Χρήστος Γρίβας: «Κυβέρνηση ΝΔ – Ανάπτυξη για λίγους και εκλεκτούς, φτωχοποίηση για τον κόσμο της εργασίας»
Ο Χρήστος Γρίβας ασκεί κριτική στην κυβέρνηση για την ακρίβεια, τη μισθολογική υποβάθμιση των δημοσίων υπαλλήλων και τη διατήρηση μνημονιακών επιβαρύνσεων.
Τη συνεχιζόμενη απώλεια αγοραστικής δύναμης των δημοσίων υπαλλήλων, την αύξηση του κόστους ζωής και τη διατήρηση μισθολογικών και ασφαλιστικών επιβαρύνσεων αναδεικνύει σε άρθρο παρέμβασής του ο Χρήστος Γρίβας, πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος Ιωαννίνων της ΑΔΕΔΥ και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΟΤΥΕ.
Ο κ. Γρίβας ασκεί κριτική στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, υποστηρίζοντας ότι οι αυξήσεις στους μισθούς υπολείπονται της ανόδου των τιμών και ότι η οικονομική ανάπτυξη δεν αποτυπώνεται στην καθημερινότητα των εργαζομένων. Παράλληλα, θέτει ζητήματα που αφορούν την εισφορά 2% για την καταπολέμηση της ανεργίας, τη μισθολογική αναγνώριση της προϋπηρεσίας στον ιδιωτικό τομέα και το κόστος συνταξιοδοτικής αναγνώρισης της στρατιωτικής θητείας.
Στο άρθρο του παρουσιάζει συγκεκριμένα οικονομικά παραδείγματα και διατυπώνει έξι διεκδικήσεις για την ενίσχυση των εισοδημάτων και την αποκατάσταση εργασιακών δικαιωμάτων.
Ακολουθεί αυτούσιο το άρθρο του Χρήστου Γρίβα:
Κυβέρνηση ΝΔ: Ανάπτυξη για λίγους και εκλεκτούς, φτωχοποίηση στην πραγματική ζωή του κόσμου της εργασίας.
Χρήστος Γρίβας*
Δημόσιοι υπάλληλοι: Μισθοί σε υποτίμηση, ακρίβεια χωρίς φρένο και μνημονιακές επιβαρύνσεις χωρίς τέλος
Η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί συστηματικά να παρουσιάσει τις ονομαστικές αυξήσεις των μισθών, την οικονομική ανάπτυξη και τα δημοσιονομικά πλεονάσματα ως αποδείξεις βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.
Η καθημερινότητα, όμως, των δημοσίων υπαλλήλων και των οικογενειών τους διαψεύδει το κυβερνητικό αφήγημα. Διότι το πραγματικό εισόδημα δεν μετριέται με τα ευρώ που αναγράφονται στο εκκαθαριστικό της μισθοδοσίας, αλλά με τα αγαθά και τις υπηρεσίες που μπορεί κανείς να αγοράσει με αυτά.
Οι αριθμοί αποδομούν το κυβερνητικό αφήγημα
Από το 2019 μέχρι σήμερα, ο σωρευτικός πληθωρισμός υπολογίζεται περίπου στο 23,6%. Την ίδια περίοδο, οι οριζόντιες αυξήσεις στους βασικούς μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων περιορίστηκαν στα 140 ευρώ μικτά μηνιαίως: 70 ευρώ το 2024, 30 ευρώ το 2025 και 40 ευρώ το 2026.
Οι αυξήσεις αυτές αντιστοιχούν, ανάλογα με την κατηγορία και το μισθολογικό κλιμάκιο, σε ποσοστά από 6,5% έως περίπου 18%, με την πραγματική απώλεια αγοραστικής δύναμης των βασικών μισθών να φτάνει σε ορισμένες περιπτώσεις σχεδόν το 14%.
Και όλα αυτά χωρίς να συνυπολογίζονται οι τεράστιες απώλειες της προηγούμενης δεκαετίας, η διετής αναστολή της μισθολογικής εξέλιξης και η κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η εξέλιξη του κόστους των βασικών αναγκών, με βάση τα συγκριτικά στοιχεία του 2019 και του 2026:
-
Ηλεκτρικό ρεύμα: αύξηση περίπου 50%.
-
Αμόλυβδη βενζίνη: αύξηση 28,5%.
-
Πετρέλαιο κίνησης: αύξηση περίπου 52%.
-
Πετρέλαιο θέρμανσης: αύξηση 40,7%.
-
Ενοίκια κατοικιών: σημαντικές αυξήσεις σε ολόκληρη τη χώρα, με διαφοροποιήσεις ανά περιοχή.
