Ποιος θα μείνει τελικά στην Ήπειρο;

Δεν επιτρέπεται να αδιαφορεί καμία τοπική αρχή, κανένας βουλευτής, κανένας φορέας μπροστά στα ανατριχιαστικά στοιχεία του ισοζυγίου γεννήσεων και θανάτων στην Ήπειρο. 1.596 γεννήσεις και 3.976 θάνατοι μέσα σε έναν χρόνο. Σχεδόν δυόμισι θάνατοι για κάθε γέννηση. Και μείωση των γεννήσεων κατά 10,8%, η μεγαλύτερη μεταξύ των Περιφερειών της χώρας.

Δεν νοείται η πολυτέλεια να μιλάμε μόνο για υψηλές πολιτικές, για δρόμους και δεκάδες χιλιόμετρα ασφάλτου, για πανάκριβους κόμβους και για ντουβάρια που θα στεγάζουν υπηρεσίες, όταν η Ήπειρος αδειάζει.

Για ποιον σχεδιάζονται τελικά όλα αυτά αν σε λίγα χρόνια ολόκληρες περιοχές θα έχουν χαθεί; Ποιος θα μείνει στα χωριά; Ποιος θα κρατήσει ανοιχτά τα σχολεία; Ποιος θα δουλέψει στις επιχειρήσεις; Ποιος θα καλλιεργήσει τη γη, θα στηρίξει την κτηνοτροφία, θα δημιουργήσει οικογένεια και θα δώσει ζωή σε έναν τόπο που γερνάει;

Το υδροκέφαλο κεντρικό κράτος μπορεί να βολεύεται με τη συνεχή συγκέντρωση πληθυσμού στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη. Η ελληνική περιφέρεια όμως δεν μπορεί να μετατραπεί σε ένα τεράστιο σκηνικό για τριήμερα, Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαιρινές διακοπές. Γιατί κάποια στιγμή δεν θα υπάρχουν ούτε συγγενείς να ανοίξουν τα πατρικά ούτε επιχειρήσεις για να εξυπηρετήσουν τους επισκέπτες.

Και στην Ήπειρο η προειδοποίηση έχει ήδη ξεπεράσει το στάδιο του λεγόμενου “καμπανακίου”. Στην Άρτα η μείωση των γεννήσεων έφτασε το 22,9% μέσα σε έναν χρόνο. Στα Ιωάννινα καταγράφηκαν 845 γεννήσεις και 1.739 θάνατοι. Στην Πρέβεζα 278 γεννήσεις και 760 θάνατοι. Στη Θεσπρωτία 207 και 488 αντίστοιχα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πόσοι πρωτοετείς χάθηκαν φέτος από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων;

Μια σιωπηρή δημογραφική ερήμωση συντελείται στην ύπαιθρο χώρα και εμείς εξακολουθούμε να τη συζητάμε σαν να πρόκειται για κάποιο πρόβλημα του μακρινού μέλλοντος. Δεν είναι. Συμβαίνει τώρα.

Χρειάζεται λοιπόν η Ήπειρος να απαιτήσει συγκεκριμένη δημογραφική πολιτική για την ίδια. Στέγη που να μπορεί να πληρώσει ένα νέο ζευγάρι. Δουλειές που να επιτρέπουν στους νέους να μείνουν. Παιδικούς σταθμούς, σχολεία, γιατρούς και υπηρεσίες ακόμη και στις μικρότερες πόλεις. Κίνητρα εγκατάστασης και επιχειρηματικότητας στην ύπαιθρο. Στήριξη της οικογένειας που να μετριέται στην καθημερινότητα και όχι σε εξαγγελίες.

Και κυρίως χρειάζεται κοινή απαίτηση από Περιφέρεια, δήμους, βουλευτές, πανεπιστήμιο, επιμελητήρια και παραγωγικούς φορείς. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ πρέπει να μπουν στην πρώτη σελίδα της τοπικής ατζέντας.

Γιατί τα νούμερα δεν αφήνουν περιθώριο για άλλον έναν γύρο συνεδρίων, ημερίδων και διαπιστώσεων.

Η Ήπειρος έχασε μέσα σε έναν χρόνο 2.380 ανθρώπους μόνο από το φυσικό ισοζύγιο, χωρίς καν να υπολογίζεται η μετανάστευση. Αν συνεχίσουμε να θεωρούμε επιτυχία μόνο όσα χτίζονται, σε λίγο θα έχουμε ωραίους δρόμους, καινούργια κτίρια και σύγχρονους κόμβους. Θα ψάχνουμε όμως τους ανθρώπους που θα τα χρησιμοποιούν.