Μετακινούμενη κτηνοτροφία: «Ταφόπλακα» η απαγόρευση μετακίνησης των ζώων

Τον έντονο προβληματισμό της για τις συνέπειες που προκαλεί η απαγόρευση μετακίνησης των ζώων εκφράζει, μέσω ανάρτησής της, η σελίδα «Καταφύγιο Αετομηλίτσας – Το Ντένισκο». Στην ανάρτηση γίνεται αναφορά στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μετακινούμενοι κτηνοτρόφοι, στις επιπτώσεις για την ελληνική ύπαιθρο, αλλά και στον ιστορικό, πολιτιστικό και οικολογικό ρόλο της μετακινούμενης κτηνοτροφίας.

Οριζόντια απαγόρευση της μετακίνησης των ζώων, ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ στην μετακινούμενη κτηνοτροφία !

Οι κτηνοτρόφοι καλούνται να κρατήσουν τα ζώα τους κλεισμένα, να αγοράζουν πανάκριβες ζωοτροφές, να βλέπουν το κόστος παραγωγής να εκτοξεύεται και το εισόδημά τους να καταρρέει.

Ακόμη χειρότερα, καλούνται να κλείνουν τα ζώα τους στο στάβλο για 24/24 στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού, με τεράστιες συνέπειες στην υγεία των ζωντανών.

Η κυβέρνηση και οι υπηρεσίες της ισχυρίζονται ότι όλα αυτά γίνονται για να προστατευτεί το ζωικό κεφάλαιο, η φέτα ΠΟΠ και η θέση της στις διεθνείς αγορές. Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που προσβάλλει τη νοημοσύνη των παραγωγών αλλά και όλων των υπολοίπων.
Υπάρχουν περιοχές στην χώρα που είναι σε καραντίνα εδώ και 2 χρόνια και “ξέχασαν” να τις βγάλουν , όπως θα “ξεχάσουν” τώρα να άρουν και τον νέο Κανονισμό ! Ποντάρουν δε και στο ότι σε 2 χρόνια δεν θα υπάρχουν τα ίδια δεδομένα…
Ο Ορεινός όγκος της Χώρας δέχεται νέο πλήγμα, επίσης τα χωριά που το καλοκαίρι έπαιρναν μια ανάσα ζωής …

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ιωάννινα: Ο APON live στο Θέατρο ΕΗΜ Φρόντζου με το «Ηχογένεια tour»

Η μετακινούμενη κτηνοτροφία, μια αρχαία πρακτική που διατηρείται ζωντανή εδώ και αιώνες, εντάσσεται στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO και αφηγείται την αλληλεξάρτηση ανθρώπων και φύσης.
Η μετακινούμενη κτηνοτροφία αποτελεί ένα παραδοσιακό κτηνοτροφικό σύστημα προσαρμοσμένο στις εποχικές μεταβολές του κλίματος, αλλά και της διαθέσιμης βοσκήσιμης ύλης και αποτελεί έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς τρόπους εκτροφής των ζώων σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου.

“Η ζωή αυτή μοιάζει με τον βοσκότοπο, καθώς απλώνεται σε πλαγιές, σε εποχές, σε χιλιόμετρα και δεν χωράει σε ένα σπίτι, ούτε σε μια μνήμη. «Είναι δύο πατρίδες και καμιά δεν είναι “πιο” πατρίδα από την άλλη». Τα ζώα έχουν μνήμη πιο δυνατή από τους ανθρώπους, «θυμούνται κάθε πέρασμα, κάθε στροφή, κάθε κονάκι που έχουν συνηθίσει. Ξέρουν πότε έρχεται η άνοιξη και τι σημαίνει αυτή για εκείνα: δρόμος, φύση, βουνό».

«Μια χρονιά αργήσαμε να φύγουμε. Τα ζώα άρχισαν να ανησυχούν. Μόλις άκουγαν το φορτηγό του γαλατά να πλησιάζει, σήκωναν τα κεφάλια τους. Νόμιζαν πως ήρθε η ώρα να φορτωθούν και να φύγουν. Ήταν έτοιμα. Το βουνό τα περίμενε».
Δεν πρόκειται για υπερβολή, ούτε για ρομαντική προβολή, αλλά για συνήθεια, βιολογία, ρυθμό της φύσης· το σώμα θυμάται, ακόμα κι όταν το μυαλό ξεχνά. Αυτός ο αόρατος ρυθμός, που συνδέει τα ζώα με τον τόπο και τις εποχές, φαίνεται να έχει διαταραχθεί, όπως και όλα όσα άλλοτε λειτουργούσαν αθόρυβα αλλά με ακρίβεια, σαν καλά κουρδισμένο ρολόι.”

