Όταν η απάτη βρωμίζει ακόμη και την αλληλεγγύη

Υπάρχει τελικά κάτι που να έχει απομείνει όρθιο μπροστά στην ανθρώπινη απληστία;

Η υπόθεση της φερόμενης απάτης εκατομμυρίων, με φόντο εράνους για παιδιά που αντιμετωπίζουν σοβαρές ασθένειες, προκαλεί κάτι περισσότερο από οργή. Προκαλεί αποστροφή για το σημείο στο οποίο μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη επινοητικότητα όταν μοναδικός της στόχος γίνεται το εύκολο χρήμα.

Γιατί εδώ αγγίζουμε ένα από τα τελευταία καταφύγια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Την αλληλεγγύη. Την αυθόρμητη διάθεση να βάλεις το χέρι στην τσέπη για να βοηθήσεις κάποιον που υποφέρει. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για ένα άρρωστο παιδί.

Η φαντασία όσων αναζητούν τρόπους να πλουτίσουν παράνομα φαίνεται πως έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Κάθε φορά που πιστεύουμε ότι έχουμε δει την πιο εξωφρενική μορφή απάτης, έρχεται μια νέα υπόθεση να μας διαψεύσει.

Και τώρα, σύμφωνα με όσα ερευνούν οι Αρχές, ακόμη και ο ανθρώπινος πόνος μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο προσέλκυσης χρημάτων, σε βιτρίνα πίσω από την οποία ενδέχεται να κρύβονται εντελώς διαφορετικές δραστηριότητες.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πολύ γαλάζιο, πολλή επικοινωνία – Και από ουσία;

Το μεγαλύτερο κακό, όμως, δεν μετριέται μόνο σε εκατομμύρια ευρώ. Μετριέται στην εμπιστοσύνη που καταστρέφεται.

Από εδώ και πέρα, πόσοι θα δουν έναν έρανο για ένα παιδί και δεν θα αναρωτηθούν πού πραγματικά καταλήγουν τα χρήματα; Πόσοι θα διαβάσουν μια συγκινητική έκκληση και δεν θα σκεφτούν μήπως κάποιος επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την ευαισθησία τους; Πόσοι θα διστάσουν να προσφέρουν ακόμη και λίγα ευρώ, επειδή δεν θα είναι βέβαιοι ότι η βοήθειά τους φτάνει εκεί όπου πρέπει;

Αυτή είναι η πιο ύπουλη συνέπεια τέτοιων υποθέσεων. Ότι δηλητηριάζουν την ίδια την έννοια της προσφοράς.

Και το τίμημα κινδυνεύουν να το πληρώσουν άνθρωποι που έχουν πραγματική ανάγκη. Οικογένειες που δίνουν καθημερινά μάχες για την υγεία των παιδιών τους. Σύλλογοι και εθελοντές που εργάζονται με εντιμότητα, χωρίς δημοσιότητα, χωρίς προσωπικό όφελος, χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Αυτοί θα βρεθούν αύριο αντιμέτωποι με την καχυποψία που καλλιεργούν όσοι χρησιμοποιούν την κοινωνική ευαισθησία ως πιθανό όχημα παράνομου πλουτισμού.

Ασφαλώς, οι ευθύνες στη συγκεκριμένη υπόθεση θα αποδοθούν από τη Δικαιοσύνη. Οι καταγγελίες και οι κατηγορίες πρέπει να αποδειχθούν. Δεν χωρούν προκαταβολικές καταδίκες.

Υπάρχει, ωστόσο, ένα ευρύτερο ζήτημα που δεν μπορεί να περιμένει τη δικαστική κατάληξη. Η ανάγκη ουσιαστικού ελέγχου και πλήρους διαφάνειας στη διαχείριση χρημάτων που συγκεντρώνονται στο όνομα της φιλανθρωπίας.

Όποιος ζητά χρήματα επικαλούμενος τον πόνο ενός παιδιού οφείλει να μπορεί να αποδείξει μέχρι το τελευταίο ευρώ πού αυτά καταλήγουν.

Γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο να φοβόμαστε ακόμη και την καλοσύνη μας. Να υποψιαζόμαστε την έκκληση για βοήθεια. Να αναρωτιόμαστε αν πίσω από έναν ιερό σκοπό κρύβεται κάποια βρόμικη συναλλαγή.

Και είναι πραγματικά θλιβερό να χρειάζεται πλέον ο άνθρωπος να ελέγχει, να διασταυρώνει και να υποψιάζεται πριν κάνει κάτι τόσο απλό και τόσο ανθρώπινο: να βοηθήσει.

Η κοινωνία δεν αντέχει να χάσει και την εμπιστοσύνη στην αλληλεγγύη. Γιατί τότε, μαζί με τα χρήματα που ενδεχομένως υπεξαιρούνται, θα έχει κλαπεί κάτι πολύ πιο πολύτιμο. Η προθυμία μας να σταθούμε δίπλα στον συνάνθρωπο.