Γράμμα στον Αλ. Τσίπρα: Τρεις επισημάνσεις, για να μη γίνει για τρίτη φορά χορηγός

Πόσο διαφορετικός είναι ο Αλέξης Τσίπρας μετά το υποτιθέμενο rebranding που υπέστη και την «Ιθάκη» του, που σαν άλλη κολυμβήθρα του Σιλωάμ ελπίζει πως, αφού βούτηξε μέσα, τον αναβάπτισε πολιτικά;

Η στήλη έχει υποστηρίξει εδώ και καιρό πως το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον πρώην Πρωθυπουργό και νυν επικεφαλής της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.) είναι η αξιοπιστία του – ή η «αναξιοπιστία» του, αν προτιμάτε, σωστότερα. Οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών, που λογικά δεν πρέπει να του επιτρέπουν να πετάει και πολύ από τη χαρά του, δείχνουν πως δεν έχει αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το συγκεκριμένο πρόβλημα.

Ο λόγος του τώρα, που ακούσαμε και στην αρχή της περιοδείας του στην Ήπειρο, με την ομιλία που απηύθυνε στην Ελεούσα, δεν συνεπαίρνει και μοιάζει σκονισμένος και μονότονος, με τσιτάτα κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής και με τη ρομφαία της εντιμότητας που ο ίδιος κρατά για τον εαυτό του, χωρίς ωστόσο να φεύγουν από πάνω του οι σκιές του παρελθόντος ή οι επαναλαμβανόμενες κατηγορίες εναντίον του για θέματα όπως η αλλαγή των Ποινικών Κωδίκων.

Ο χαρακτήρας του συγκεκριμένου λόγου είναι εσχάτως περισσότερο αριστερίζων, αν και η πορεία της «Ιθάκης» ξεκίνησε από το «λιμάνι» του Κέντρου, γιατί μάλλον έτσι συμβούλεψαν τον πρώην Πρωθυπουργό οι επικοινωνιολόγοι του αρχικά.

Έχοντας όμως ολοκληρώσει πλέον μια ολόκληρη στροφή γύρω από τον εαυτό του – 360 μοιρών, για να θυμηθούμε και την παλιά του δυσκολία με τη γεωμετρία, όταν μπέρδευε την αλλαγή πορείας των 180 μοιρών με την επιστροφή στην αφετηρία… – ο πρώην Πρωθυπουργός καταλήγει ξανά εκεί απ’ όπου ξεκίνησε πριν από δυο και πλέον δεκαετίες: στα αριστερά. Ακούγοντας πιθανώς και τα κελεύσματα νέων «συντρόφων» του, όπως ο Γιώργος Σιακαντάρης, που τον προτρέπουν προς αυτή την κατεύθυνση (πρόβλημα βέβαια, προκύπτει όταν συμπαρίσταται στους εξεγερμένους των Παρισίων, ενδεδυμένος με πανάκριβα σύμβολα του καπιταλισμού εναντίον του οποίου πήγε μέχρι τη Γαλλία για να διαμαρτυρηθεί… αλλά γι’ αυτό οφείλει μάλλον να απολύσει κάποιους νέους επικοινωνιολόγους του, ο πρώην Πρωθυπουργός).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Από τα «ρε Μήτσο» στην πολιτική υποταγή…

Πάντως, κι εδώ τίθεται ένα ζήτημα συνέπειας, σταθερότητας και, εν τέλει, αξιοπιστίας για τον επικεφαλής της ΕΛ.Α.Σ., αφού μέσα σε λίγους μήνες δείχνει να μην κρατά μια σταθερή ιδεολογική πορεία. Μήπως τελικά το πρόβλημα δεν είναι η πυξίδα, αλλά ο καπετάνιος;

Το τρίτο στοιχείο που θα κρίνει την επαναφορά του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή είναι τα πρόσωπα. Κι εδώ δεν είδαμε μέχρι σήμερα κάτι εντυπωσιακό. Σημειολογικά, όμως, έχω να παρατηρήσω κάτι από την τοπική ανθρωπογεωγραφία που αποκαλύπτει τη δεδομένη δυσκολία του εγχειρήματος να στήσεις ένα κόμμα εν κινήσει…

Βρισκόμαστε λογικά 5-6 μήνες πριν από τις εκλογές και το στελεχικό δυναμικό της ΕΛ.Α.Σ. στα Γιάννενα ή, καλύτερα, ο πυρήνας της τοπικής οργάνωσης πάνω στον οποίο θα στηριχθεί το κόμμα, είναι εντελώς ετερόκλητος.

Παλιός ΣΥΡΙΖΑ, λίγο ΠΑΣΟΚ, πολύ λίγη «Νέα Αριστερά» που έφυγε και επέστρεψε… Καχυποψία, συντροφικά «μαχαιρώματα» με το βαμβάκι… Και κανείς δεν γνωρίζει ακόμα ποιος κάνει κουμάντο, σε ποιους στηρίζεται τοπικά η Αμαλίας, ποιους εμπιστεύεται η ηγετική ομάδα, ποιος χαράσσει πολιτική γενικώς, ποιος κάνει media relations κ.λπ., κ.λπ.

Μέχρι να βρουν τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, είναι πολύ πιθανό οι εκλογές να έχουν τελειώσει και να μην καταλάβουν καν πώς ξανάχασαν.

Εκτός, βέβαια, αν για την ΕΛ.Α.Σ. η δεύτερη θέση θεωρείται νίκη. Αλλά τότε, ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει κάνει για τρίτη φορά Πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη κι αυτό, νομίζω, συμφωνούμε πολλοί πως δεν το αντέχει η χώρα…

Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ο Τσίπρας μπορεί να επιστρέψει. Είναι αν έχει επιστρέψει έχοντας αλλάξει κάτι ουσιαστικό. Κι αν το μόνο καινούργιο είναι το περιτύλιγμα, τότε η «Ιθάκη» κινδυνεύει να αποδειχθεί ένα ακόμη ταξίδι χωρίς προορισμό. Με τον ίδιο καπετάνιο, το ίδιο πλήρωμα και, τελικά, τον ίδιο νικητή στην απέναντι όχθη: τον Κυριάκο Μητσοτάκη.