Μητροπολίτης Παραμυθίας Σεραπίων: Ο Θεός είναι ο μεγάλος Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας

Με ιδιαίτερη κατάνυξη τελέστηκε η πανηγυρική Θεία Λειτουργία στον ναό των Αγίων Αναργύρων Βουβοποτάμου Πρέβεζας, κατά την οποία ιερούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργης κ. Σεραπίων. Στο κήρυγμά του, ο ιεράρχης ανέλυσε τη βαθιά σχέση ανάμεσα στην πνευματική και τη σωματική υγεία, αναδεικνύοντας τον ρόλο των πνευματικών πατέρων ως θεραπευτών των εσωτερικών τραυμάτων του ανθρώπου.

Σχετικά με τη φύση του σώματος και της ψυχής, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε: «Είναι εύκολα διακριτός σε όλους μας ο διαχωρισμός ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου και ταυτόχρονα ανάμεσα στις ατέλειες που επηρεάζουν το σώμα και την ψυχή. Όσο διαφορετική είναι η ουσία της ψυχής από την ουσία του σώματος, άλλο τόσο διαφορετικές είναι και οι ασθένειες που επηρεάζουν είτε την ψυχή είτε το σώμα».

Για τη θεραπευτική προσέγγιση ψυχής και σώματος, πρόσθεσε: «Αυτά τα δύο στοιχεία που συνθέτουν την ανθρώπινη ύπαρξη, χρειάζεται να υπάρχει ένας τρόπος να θεραπευτούν ανάλογα με τις ανάγκες τους. Η σωματική ασθένεια εύκολα μπορεί να διαγνωστεί, γιατί μπορούμε να κάνουμε εξετάσεις και να ανακαλύψουμε το πρόβλημα· όμως η ψυχική ασθένεια είναι συχνά βαθιά κρυμμένη μέσα στην ψυχή και πολλές φορές δεν αναγνωρίζεται εύκολα η αρρώστια που ταλαιπωρεί την ψυχή».

Προσδιορίζοντας τον ρόλο των πνευματικών της Εκκλησίας, ο Μητροπολίτης είπε: «Η Εκκλησία έχει «ιατρούς» και θεραπεύει τα της ψυχής, και αυτοί δεν είναι άλλοι από τους εξομολόγους, τους πνευματικούς, τους οποίους όλοι ανεξαιρέτως, είτε είμαστε κληρικοί είτε λαϊκοί, τους έχουμε ανάγκη, όπως έχουμε ανάγκη τον γιατρό για τη θεραπεία της σωματικής ασθένειας».

Μιλώντας για την εξομολόγηση και τη συμβολή του εξομολόγου, ο ιεράρχης υπογράμμισε: «Όταν αναπαύεται η ψυχή μας σε κάποιον πνευματικό κληρικό και εμπιστευόμαστε τα εσώτερά της σε αυτόν χωρίς φόβο και χωρίς κανέναν δισταγμό, τότε ο πνευματικός μπορεί με τις ενέργειες της θείας χάριτος να ελέγξει τις αμαρτίες μας, να ξεσκεπάσει τον κακό δρόμο που έχουμε πάρει και να μας βοηθήσει να επαναπροσδιορίσουμε την πορεία μας προς την αληθινή ζωή. Επίσης ο πνευματικός εξομολόγος μας βοηθάει να αντιμετωπίσουμε τις ενοχές που δημιουργούνται μέσα μας, όταν η αμαρτία επισκιάζει την ψυχή μας. Και μας παρακινεί να παραδεχθούμε ότι είμαστε ένοχοι απέναντι στον Θεό, να αναθεωρήσουμε, ώστε να φύγουν από πάνω μας όχι μόνο οι αμαρτίες αλλά και οι ενοχές μας, γιατί αναγνωρίζει η ψυχή μας ότι έχουμε διαπράξει κάποια αμαρτία. Μόνο τότε θα έρθει η γαλήνη στην ψυχή, η οποία θα φέρει και τη γαλήνη στο σώμα. Αν η ψυχή μας είναι υγιέστατη, τότε και το σώμα δεν μπορεί να τρωθεί από τις ασθένειες· όταν πέφτουμε ψυχολογικά, τότε φουντώνουν οι ασθένειες».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τα ιστορικά χάνια και οι στοές της πόλης σε ημερίδα του ΤΕΕ Ηπείρου

