Έχετε το νου σας στα παιδιά!

Αλήθεια, χρειαζόταν να φουντάρουν δυο 17χρονα κορίτσια από τον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας στην Ηλιούπολη, για να αντιληφθούμε ως κοινωνία ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά με τα παιδιά που μεγαλώνουμε;

Δεν το βλέπουμε στα τόσα και τόσα περιστατικά βίας και ανήλικης παραβατικότητας; Δεν το διαπιστώνουν οι εκπαιδευτικοί σε ακραίες συμπεριφορές μαθητών τους εντός της σχολικής αίθουσας; Δε νιώθουμε τα αδιέξοδα στη διαχείριση των παιδιών μας, σε αυτές τις ηλικίες, όσοι είμαστε γονείς;

Προφανώς και η διαφοροποίηση της συμπεριφοράς έχει να κάνει με τη δική μας ευθύνη στην ανατροφή του κάθε παιδιού: Πόσο είμαστε ή δεν είμαστε κοντά του, με σώμα, ψυχή και πνεύμα; Πόσο το αμελούμε για χάρη της δουλειάς και των άλλων υποχρεώσεων; Πόσο του επιτρέπουμε, με την ανοχή μας, να υπερβαίνει τα όρια, δικαιολογώντας κάθε λάθος, επιπολαιότητα ή ακόμα και παραβατική συμπεριφορά; Για να μη μιλήσω, ασφαλώς, για ένα σπίτι που εκτρέφει τη βία εντός του, θυματοποιώντας το παιδί και δίνοντάς του έτσι “μαθήματα” για να συμπεριφερθεί στη συνέχεια το ίδιο βίαια και εκείνο προς τους συνομηλίκους του.

Είναι η πανδημία και ο εγκλεισμός. Οι ώρες που καταναλώνουν οι ανήλικοι στο διαδίκτυο. Η βίαιη κοινωνία μέσα στην οποία μεγαλώνουν. Τα τεράστια αδιέξοδα που βιώνουν και τα ίδια τα παιδιά, μέσω των γονιών τους. Είναι το κάθε ένα από τα παραπάνω και όλα μαζί, που διαμορφώνουν μια πολύ ευαίσθητη ψυχολογία στα σημερινά παιδιά και τους εφήβους μας. Και εμείς οι “μεγάλοι” αδυνατούμε να το αντιληφθούμε, γιατί κάνουμε το τραγικό σφάλμα να πιστεύουμε ότι η εξασφάλιση των υλικών αγαθών καλύπτει απόλυτα τις ανάγκες τους.

Αλλά και όλη τη διάθεση να έχει ένας γονιός να ακούσει το παιδί του να του ανοίγεται, μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να μην αρκεί, γιατί το παιδί κλείνεται σαν “στρείδι”, κρύβοντας μέσα του σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς. Τι κάνει τότε ο γονιός που νιώθει ανήμπορος;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Η δημοκρατία των «κουκουλοφόρων» και το μπάχαλο των ελληνικών ΑΕΙ

Εδώ είναι κρίσιμος ο ρόλος των εκπαιδευτικών. Δυστυχώς, όμως, για πολλούς και διάφορους λόγους, η σχέση δασκάλου-μαθητή που γνωρίσαμε οι περισσότεροι στο παρελθόν μας έχει χαθεί. Συχνά, ο εκπαιδευτικός αποφεύγει να μπλέξει, φοβάται να μην κατηγορηθεί για κάτι που μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί, ή, κυνικότερα, αρνείται να κάνει κάτι για το οποίο δεν πληρώνεται. Ωστόσο, ο έμπειρος εκπαιδευτικός μπορεί να διακρίνει και να καταλάβει πράγματα που ενδεχομένως δε θα προσέξει ο γονιός.

Κι έρχομαι, τέλος, στην οργανωμένη πολιτεία. Απαιτούνται άμεσα περισσότεροι ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί στα σχολειά μας. Η επένδυση στην πρόληψη και την ψυχική υγεία δεν είναι πολυτέλεια, είναι αναγκαιότητα. Έστω και μία παιδική ψυχή να σωθεί από το απόλυτο κενό, το κέρδος για το μέλλον της κοινωνίας μας θα είναι ανεκτίμητο.