Η ΜΚΟ «Κιβωτός του Κόσμου» κλείνει τη δομή της στην Κόνιτσα, αφήνοντας πίσω της παιδιά που για άλλη μια φορά καλούνται να αλλάξουν ριζικά τη ζωή τους.
Όπως καταγγέλλει με ανακοίνωσή της η “Λαϊκή Συσπείρωση” του Δήμου Κόνιτσας, ο Δήμαρχος Κόνιτσας, Ανδρέας Παπασπύρου, δεν βρήκε ούτε μια λέξη συγγνώμης για την ταλαιπωρία αυτών των παιδιών, που βιώνουν τον φόβο, την αγανάκτηση, τη θλίψη και το τραύμα της νέας αναγκαστικής μετακίνησης, χωρίς οι ίδιοι να κατανοούν το γιατί. Το μόνο που τον απασχόλησε ήταν το κτήριο και το πώς θα το «αξιοποιήσει» εκ νέου.
Ο κύριος λόγος που τέτοια φαινόμενα συμβαίνουν –και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν– είναι ότι η προστασία των παιδιών έχει αφεθεί στα χέρια ιδιωτών, ΜΚΟ και επιχειρηματιών, μέσα στη λογική «κόστους – οφέλους».
Το 2015, με τυμπανοκρουσίες, ο τότε και νυν δήμαρχος είχε φέρει το θέμα της παραχώρησης του κτηρίου της Δημοτικής Αστυνομίας στο Δημοτικό Συμβούλιο, παρουσιάζοντας την εγκατάσταση της «Κιβωτού» ως ευκαιρία για θέσεις εργασίας, τόνωση της αγοράς και αύξηση της επισκεψιμότητας. Οι διαφωνίες της τότε αντιπολίτευσης περιορίστηκαν μόνο στο ζήτημα να εξασφαλιστούν προμήθειες και προσλήψεις προσωπικού από την Κόνιτσα.
Η Λαϊκή Συσπείρωση Κόνιτσας είχε τότε ξεκαθαρίσει και συνεχίζει να επισημαίνει:
«Η προνοιακή πολιτική είναι ευθύνη της πολιτείας και του κράτους. Δεν λύνεται το ζήτημα της κοινωνικής πρόνοιας με τις ΜΚΟ και με έργα που εμφανίζονται “μεγάλα”, χωρίς να γνωρίζει κανείς πώς και από πού χρηματοδοτούνται.»
Δεν μπορεί να είναι λύση οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, που στηρίζονται από εφοπλιστές και μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, δηλαδή από εκείνους που γεννούν τα προβλήματα. Με αυτό τον τρόπο καλλιεργούν φιλανθρωπικό προφίλ, ενώ ταυτόχρονα αποδεσμεύουν το κράτος από τις ευθύνες του.
Η πρόνοια και η παιδεία είναι ευθύνη του κράτους. Λύση θα υπάρξει μόνο όταν η οικονομία περάσει στα χέρια του λαού και αξιοποιηθούν η ύπαιθρος, η γη, τα νερά και η ενέργεια προς όφελος των κατοίκων, ώστε να μπορούν να μείνουν νέες οικογένειες στα χωριά, με δάσκαλο και γιατρό για κάθε παιδί.
Σήμερα γίνεται φανερό ότι όσο η αποκλειστική ευθύνη για την προστασία κάθε παιδιού δεν αναλαμβάνεται από το κράτος, με σύγχρονες δημόσιες δομές φιλοξενίας, επαρκές μόνιμο και ειδικευμένο προσωπικό και πλήρη χρηματοδότηση, τα παιδιά θα αφήνονται απροστάτευτα και ευάλωτα στις διάφορες «Κιβωτούς του Τρόμου».