Συγγνώμη, κύριε Υπολοχαγέ… Συγγνώμη, κύριε Λοχία… Ένα άρθρο που, δυστυχώς, παραμένει επίκαιρο

Γράφει ο ε.α. Συνταγματάρχης (ΠΖ) Γεώργιος Θεοδώρου

Ο Γιάννης είναι ένας νεαρός Υπολοχαγός, 28 ετών, που πρόσφατα μετατέθηκε σε πόλη της Θεσσαλίας από την παραμεθόριο όπου υπηρετούσε. Δύσκολα τα βγάζει πέρα, διότι ο μισθός του, μετά από δέκα χρόνια υπηρεσίας, είναι 1.050 ευρώ και μόνο το ενοίκιό του είναι 500 ευρώ. Αν προσθέσουμε τους λογαριασμούς και το σούπερ μάρκετ, το μόνο που μπορεί να ξοδέψει για τον εαυτό του είναι για το γυμναστήριο, εφόσον δεν του περισσεύουν χρήματα ούτε για καφέ… Ο Γιάννης, αν και αγαπά τις Ένοπλες Δυνάμεις, σκέφτεται να παραιτηθεί, διότι οι απολαβές του απέχουν πολύ από το να μπορεί να ζήσει μόνος του — πόσο μάλλον να δημιουργήσει οικογένεια. Ήδη, έχοντας μεταπτυχιακό στην πληροφορική, έχει πρόταση για εργασία σε εταιρεία στη Θεσσαλονίκη, τη μόνιμη κατοικία του, με πρώτο μισθό 1.200 ευρώ.

Ο Δημήτρης είναι μόνιμος Λοχίας, 22 ετών, που το καλοκαίρι μετατέθηκε στο νησί της Ρόδου. Ο μισθός του είναι 800 ευρώ και λαμβάνει και επίδομα παραμεθορίου 100 ευρώ καθαρά. Δίνει για ενοίκιο 350 ευρώ, και αν προσθέσουμε διατροφή, λογαριασμούς ΔΕΚΟ, δεν του φτάνουν τα χρήματα ούτε για τη δόση των 200 ευρώ τον μήνα για το δάνειο του μεταχειρισμένου αυτοκινήτου που αγόρασε πριν έξι μήνες. Για διασκέδαση ούτε λόγος. Αναγκάζεται —αν και απαγορεύεται— να εργάζεται σαν σερβιτόρος τα Σαββατοκύριακα σε μια ταβέρνα για να τα βγάλει πέρα.

Και οι δύο στρατιωτικοί μπήκαν στις Σχολές τους με όνειρα για μια σταδιοδρομία στις Ένοπλες Δυνάμεις. Γρήγορα όμως, και αμέσως μετά την έξοδό τους από τη Σχολή, ήρθαν αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα που δυστυχώς έχει φέρει, ειδικά το μάχιμο προσωπικό, σε αδιέξοδο. Οι οικονομικές απολαβές δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά, ενώ σε συνδυασμό με τις συνεχείς μεταθέσεις —μακριά από τόπους συμφερόντων για τουλάχιστον μία δεκαετία— δυσχεραίνεται όχι μόνο η δημιουργία οικογένειας αλλά και η ατομική τους επιβίωση.

Για τις συνθήκες εργασίας, το ασφαλιστικό, το ωράριο —που αντί για 40ωρο φτάνει άνετα το 80ωρο— καλύτερα να μη γράψω. Όλοι τα γνωρίζουν, χωρίς όμως λύση εδώ και χρόνια. Η δήθεν «νυχτερινή αποζημίωση» του 1 ευρώ καθαρά για κάθε ώρα εργασίας αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία. Από μαθητές στις παραγωγικές σχολές, είδαν την αδικία όταν λάμβαναν το ¼ του μισθού των αντίστοιχων σπουδαστών στις Σχολές των Σωμάτων Ασφαλείας, αλλά ελπίζανε ότι μετά τη Σχολή τα πράγματα θα βελτιώνονταν… Το αντίθετο συνέβη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Γιώργος Στύλιος: Νέα φάρμακα και στήριξη γιατρών με το νομοσχέδιο Υγείας

Η ελπίδα, όμως, πεθαίνει τελευταία. Σε κάθε αλλαγή πολιτικής αλλά και στρατιωτικής ηγεσίας, πάντα υπήρχε η ελπίδα πως θα βρεθεί ένας Ηγέτης που θα σκύψει επιτέλους σοβαρά στα προβλήματα και θα στηρίξει το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων. Έως τότε, όλοι τους —αλλά και όλοι μας— οφείλουμε να πούμε ένα:

Συγγνώμη, κύριε Υπολοχαγέ. Συγγνώμη, κύριε Λοχία.
Δυστυχώς, δεν λύσαμε τα προβλήματά σας!

Το άρθρο το έγραψα το 2024 και, δυστυχώς, δύο χρόνια μετά παραμένει επίκαιρο. Αυτό φαίνεται και από τα χθεσινά σοκαριστικά αποτελέσματα στις Στρατιωτικές Σχολές.

ΥΓ.1: Και οι δύο ιστορίες είναι αληθινές. Για ευνόητους λόγους, δεν δημοσιεύω τα πραγματικά τους στοιχεία.

ΥΓ.2: Από τα παραπάνω, στα δύο χρόνια που μεσολάβησαν από το άρθρο, διορθώθηκε μόνο η αδικία στον μισθό των σπουδαστών στις Στρατιωτικές Σχολές, εκτός όμως των Σχολών Υπαξιωματικών, όπου συνεχίζουν να λαμβάνουν λιγότερα ακόμα και από τους σπουδαστές των Σχολών Αστυφυλάκων.