Και τώρα η ερώτησή μου, κύριε Πρωθυπουργέ

*Φέτος δεν βρέθηκα στη ΔΕΘ. Για πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, δεν παρακολούθησα από κοντά ούτε την ομιλία ούτε τη συνέντευξη Τύπου του Πρωθυπουργού. Επέλεξα την Κόνιτσα , όπου θα παρουσίαζα μία σημαντική αθλητική διοργάνωση, που… κάηκε κι αυτή μαζί με την Τραπεζίτσα

Κύριε Πρωθυπουργέ,
σήμερα στη συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ ακούσαμε για την οικονομία, τους μισθούς, τους φόρους, τη στέγη, τις εκλογές, την αυτοδυναμία, το μέλλον της κυβέρνησης.
Ακούσαμε πολλά για το αύριο.
Εγώ, όμως, θα ήθελα να σας ρωτήσω για το σήμερα.
Για δύο γεγονότα που, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορούν να περάσουν στη δεύτερη γραμμή της επικαιρότητας.
Το πρώτο είναι η Τραπεζίτσα της Κόνιτσας.
Μια φωτιά που ξεκίνησε πριν από ημέρες και εξακολουθεί να δίνει μάχη με τις δυνάμεις πυρόσβεσης. Μια φωτιά σε ένα ιδιαίτερα δύσβατο και δασώδες σημείο, που αναζωπυρώνεται και σήμερα οδήγησε ακόμη και σε νέο μήνυμα του 112. Οι δυνάμεις που επιχειρούν είναι τεράστιες. Η εικόνα όμως που βλέπουμε από το πεδίο είναι μιας μάχης που δεν τελειώνει.
Και εδώ γεννιέται το ερώτημα.
Έγιναν όλα όσα έπρεπε να γίνουν από την πρώτη στιγμή;
Υπήρξαν καθυστερήσεις; Υπήρξαν επιχειρησιακές επιλογές που πρέπει να εξεταστούν; Υπήρξαν παραλείψεις;
Δεν είμαι εγώ αυτή που θα βγάλει πόρισμα. Υπάρχουν αρμόδιες υπηρεσίες και θεσμοί που οφείλουν να απαντήσουν.
Αλλά υπάρχει κάτι που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει:
η Κόνιτσα καίγεται.
Και μαζί της καίγεται ένα πολύτιμο φυσικό κεφάλαιο της Ηπείρου, με ένα περιβαλλοντικό αποτύπωμα που δεν θα μετρηθεί μόνο σε στρέμματα.
Η φωτιά έχει αφήσει πίσω της καμένο δάσος, καπνό και μια βαθιά ανησυχία για το τι θα απομείνει όταν επιτέλους σβήσουν οι τελευταίες φλόγες.
Και όμως, κύριε Πρωθυπουργέ, πόσο χώρο καταλαμβάνει αυτή η φωτιά στην κεντρική ενημέρωση της χώρας;
Πόσο συζητήθηκε η Κόνιτσα στα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα;
Πόσο απασχόλησε την πολιτική επικαιρότητα;
Γιατί όταν κάτι συμβαίνει στην περιφέρεια, πολλές φορές μοιάζει σαν να συμβαίνει σε μια άλλη Ελλάδα.
Και η Ελλάδα, κύριε Πρωθυπουργέ, δεν τελειώνει στην Αθήνα.
Το δεύτερο γεγονός είναι ακόμη πιο βαρύ.
Δύο Έλληνες πιλότοι, ο Επισμηναγός Ιωάννης Μπλέσιας και ο Σμηναγός Δημήτριος Πέτρου, έχασαν τη ζωή τους όταν το Phantom συνετρίβη στην Τανάγρα. Δύο άνθρωποι που υπηρετούσαν την Πολεμική Αεροπορία και πλήρωσαν με τη ζωή τους το τίμημα της αποστολής τους.
Μια εθνική τραγωδία.
Και φυσικά η χώρα πενθεί.
Όμως, μέσα σε λίγες ώρες, είδαμε μια εικόνα που γεννά ένα ακόμη ερώτημα.
Οι κομματικές εκδηλώσεις της Νέας Δημοκρατίας στη ΔΕΘ ακυρώθηκαν λόγω της τραγωδίας, όμως η προγραμματισμένη ομιλία του πρωθυπουργού πραγματοποιήθηκε κανονικά και σήμερα πραγματοποιήθηκε και η καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου.
Θα μου πείτε: η χώρα πρέπει να κυβερνηθεί.
Σωστά.
Αλλά η πολιτική δεν είναι μόνο πρόγραμμα.
Δεν είναι μόνο αριθμοί.
Δεν είναι μόνο εξαγγελίες.
Είναι και συμβολισμός.
Είναι και η αίσθηση που δίνει η πολιτική ηγεσία σε έναν πολίτη που βλέπει γύρω του μια χώρα να δοκιμάζεται.
Και κάπου εδώ επιστρέφω στην πρώτη μου ερώτηση.
Και τώρα η ερώτησή μου, κύριε Πρωθυπουργέ:
Τι σημαίνει για εσάς αυτή τη στιγμή η Κόνιτσα;
Τι σημαίνει για εσάς η Τραπεζίτσα;
Τι σημαίνει η εικόνα μιας μεγάλης δασικής πυρκαγιάς που συνεχίζει να καίει ημέρες μετά την έναρξή της;
Τι σημαίνει για εσάς η απώλεια δύο νέων ανθρώπων της Πολεμικής Αεροπορίας;
Και, κυρίως, πόσο διαφορετικά θα έπρεπε να είναι τα πράγματα εάν αυτά τα δύο γεγονότα είχαν συμβεί στην καρδιά της Αθήνας;
Δεν ζητώ επικοινωνία.
Δεν ζητώ πολιτική εκμετάλλευση της τραγωδίας.
Δεν ζητώ εύκολες απαντήσεις.
Ζητώ απαντήσεις.
Γιατί η Ήπειρος δεν είναι μακριά.
Η Κόνιτσα δεν είναι μακριά.
Οι άνθρωποι που δίνουν τη μάχη με τη φωτιά δεν είναι αριθμοί σε μια επιχειρησιακή ενημέρωση.
Και οι δύο πιλότοι που έφυγαν δεν είναι απλώς δύο ονόματα σε μια ανακοίνωση.
Είναι άνθρωποι.
Είναι οικογένειες.
Είναι ζωές.
Και όταν μια χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια τέτοια στιγμή, ο πρωθυπουργός δεν κρίνεται μόνο από το τι εξαγγέλλει.
Κρίνεται και από το πού στρέφει το βλέμμα του.
Σήμερα, λοιπόν, από τη ΔΕΘ, ανάμεσα στα δισεκατομμύρια, στους φόρους, στους μισθούς και στις εκλογές, θα ήθελα να κρατήσω μία μόνο ερώτηση.
Και τώρα η ερώτησή μου, κύριε Πρωθυπουργέ:
Βλέπετε πραγματικά την Κόνιτσα; Θα μάθουμε τι έγινε με τους αδικοχαμένους πιλότους μας;