Σε ένα ενδεικτικό παράδειγμα τετραμελούς οικογένειας που ενοικιάζει κατοικία 90 τ.μ., με μηνιαίο ενοίκιο 600 ευρώ το 2019 και 800 ευρώ το 2026, και διατηρεί σταθερές τις καταναλώσεις ηλεκτρικού ρεύματος, καυσίμων κίνησης και πετρελαίου θέρμανσης, το ετήσιο κόστος αυτών και μόνο των αναγκών αυξάνεται από 10.761 ευρώ σε 14.486 ευρώ.
Πρόκειται για αύξηση του κόστους κατά 34,6% και πρόσθετη ετήσια επιβάρυνση 3.725 ευρώ, δηλαδή περίπου 310 ευρώ μηνιαίως, όταν η συνολική οριζόντια αύξηση του βασικού μισθού ενός δημοσίου υπαλλήλου περιορίζεται στα 140 ευρώ — και αυτά μικτά.
Και όλα αυτά χωρίς να συνυπολογίζονται οι αυξήσεις στα τρόφιμα, στα είδη πρώτης ανάγκης, στην ένδυση, στις δαπάνες υγείας και στις εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι, πίσω από τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς για τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας.
Η ανεργία μειώνεται, αλλά η εισφορά για την καταπολέμησή της παραμένει
Με το άρθρο 38 του Ν. 3986/2011 επιβλήθηκε στους δημοσίους υπαλλήλους ειδική εισφορά αλληλεγγύης 2% για την καταπολέμηση της ανεργίας.
Δεκαπέντε χρόνια μετά, παρά την υποχώρηση της ανεργίας κάτω από το 10%, η κυβέρνηση της ΝΔ εξακολουθεί να διατηρεί αυτήν τη μνημονιακή επιβάρυνση.
Για έναν δημόσιο υπάλληλο με σταθερές μηνιαίες μικτές αποδοχές από 1.200 έως 2.500 ευρώ, η συγκεκριμένη εισφορά αντιστοιχεί σε συνολική οικονομική επιβάρυνση από 4.320 έως 9.000 ευρώ μέσα σε δεκαπέντε χρόνια.
Χιλιάδες ευρώ αφαιρούνται από το εισόδημα των δημοσίων υπαλλήλων για την αντιμετώπιση της ανεργίας, την αποκλιμάκωση της οποίας η ίδια η κυβέρνηση προβάλλει ως κορυφαία επιτυχία της οικονομικής της πολιτικής.
Πώς δικαιολογείται, λοιπόν, η διατήρηση αυτής της εισφοράς; Πού είναι η αναλυτική δημόσια λογοδοσία για τη διαχείριση των ποσών που έχουν παρακρατηθεί από το 2011 μέχρι σήμερα;
Τελικά, τα μνημόνια μπορεί να τελείωσαν τυπικά, αλλά για τους δημοσίους υπαλλήλους οι μνημονιακές επιβαρύνσεις παραμένουν.
Ένα κράτος που απαξιώνει την προηγούμενη εργασία
Στη μισθολογική υποβάθμιση προστίθενται και θεσμικές αδικίες που εξακολουθούν να υφίστανται οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο.
Η Πολιτεία αρνείται, κατά γενικό κανόνα, να αναγνωρίσει μισθολογικά την προϋπηρεσία στον ιδιωτικό τομέα όσων προσλαμβάνονται στο Δημόσιο.
Περιορίζεται στην υπό προϋποθέσεις βαθμολογική αναγνώριση έως επτά ετών συναφούς προϋπηρεσίας, χωρίς αντίστοιχη γενική μισθολογική αναγνώριση.
Ένας εργαζόμενος μπορεί να έχει εργαστεί δέκα, δεκαπέντε ή ακόμη και είκοσι χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, να διαθέτει πολύτιμη επαγγελματική εμπειρία και, όταν προσλαμβάνεται στο Δημόσιο, να αντιμετωπίζεται μισθολογικά ως νεοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας.
Το ίδιο κράτος που επικαλείται διαρκώς την ανάγκη προσέλκυσης έμπειρου και εξειδικευμένου προσωπικού αρνείται να αναγνωρίσει μισθολογικά την πραγματική εργασιακή του διαδρομή.
Πρόκειται για μια κατάφωρη αδικία που απαξιώνει την εργασία και την επαγγελματική εμπειρία και λειτουργεί αποτρεπτικά στην προσέλκυση ανθρώπινου δυναμικού στο Δημόσιο.
Εξίσου προκλητική είναι η αντιμετώπιση της στρατιωτικής θητείας.
