Ο Πάτερ Αντώνιος της “Κιβωτού”: Η αθώωση που έκανε περισσότερα κλικ από τις κατηγορίες

Τελικά, θέλει καλές ειδήσεις το κοινό; Ή μήπως έχει αρχίσει να κουράζεται από τη διαρκή κατανάλωση καταγγελιών, σκανδάλων και δημόσιων εκτελέσεων χαρακτήρων, που τόσο πρόθυμα του σερβίρουμε καθημερινά εμείς οι δημοσιογράφοι;

Το ερώτημα δεν είναι καθόλου αθώο. Ιδίως όταν το θέτει κάποιος που παρακολουθεί καθημερινά, από την πλευρά του αρχισυντάκτη, τι διαβάζεται και τι προσπερνάται στο διαδίκτυο.

Ένα από τα μεγάλα ζητήματα στην ακαδημαϊκή έρευνα του Τύπου, εδώ και δεκαετίες, είναι η λεγόμενη «αξία των ειδήσεων» (news value). Ποια χαρακτηριστικά μιας είδησης την κάνουν πιο πιασάρικη, πιο ευπώλητη ή, με όρους διαδικτύου, πιο viral. Η αρνητικότητα παραμένει ένα από τα ισχυρότερα ειδησεογραφικά κριτήρια. Εγκλήματα, ατυχήματα, καταστροφές, συγκρούσεις, ακόμη και συγκεκριμένες λέξεις στον τίτλο μιας είδησης, κερδίζουν σχεδόν αυτόματα κλικ.

Στην περίπτωση, όμως, της «Κιβωτού του Κόσμου» παρατηρούσα κάτι διαφορετικό. Εδώ και αρκετό καιρό, οι αρνητικές ειδήσεις γύρω από τον ιδρυτή της οργάνωσης δεν είχαν σχεδόν καμία απήχηση. Ώσπου χθες, η είδηση της αθώωσης του πατέρα Αντωνίου από το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ιωαννίνων έγραψε εύκολα χιλιάδες views. Και αυτό με έβαλε σε σκέψεις.

Το συνδύασα με όσα μου είπε ο ίδιος, στην κουβέντα μας μετά το δικαστήριο. Ότι ουδέποτε αισθάνθηκε την κατακραυγή και την περιφρόνηση που θα περίμενε κανείς να συναντήσει ένας άνθρωπος ο οποίος επί τέσσερα σχεδόν χρόνια βρίσκεται αντιμέτωπος με τη δημόσια διαπόμπευση και μια εξαντλητική δικαστική περιπέτεια. Αντίθετα, όπως μου περιέγραψε, ο απλός κόσμος που συναντά καθημερινά τον αγκαλιάζει, του μιλά και του δίνει κουράγιο (η αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε ο πατέρας Αντώνιος στο epirusgate.gr θα δημοσιευτεί την ερχόμενη Κυριακή).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πέρα από τις κορδέλες και το οπαδιλίκι του Άδωνι…

Ίσως, λοιπόν, η απάντηση στο αρχικό μου ερώτημα να βρίσκεται ακριβώς εδώ. Ο κόσμος δεν διψά πάντοτε για την πτώση ενός ανθρώπου. Κάποιες φορές περιμένει και την είδηση που θα του επιτρέψει να πιστέψει ξανά σε αυτόν, ίσως γιατί δεν έπαψε μέσα του ποτέ, να πιστεύει στην αθωότητα του συγκεκριμένου προσώπου.

Ας πάμε, όμως, και στην ουσία της υπόθεσης. Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από την πρώτη δημόσια καταγγελία κατά του ιδρυτή της «Κιβωτού του Κόσμου». Τέσσερα χρόνια στα οποία η δικαστική διερεύνηση συνοδεύτηκε από μια παράλληλη δημόσια δίκη, με κατηγορητήρια, ετυμηγορίες και καταδίκες να εκδίδονται καθημερινά από τηλεοπτικά παράθυρα και διαδικτυακά πρωτοσέλιδα.

Η αθωωτική απόφαση των Ιωαννίνων αφορά συγκεκριμένες κατηγορίες και ασφαλώς δεν προδικάζει την έκβαση άλλων δικαστικών υποθέσεων. Αποτελεί, όμως, μια ισχυρή υπενθύμιση ότι η Δικαιοσύνη αποφαίνεται με αποδεικτικά στοιχεία και όχι με την ένταση της δημοσιότητας.

Στο μεταξύ, τι απέγινε η ίδια η «Κιβωτός»;

Η πρώτη κυβέρνηση Μητσοτάκη τοποθέτησε στην προεδρία της οργάνωσης μια γόνο γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας, η οποία παρέμεινε για περιορισμένο διάστημα στο τιμόνι της. Ακολούθησαν διοικητικές αλλαγές και η διακοπή λειτουργίας δομών που είχαν αφήσει ισχυρό αποτύπωμα σε τοπικές κοινωνίες.

Η ακριτική Πωγωνιανή και η Κόνιτσα γνωρίζουν καλά τι σήμαινε η παρουσία αυτών των δομών. Παιδιά, εργαζόμενοι, καθημερινή δραστηριότητα, μια ανάσα ζωής σε περιοχές που παλεύουν με την εγκατάλειψη και τη δημογραφική συρρίκνωση. Και ξαφνικά, λουκέτα.

Στη χθεσινή μας συζήτηση, ο πάτερ Αντώνιος μου ανέφερε αποθεματικό 17 εκατομμυρίων ευρώ και εκατοντάδες ακίνητα ως περιουσιακά στοιχεία της οργάνωσης κατά την αλλαγή διοίκησης. Αν αυτά ήταν τα οικονομικά δεδομένα, ποιος θα εξηγήσει γιατί δεν κατέστη δυνατή η συνέχιση της λειτουργίας των δομών; Ήταν οι διάδοχοι του πατέρα Αντωνίου ανίκανοι να διαχειριστούν αυτή την «προίκα» ή υπήρξε διαφορετικός σχεδιασμός για το μέλλον της «Κιβωτού»; Ποιος αποφάσισε, με ποια κριτήρια και με ποια αξιολόγηση των συνεπειών για τα παιδιά και τις τοπικές κοινωνίες; Και ποιος λογοδότησε για όλα αυτά;

Όσο προχωρούν οι δικαστικές διαδικασίες, τα ερωτήματα αυτά αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα. Γιατί η αθώωση σε μια υπόθεση δεν αρκεί από μόνη της για να αποκαταστήσει όσα χάθηκαν στο μεταξύ.

Στο τέλος αυτής της πολυετούς διαδρομής, εφόσον οι δικαστικές κρίσεις δικαιώσουν οριστικά τον πατέρα Αντώνιο, θα βρεθεί άραγε ένας πολιτικός με την ευθιξία να εξηγήσει στους κατοίκους της Πωγωνιανής, της Κόνιτσας, του Βόλου, της Χίου και των άλλων περιοχών τι ακριβώς συνέβη με τις δομές της οργάνωσης;

Θα υπάρξει κάποιος να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τις αποφάσεις που ελήφθησαν ή θα περιοριστούμε στις γνωστές, βολικές σιωπές;

Η Δικαιοσύνη στα Ιωάννινα μίλησε για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Η πολιτική, για την τύχη της «Κιβωτού του Κόσμου» όμως, εξακολουθεί να χρωστά απαντήσεις.