Σε παρόμοια ψυχολογία βρίσκονται και οι μετακινούμενοι κτηνοτρόφοι, που ξέρουν καλά πως η επιβίωση στηρίζεται στην κίνηση, στην αλλαγή τόπου, στην αναζήτηση βοσκής και ισορροπίας. «Και για τις δύο πλευρές, ζώα και μετακινούμενους κτηνοτρόφους, το βιολογικό ρολόι έχει διαταραχθεί και ο χρόνος δεν κυλά πια όπως πριν, αλλά μοιάζει να έχει σπάσει»

Και γιατί παρά τις δυσκολίες, συνεχίζουν την παράδοση;
«Γιατί η μετακινούμενη κτηνοτροφία είναι μέρος της ψυχής μας, της παράδοσης και της ταυτότητάς μας, η μετακίνηση των κοπαδιών δεν είναι πια απλώς ανάγκη επιβίωσης, αλλά μια γιορτή, μια επιστροφή στις ρίζες, που καθορίζει την ύπαρξη και το νόημα της ζωής μας. »

Η μετακινούμενη κτηνοτροφία δεν είναι όμως μόνο μια πρακτική επιβίωσης, είναι και ένα οικοσύστημα σε κίνηση. «Δεν είναι μόνο επάγγελμα. Είναι ο τρόπος που λειτουργεί η φύση, η διαχείριση του τοπίου, η προστασία των βοσκοτόπων και η ισορροπία του οικοσυστήματος. Στην πραγματικότητα, τα κοπάδια διατηρούν το τοπίο καθαρό, επιτρέπουν στη νέα βλάστηση να αναπτυχθεί και ανοίγουν μονοπάτια στη γη, η οποία χωρίς αυτά τα ζώα θα είχε καταληφθεί από πυκνότερη βλάστηση που θα ήταν επιρρεπής σε φωτιές. Όταν χαθεί το κοπάδι, δεν χάνεται μόνο η οικονομική ζωή του κτηνοτρόφου, αλλά και η ισορροπία του τοπίου»

Η απώλεια της μετακινούμενης κτηνοτροφίας είναι επίσης και η απώλεια της ισχυρής οικολογικής παρουσίας των ζώων στα βουνά και τα πεδινά. Τα ζώα δεν «τρώνε» απλώς το χορτάρι· το ρυθμίζουν, το καθαρίζουν, το ανανεώνουν, η ισχυρή σύνδεση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, μέσω των ζώων, ήταν πάντα το σημείο ισχυρής ισορροπίας στην ύπαιθρο της Ελλάδας.

Όταν υπήρχαν περισσότερα κοπάδια, ήταν καλύτερες και οι σοδειές των μελισσοκόμων. Οι μέλισσες δεν έχουν συμφέρον, έχουν ένστικτο.

Πηγαίνουν εκεί που η φύση είναι ζωντανή. Εκεί που υπάρχει βόσκηση, ανακύκλωση ύλης, φως και χώρος ανοιχτός. Εκεί φτιάχνουν το καλύτερο μέλι. Ο κόσμος αυτός «δεν είναι γραφικός, είναι σύνθετος, λειτουργικός, αρχαίος και έξυπνος. Ένα οικοσύστημα συμβίωσης: άνθρωποι, ζώα, φύση, καθένας στον ρόλο του, όχι απέναντι, αλλά μαζί».

Η μετακινούμενη κτηνοτροφία είναι πανάρχαιη και απολύτως ελληνική, δεν πρόκειται για μια πρακτική που ξεκίνησε χθες, ούτε πριν έναν ή δύο αιώνες, αλλά συνοδεύει την ύπαιθρο της Ελλάδας από τότε που υπάρχουν κοπάδια και βουνά.

Το σύστημα βασίζεται στην εποχική μετακίνηση κοπαδιών, από τα πεδινά χειμαδιά τον χειμώνα, στα ορεινά βοσκοτόπια το καλοκαίρι. Και δεν πρόκειται απλώς για μια τεχνική επιβίωσης. Πρόκειται για έναν ρυθμό ζωής, που συγχρονίζεται με τις εποχές, τη φύση, τη γη.

“Οι παλιές στράτες, δεν ήταν απλοί δρόμοι, αλλά διάδρομοι πολιτισμού. Και αν κάποιος νομίζει πως είναι μόνο θέμα οικονομίας, «κάνει λάθος». Η μετακινούμενη κτηνοτροφία «είναι κομμάτι της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας. Είναι η αόρατη γέφυρα που ενώνει τον άνθρωπο με το τοπίο, η μνήμη σε κίνηση. Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για μια ξεπερασμένη πρακτική, αλλά για μια ζωντανή απόδειξη ότι μπορείς να ζεις με τη φύση, όχι εναντίον της»!!!

Της Άννας Καραγιάννη