Στη χώρα μας η στρατιωτική θητεία είναι, και ορθώς, υποχρεωτική για τους υπόχρεους στράτευσης. Ο πολίτης καλείται να προσφέρει υπηρεσίες στην πατρίδα, στερούμενος για το αντίστοιχο χρονικό διάστημα τη δυνατότητα κανονικής επαγγελματικής απασχόλησης και ασφαλιστικής εξέλιξης.
Όταν, όμως, έρχεται η ώρα της συνταξιοδοτικής αναγνώρισης αυτού του χρόνου, το ίδιο κράτος τού ζητά να τον εξαγοράσει, καταβάλλοντας κατά κανόνα το 20% των ασφαλιστέων αποδοχών του για κάθε μήνα αναγνώρισης.
Για έναν δημόσιο υπάλληλο με ασφαλιστέες αποδοχές 2.000 ευρώ, η αναγνώριση δώδεκα μηνών στρατιωτικής θητείας αντιστοιχεί σε οικονομική επιβάρυνση 4.800 ευρώ, πριν από τυχόν προβλεπόμενες εκπτώσεις.
Με ποια λογική ο πολίτης υποχρεώνεται να πληρώσει για να αναγνωριστεί συνταξιοδοτικά μια υπηρεσία την οποία το ίδιο το κράτος τον υποχρέωσε να προσφέρει;
Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο προκλητική όταν, κατά την άποψή μαυ, η υπέρογκη αύξηση των στρατιωτικών δαπανών υπηρετεί γεωπολιτικούς σχεδιασμούς τρίτων και όχι αποκλειστικά τις πραγματικές αμυντικές ανάγκες της χώρας, την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση υποχρεώνει τον πολίτη να εξαγοράσει τη θητεία που προσέφερε στην πατρίδα.
Η δωρεάν συνταξιοδοτική αναγνώριση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση δικαιοσύνης και συνέπειας της Πολιτείας απέναντι στους πολίτες της.
Η φτωχοποίηση των εργαζομένων δεν είναι μονόδρομος. Είναι πολιτική επιλογή.
Έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ, η επίκληση των μνημονιακών δεσμεύσεων και των δημοσιονομικών περιορισμών δεν μπορεί να αποτελεί διαρκές άλλοθι για τη διατήρηση της μισθολογικής υποβάθμισης των δημοσίων υπαλλήλων.
Η μισθολογική απαξίωσή τους δεν αφορά αποκλειστικά τους ίδιους. Έχει άμεσες επιπτώσεις στη στελέχωση, στη λειτουργία και στην ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών.
Δεν μπορεί να γίνεται λόγος για αναβάθμιση του δημόσιου τομέα όταν υποβαθμίζονται διαρκώς οι όροι εργασίας και διαβίωσης των ανθρώπων που τον υπηρετούν.
Απέναντι σε αυτές τις πολιτικές, οι διεκδικήσεις μας είναι συγκεκριμένες:
-
Ουσιαστικές αυξήσεις στους βασικούς μισθούς, που να αποκαθιστούν τις απώλειες της αγοραστικής δύναμης.
-
Επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού.
-
Άμεση κατάργηση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης 2% και πλήρης διαφάνεια στη διαχείριση των ποσών που έχουν παρακρατηθεί.
-
Πλήρης μισθολογική αναγνώριση της αποδεδειγμένης προϋπηρεσίας στον ιδιωτικό τομέα.
-
Αναγνώριση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας ως συντάξιμου χρόνου χωρίς οικονομική επιβάρυνση.
-
Αποτελεσματικά μέτρα αντιμετώπισης της ακρίβειας και της στεγαστικής κρίσης.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση. Ζητούν να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς από τον μισθό τους και να μην τιμωρούνται επειδή εργάστηκαν στον ιδιωτικό τομέα ή εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην πατρίδα.
Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει σε ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ποιον τελικά αφορά η οικονομική ανάπτυξη που επικαλείται και ποιοι καρπώνονται τα οφέλη της;
Δεν μπορεί η οικονομική ανάπτυξη να αποτυπώνεται στα δημοσιονομικά πλεονάσματα, αλλά να απουσιάζει από το οικογενειακό τραπέζι των εργαζομένων.
Δεν αποδεχόμαστε τη φτωχοποίηση ως κανονικότητα και τη μισθολογική απαξίωση ως προϋπόθεση της οικονομικής ανάπτυξης.
Η αξιοπρέπεια στην εργασία και στη ζωή δεν είναι κυβερνητική παροχή. Είναι δικαίωμα.
Ο Χρήστος Γρίβας είναι πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος Ιωαννίνων της ΑΔΕΔΥ και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΟΤΥΕ
Ακολούθησε το Epirusgate.gr στο Google News για όλες τις τελευταίες ειδήσεις
πηγή στη Google
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ. 252033