Πανηγυρικός εορτασμός του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου, γέροντα του Οσίου Παϊσίου, στην Κόνιτσα

Με την τέλεση ιεράς αγρυπνίας τιμήθηκε στην ιστορική Ιερά Μονή Μολυβδοσκεπάστου, στην περιοχή της Κόνιτσας, η μνήμη του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη, ο οποίος υπήρξε ο πνευματικός καθοδηγητής του Οσίου Παϊσίου. Η επιλογή της Κόνιτσας για τον πανηγυρικό εορτασμό δεν είναι τυχαία, αφού η ακριτική αυτή πόλη αποτέλεσε τη δεύτερη πατρίδα του Αγίου Παϊσίου, εκεί όπου εγκαταστάθηκε η μικρασιατική του οικογένεια μετά τον ξεριζωμό.

Ο Άγιος Αρσένιος, που γεννήθηκε το 1840 στα Φάρασα της Καππαδοκίας —την ίδια γενέτειρα με τον Όσιο Παΐσιο, τον οποίο και βάπτισε ως αρχιμανδρίτης—, άφησε την τελευταία του πνοή το 1924 στην Κέρκυρα. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μακριά από τη γη του, βιώνοντας την προσφυγιά, έναν διωγμό των Μικρασιατών που ο ίδιος είχε προφητεύσει πολλά χρόνια πριν συμβεί.

Παρά το νεαρό της ηλικίας του τότε, ο Όσιος Παΐσιος κράτησε ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη και την ψυχή του τις διδαχές και τα βιώματα του πνευματικού του πατέρα. Στις συγκλονιστικές του αφηγήσεις περιγράφει πώς ο γέροντας πλέον Αρσένιος έφτασε στο νησί της Κέρκυρας μαζί με την οικογένεια Ενζεπίδη, βαθιά πληγωμένος από τις φρικτές σφαγές και την αδικία που υπέστη ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας.

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλούν επίσης οι μαρτυρίες του Αγίου Παϊσίου σχετικά με την ανακομιδή των ιερών λειψάνων του γέροντά του. Τον Οκτώβριο του 1958, ο Όσιος Παΐσιος μετέβη στην Κέρκυρα, προχώρησε ο ίδιος στην εκταφή των οστών και τα μετέφερε στην Κόνιτσα. Αργότερα, το 1970, τα λείψανα μεταφέρθηκαν στο γυναικείο ησυχαστήριο που ίδρυσε στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, όπου και φυλάσσονται μέχρι σήμερα. Ο Όσιος Παΐσιος κατέγραψε μάλιστα ένα συγκλονιστικό περιστατικό από το βράδυ της ανακομιδής: την ώρα που προσευχόταν μπροστά στα λείψανα, ένιωσε μια βίαιη πίεση στον λαιμό του, σαν κάποιος να προσπαθούσε να τον πνίξει. Μόλις φώναξε τρομαγμένος «Άγιε Αρσένιε, βοήθησέ με», ένιωσε αμέσως δύο ισχυρά χέρια να τον απελευθερώνουν.

Η θαυματουργική δράση του Αγίου Αρσενίου, ωστόσο, ήταν πλούσια ήδη όσο βρισκόταν εν ζωή. Προσέφερε θεραπεία σε όλους ανεξαιρέτως, τόσο σε Χριστιανούς όσο και σε Τούρκους, καθώς δεν έκανε διακρίσεις, βλέποντας στο πρόσωπο κάθε ανθρώπου την εικόνα του Θεού και έναν αδελφό που είχε ανάγκη από αγάπη και κατανόηση. Πολλές άτεκνες γυναίκες κατάφεραν να αποκτήσουν παιδιά, αφότου ο Άγιος τους διάβαζε ευχή ή τους έδινε ένα χαρτί με αυτοσχέδιες προσευχές ως ευλογία.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Άρτα: Παρέμβαση Γεροβασίλη για την υποστελέχωση του Κέντρου Υγείας Αγνάντων

Παράλληλα, διάβαζε ευαγγελικά αναγνώσματα σε ανθρώπους τυφλούς, κωφάλαλους, παράλυτους ή δαιμονισμένους, χαρίζοντάς τους την ίαση. Ακόμη και το χώμα από το κελί του αποτελούσε μέσο θεραπείας, καθώς Χριστιανοί και Τούρκοι το έπαιρναν, το έπιναν διαλυμένο σε νερό και έβρισκαν την υγειά τους. Η χάρη του συνεχίστηκε και μετά την κοίμησή του: το 1945, τα αδέλφια του Οσίου Παϊσίου πήραν χώμα από τον τάφο του στην Κέρκυρα και το έριξαν πάνω στο σώμα ενός νεκρού που παρέμενε άλιωτο για χρόνια, με αποτέλεσμα αυτό να διαλυθεί ακαριαία.

Όπως μαρτυρά ο συμπατριώτης του, Όσιος Παΐσιος, ο Άγιος Αρσένιος δεν περιοριζόταν σε μια θεωρητική πίστη, αλλά την έκανε πράξη καθημερινά. Αν και ζούσε μέσα στην κοινωνία, δεν υπέκυψε ποτέ στις κοσμικές επιθυμίες. Διακρινόταν για την άκρατη απλότητά του, επειδή είχε κατανοήσει μια αλήθεια που εμείς συχνά παραβλέπουμε: ότι ο εγωισμός απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό, ενώ η ζωντανή πίστη και ο ζήλος για τα πνευματικά τον φέρνουν κοντά στον Χριστό.

Χωρίς την πνευματική ώθηση της πίστης και τη φλόγα της αγάπης, κανείς δεν μπορεί να βιώσει την εγγύτητα του Θεού. Στην εποχή μας, συχνά αντιμετωπίζουμε τα πνευματικά ζητήματα με αδράνεια, σαν να εκτελούμε μια βαρετή υποχρέωση. Όμως, η πραγματική πίστη και η επιτέλεση του καλού απαιτούν όλη μας την προσπάθεια, όπως ακριβώς μας δίδαξε με τη ζωή του ο Άγιος Αρσένιος. Μια πίστη χλιαρή, χωρίς διάθεση, ή ένα πνευματικό έργο που γίνεται με απροθυμία, στερούνται ουσίας.

Η αδιαφορία, η νωθρότητα και η οκνηρία απέναντι στον Θεό και τον πλησίον αποδεικνύουν την έλλειψη αυθεντικής, ολόψυχης αφοσίωσης. Συχνά παρατηρείται το τραγικό φαινόμενο οι άνθρωποι να αφιερώνουν με γενναιοδωρία όλη τους την καρδιά στις κοσμικές μέριμνες και να προσφέρουν στον Θεό μόνο τα περισσεύματα του χρόνου και των δυνάμεών τους. Ο Όσιος Αρσένιος επέλεξε τον ακριβώς αντίθετο δρόμο, και γι’ αυτό αξιώθηκε να λάβει το στεφάνι του θαυματουργού Αγίου.