Αναφερόμενος στη διαχρονική προσφυγή των πιστών στην πνευματική βοήθεια της Εκκλησίας, τόνισε: «Μη νομίζουμε και μην σκεφτόμαστε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που δεν προστρέχουν στην ανάγκη της Εκκλησίας, δεν προστρέχουν στη βοήθεια των αγίων της Εκκλησίας μας και δεν αποθέτουν τις ελπίδες και τα δάκρυά τους ενώπιον των αγίων εικόνων, εκζητώντας τη θεραπεία για τις διάφορες ασθένειες της ψυχής και του σώματος».

Θέτοντας τα όρια της ανθρώπινης επιστήμης σε σχέση με τη θεϊκή παρέμβαση, εξήγησε: «Όσο και αν έχει προοδεύσει στις ημέρες μας η ιατρική, πάντοτε πρέπει να θυμόμαστε ότι υπάρχουν στιγμές όπου οι γιατροί κάνουν το ανθρωπίνως δυνατόν αλλά σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Και μόνο η επέμβαση του Αγίου Θεού, Αυτός ο οποίος παρέχει τη ζωή και την υγεία στους ανθρώπους, μπορεί να βοηθήσει. Η προσπάθεια των γιατρών βεβαίως είναι ευλογημένη και αποδεκτή από την Εκκλησία, αλλά ο μεγάλος Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων είναι ο Θεός».

Εστιάζοντας στα αίτια της πνευματικής κατάπτωσης, ο Σεβασμιώτατος σημείωσε: «Και αναρωτιόμαστε πότε ασθενεί το πνεύμα, πότε ασθενεί η ψυχή. Είναι ολοφάνερο ότι όταν η καρδιά μας είναι δοσμένη σε πονηρές επιθυμίες, σε πονηρές σκέψεις, σε πονηρές πράξεις, όταν η καρδιά μας δεν αγαπάει, δεν αγαπάει τον Θεό και απομακρύνεται από Αυτόν και Τον καταργεί, τότε δημιουργούνται οι ψυχικές αμαρτίες που βασανίζουν τους ανθρώπους. Η ψυχή μας αρρωσταίνει κάθε φορά που είτε ο νους μας είτε το σώμα μας χωρίζεται από την αληθινή πηγή της ζωής, τον Θεό, και τότε οδηγείται στο σκοτάδι και στο τέλος κινδυνεύει να χαθεί».

Να σημειωθεί ότι καλό θα ήταν το σώμα μας και η ψυχή μας να μη συμπιέζονται και να μην κλείνονται μέσα στην προσκαιρότητα, γιατί τότε χάνουμε την απέραντη διάσταση του Θεού. Όταν καθηλωνόμαστε μόνο στο «σήμερα» και πασχίζουμε να απωθήσουμε από το παρατηρητήριο της ψυχής μας το «αύριο» και το «αιώνιο», τότε ακρωτηριάζουμε την ίδια την ύπαρξή μας.

Είναι επιζήμιο να τρέφουμε και να θάλπουμε τη σάρκα μας και να δολοφονούμε το πνεύμα. Γεμίζουμε με ψεύτικες ικανοποιήσεις το «εδώ» και εκτοπίζουμε το «μετά».

Με τη νοοτροπία και με τη στάση μας αυτή ψαλιδίζουμε τα όνειρα, ψαλιδίζουμε την ιστορία μας, ψαλιδίζουμε την ύπαρξή μας. Και ζούμε μια ζωή που οι πατέρες μας χαρακτηρίζουν «βοσκηματώδη». Γήινη. Σαρκική. Εφήμερη.

π. Ηλίας Μάκος