Από το «α-πρασινο» χριστουγεννιάτικο δέντρο στην… όχι αρκετά πράσινη πλατεία

Δεν είναι εποχή, καλώς ή κακώς, για λαϊκές διεκδικήσεις και κινήματα – μόνο στο ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ διατηρείται ακόμα η δύναμη να κινητοποιούν τους ψηφοφόρους του κομμουνιστικού κόμματος για να διαδηλώνουν κατά της κυβέρνησης, νομοθετημάτων, κατά των πολέμων και κατά του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ…

Σε τοπικό επίπεδο, το κίνημα που έχουν δημιουργήσει δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς για τη διεκδίκηση του στρατοπέδου Βελισσαρίου, είναι συνεπές, σταθερό και αξιόμαχο, χωρίς όμως, να προκαλεί τις μαζικές συγκεντρώσεις που θα μπορούσαν να ανησυχήσουν τη δημοτική αρχή.

Ως εκ τούτου, ενέργειες και καλέσματα μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πλην εξαιρέσεων, δε μπορούν να ταυτίσουν φυσική παρουσία σε μια συγκέντρωση και like… Πολύ λιγότερο για ένα τοπικό ζήτημα, με λίγο υποκειμενικό διακύβευμα.

Διαδήλωση για την κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων θα ανέμενε κανείς να γίνει με μόνο αίτημα να ολοκληρωθεί επιτέλους το έργο και τίποτε άλλο. Και τα μισά Γιάννενα όμως, που λέει ο λόγος, να ανταποκρίνονταν σε αυτό το κάλεσμα και να γκρεμιζόταν από παλμό η πλατεία Πύρρου, από το δικαστικό μέχρι το Δημαρχείο… και πάλι η δημοτική αρχή δεν θα μπορούσε να κάνει πολλά για να τελειώσει το έργο αύριο.

Όπως έχει επισημάνει στο παρελθόν η στήλη, η υπό ανάπλαση κεντρική πλατεία είναι μια επικοινωνιακή “τρύπα” για τη δημοτική αρχή που απειλεί να την ρουφήξει. Το πολιτικό κόστος το πληρώνει ήδη η διοίκηση του Θωμά Μπέγκα και μια μαζική κινητοποίηση δε θα σήμαινε τίποτα παραπάνω. Ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται άλλωστε…

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Θεομπαίχτης ή ευσεβής; Υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα

Τώρα, διαφωνίες για περισσότερο πράσινο, για πιο λευκούς κυβόλιθους, για περισσότερα συντριβάνια και ό,τι άλλο, εντελώς υποκειμενικά μπορεί να προτείνει ο καθένας, περί ορέξεως… κολοκυθόπιτα. Μην ξεχνάμε ότι εδώ μιλάμε για ένα έργο που η μελέτη του αποτέλεσε προϊόν αρχιτεκτονικού διαγωνισμού. Πολιτικό κόστος υφίσταται και σε τέτοιες περιπτώσεις ασφαλώς, για εκείνον που αποφασίζει – θυμηθείτε τι έγινε στην πρώτη θητεία Μπέγκα στο Δήμο Ιωαννιτών, με το περίφημο χριστουγεννιάτικο αντι-“δέντρο”, τον πύργο του Τάτλιν. Για την θεωρούμενη από πολλούς κακογουστιά ή για άλλους ασέβεια απέναντι στα πατροπαράδοτα έθιμα, η δημοτική αρχή άκουσε τα εξ αμάξης.

Μόνο που από εκείνη την ιστορία μέχρι τη σημερινή πλατεία υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ειρωνεία. Τότε το μεγάλο πρόβλημα ήταν ότι το χριστουγεννιάτικο «δέντρο» δεν ήταν αρκετά… δέντρο. Σήμερα ένα από τα προβλήματα που καταλογίζουν ορισμένοι στη νέα πλατεία είναι ότι δεν θα είναι αρκετά… πράσινη.

Και στις δύο περιπτώσεις, η αισθητική συζήτηση έχει ασφαλώς τη θέση της. Ο δημόσιος χώρος ανήκει στους πολίτες και δικαιούνται να έχουν άποψη για το πώς διαμορφώνεται. Από την άποψη μέχρι την απαίτηση να ξανασχεδιάζεται όμως ένα έργο ανάλογα με το ποια αισθητική προτίμηση συγκεντρώνει κάθε φορά τα περισσότερα like στα social media, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Στην περίπτωση της κεντρικής πλατείας υπάρχει σήμερα ένα πολύ πιο χειροπιαστό πρόβλημα. Η πόλη περιμένει χρόνια να αποκτήσει ξανά την πλατεία της. Οι παρατάσεις διαδέχονται η μία την άλλη και η δημοτική αρχή πληρώνει ήδη το κόστος ενός εργοταξίου που παραμένει ανοιχτό στην καρδιά των Ιωαννίνων. Αυτό είναι το πεδίο στο οποίο μπορεί και πρέπει να κριθεί.

Το αν θα μπορούσε να έχει δύο δέντρα περισσότερα, τρία παρτέρια μεγαλύτερα ή διαφορετικό χρώμα κυβόλιθου μπορεί να συζητείται για χρόνια. Το αν πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει, δύσκολα σηκώνει συζήτηση.

Άλλωστε, η διοίκηση Μπέγκα έχει ήδη μάθει με τον δύσκολο τρόπο ότι στα Γιάννενα το πράσινο μπορεί να γίνει πολιτικό ζήτημα ακόμη και τα Χριστούγεννα. Αυτή τη φορά, όμως, πριν τσακωθούμε για το πόσο πράσινη θα είναι η πλατεία, ας αποκτήσουμε πρώτα… πλατεία.