Τι άλλαξε; Ποια η διαφορά του σήμερα με την αρχή των μνημονίων; Νομίζω πως οι δύο περίοδοι δεν συγκρίνονται γιατί τότε η πατρίδα μας έζησε μια συνθήκη πολέμου και πάλεψε για την επιβίωσή της και την παραμονή της στο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Τώρα αν είναι καλό ή κακό αυτό χωράει πολύ μεγάλη κουβέντα, αλλά ως γνήσια ευρωπαϊστής θα υποστηρίξω το πρώτο, χωρίς δισταγμό για την οικονομία της συζήτησης.

Το πρώτο εξάμηνο του 2015, χάρη στην «αυταπατημένη» διακυβέρνηση των Τσίπρα-Καμένου, σταθήκαμε πάνω από το γκρεμό και παλατζάραμε κοιτάζοντας το χάος από κάτω αλλά στο τέλος, ευτυχώς τη γλιτώσαμε.

Επιστρέφω όμως, στην αρχή των μνημονίων, τότε που οι Ισπανοί μας έδειξαν το δρόμο. Θυμάστε τότε πως η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία (οι λεγόμενες PIGS μαζί με το G της Ελλάδας) και η Κύπρος στη συνέχεια βρέθηκαν στην ίδια στενωπό των μνημονίων και μόνο η χώρα μας «κατόρθωσε» να βασανιστεί περισσότερο, γιατί δεν υπήρξε η πολιτική συναίνεση που καταγράφηκε στις υπόλοιπες χώρες.

Διαδηλώνοντας εκείνο τον καιρό οι Ισπανοί μας ψιλοχλεύαζαν γράφοντας στα πανό τους «σιγά μην ξυπνήσουν οι Έλληνες» – ή παρόμοιες διατυπώσεις – γιατί τους φαινόταν περίεργο πως οι μετέπειτα Έλληνες «Αγανακτισμένοι», οι αντίστοιχοι των indignados στη χώρα της Ιβηρικής, άργησαν πολύ να βγουν στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν για την υποβάθμιση της ζωής τους και την εσωτερική υποτίμηση. Μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα έχασε πάνω από το ένα τέταρτο του πραγματικού ΑΕΠ της.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Από το «α-πρασινο» χριστουγεννιάτικο δέντρο στην… όχι αρκετά πράσινη πλατεία

Ποια η διαφορά του τότε με το σήμερα; Μήπως η εναλλακτική πολιτική; Η ελπίδα που ναι μεν αποδείχτηκε μάταιη και φρούδα αλλά που τροφοδότησε τη λαϊκή αγανάκτηση και ξεσήκωσε τον κόσμο για να διαμαρτυρηθεί;

Σήμερα, με την ακρίβεια να τσακίζει, με το κόστος της ενέργειας να πιέζει ασφυκτικά και με τη στεγαστική κρίση να μην επιτρέπει σε νέα ζευγάρια να ξεκινήσουν τη ζωή τους αλλά και σε φοιτητές που πέρασαν στις σχολές επιλογής τους να μην πηγαίνουν καν να εγγραφούν, υπάρχουν οι συνθήκες μιας μεγάλης οικονομικο-κοινωνικής κρίσης που σοβεί, χωρίς όμως, στη χώρα μας, να παράγει τα κοινωνικά αποτελέσματα του παρελθόντος.

Μήπως οι συνέπειες αυτής της πολλαπλής κρίσης θα εκφραστούν με πολιτικό τρόπο στις επερχόμενες εκλογές; Γιατί μπορεί σήμερα οι δρόμοι να μη γεμίζουν όπως τότε, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν συσσωρεύεται.

Και αν η συμμετοχή στις επόμενες εκλογές είναι μαζικότερη από τα συνήθη ποσοστά των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων της Ελλάδας, τότε το περιθώριο για ανατροπές και εκπλήξεις στο πολιτικό σκηνικό θα είναι πολύ μεγαλύτερο.

Ίσως τελικά η μεγάλη διαφορά του σήμερα από το τότε να είναι αυτή: η αγανάκτηση δεν έχει βγει ακόμη στην πλατεία. Μπορεί να περιμένει την κάλπη.